บทที่ 73 ข้าแต่งกับอวิ๋นเยียนแห่งตระกูลเซี่ยดีหรือไม่

เช่นนั้นก็หาสระน้ำสักแห่ง จับโยนลงไปแช่ให้หนาวตายเสียก็สิ้นเรื่อง

อย่างไรเสีย คนที่เจ้านายสั่งให้จมน้ำตาย จะมีนางเพิ่มมาอีกสักคนก็ไม่นับเป็นกระไร

เดิมทีเหยาเยว่คิดจะทำให้เซี่ยอวิ๋นเยียนรู้ตัวแล้วถอยไปเอง จากนั้นค่อยวางแผนให้ซูอวี้รู้ว่าหากแต่งกับตนแล้วจะได้แรงหนุนมากเพียงใด จนยอมมาสู่ขอด้วยความเต็มใจ

ทว่าเซี่ยอวิ๋นเยียนกลับไม่ไว้หน้านางเลย ซ้ำนางยังได้ยินข่าวที่บ้านว่า พระเสาวนีย์ที่ให้เซี่ยอวิ๋นเยียนมารักษาอาการบาดเจ็บของซูอวี้นั้น แท้จริงเป็นเพราะฮูหยินหยางเข้าวังไปกราบทูลขอมา นางจึงกระจ่างแจ้งทันทีว่าฮูหยินหยางคิดจะจับคู่ซูอวี้กับเซี่ยอวิ๋นเยียน

เมื่อในใจร้อนรน นางจึงได้อาศัยนามของพระสนมเสียนมาหยั่งเชิงท่าทีของซูอวี้ดูก่อน

ไม่นึกเลยว่า ซูอวี้จะไม่แม้แต่จะปรายตามองนาง ซ้ำยังดึงฉากกั้นปิดใส่หน้าตรงๆ

ไม่ไว้หน้ากันแม้แต่น้อยนิด

เหยาเยว่กำลังเจ็บใจ คิดหาคำพูดเพื่อกอบกู้ภาพลักษณ์ของตนในใจซูอวี้ ก็เห็นบุรุษผู้หนึ่งสาวเท้าเดินเร็วเข้ามาจากนอกห้อง “คุณชายของพวกเราเอ่ยปากส่งแขกแล้ว คุณหนูจะเดินออกไปเอง หรือจะให้ข้าช่วยส่งขอรับ”

“ข้ามาตามรับสั่งของพระสนมเสียน เพื่อมาดูอาการบาดเจ็บของซูอวี้” เหยาเยว่ยกพระสนมเสียนขึ้นมาอ้างอีกครั้ง

“ขออภัยด้วย พวกเราเป็นบ่าวของคุณชาย ย่อมฟังเพียงคำสั่งของคุณชายเท่านั้น” เทียนหลิวมองนาง ยิ้มไม่ถึงดวงตา

“ข้า…”

“หากคุณหนูเดินออกไปเองไม่ได้ เช่นนั้นผู้น้อยก็คงต้องมัดตัวท่านแล้วส่งแขกแทน เพียงแต่ในจวนนี้คนมากหูตาแยะ ผู้น้อยไม่อาจรับประกันได้ว่าคนอื่นเห็นเข้าแล้วจะเอาไปลือเช่นไร”

ความหมายชัดเจนยิ่ง

หากยังไม่ไสหัวไป ก็อย่าหาว่าข้าไม่เกรงใจ

เหยาเยว่ย่อมไม่อยากขายหน้าไปมากกว่านี้ หากเรื่องนี้แพร่งพรายออกไป ชื่อเสียงของนางคงป่นปี้ไม่เหลือ

นางจึงทำได้เพียงส่งสายตาเคียดแค้น ภายใต้การคุมเชิงก้าวต่อก้าวของเทียนหลิว จำต้องล่าถอยจากไปพลางหันกลับมามองแทบทุกสามก้าว

***

เซี่ยอวิ๋นเยียนไล่เฮ่อเหลียนซื่อที่มัวแต่นอนเอกเขนกทอยลูกเต๋าอยู่ในห้องปีกให้ไปทายาให้ซูอวี้ ส่วนตนเองจิบชาไปสองถ้วย พลางจ้องเตาต้มยาด้วยแววตาเหม่อลอย

แม้ชาติก่อนซูอวี้จะไม่ใกล้ชิดสตรี แต่ท้ายที่สุดนั่นก็เป็นเพียงภาพผิวเผินที่นางเห็น

หญิงงามเพียบพร้อม บุรุษย่อมหมายปอง การที่เขามีสตรีในดวงใจนับเป็นเรื่องธรรมดาสามัญ อีกทั้งคุณชายตระกูลใหญ่ ข้างกายจะมีสาวใช้ห้องข้างสักกี่คนก็ไม่ใช่เรื่องแปลก

นางควรหาโอกาสให้ซูอวี้ได้พานพบสตรีตระกูลสูงศักดิ์ที่เพียบพร้อมด้วยรูปโฉมและความรู้สักสองสามคน เพื่อให้เขารู้ว่าเหยาเยว่ไม่ใช่คู่ครองที่ดีหรือไม่

เซี่ยอวิ๋นเยียนยิ่งคิดก็ยิ่งกลัดกลุ้ม ไม่นึกเลยว่าเรื่องยากที่สุดในการตอบแทนบุญคุณ จะเป็นการมานั่งกังวลเรื่องการแต่งงานของซูอวี้เช่นนี้

แต่ก็ช่วยไม่ได้ ใครใช้ให้ยามนี้ซูอวี้อยู่ใต้ปีกการคุ้มครองของนางเล่า

เกรงว่าหากยังคิดไม่ตก แล้วผลีผลามพูดเรื่องเหยาเยว่ออกไปจะทำให้ซูอวี้ขุ่นเคือง เซี่ยอวิ๋นเยียนจึงพัดเตาไฟไปพลาง คิดว่าจะรอให้มีแผนรับมือที่รัดกุมเสียก่อนค่อยปรึกษากับเขา

ไฟในเตากำลังคุโชน เนิ่นนานเข้า นางก็เริ่มกระหายน้ำ

เมื่อเห็นน้ำเต้าสุราที่ยังไม่ได้เปิดของเฮ่อเหลียนซื่อวางอยู่บนโต๊ะ เซี่ยอวิ๋นเยียนจึงหยิบมาดื่มไปสองสามอึก

ชาติก่อนซูหลีมักอ้างว่าราชการยุ่ง ไม่ค่อยกลับเรือน นางมีเรื่องราวร้อยพันในใจไม่รู้จะระบายเช่นไร จึงติดนิสัยดื่มสุราย้อมใจคลายทุกข์

แต่นางลืมไปว่า ร่างกายนี้มิใช่ร่างที่ผ่านการฝึกฝนจนคอทองแดงเหมือนชาติก่อนแล้ว

สุราในน้ำเต้าของเฮ่อเหลียนซื่อคือน้ำค้างเมฆา รสสัมผัสนุ่มละมุนหวานหอมยามไหลผ่านลำคอ ทว่าฤทธิ์สุรากลับรุนแรงยิ่ง เซี่ยอวิ๋นเยียนดื่มเร็วเกินไป เพียงพริบตาเดียวความเมามายก็แล่นขึ้นสู่ศีรษะ

นางทิ้งพัดลง กวาดสายตามองไปรอบๆ พลันดวงตาก็เป็นประกายขึ้นมา

ด้านนอกมีต้นเมเปิลสีแดงสดต้นหนึ่ง

ซูอวี้คิดว่าอย่างไรเซี่ยอวิ๋นเยียนก็คงไม่มาแล้ว ทั้งยังคิดว่านางเข้าใจผิดเรื่องความสัมพันธ์ระหว่างเขากับเหยาเยว่ ริมฝีปากบางจึงเม้มแน่น ไอเย็นรอบกายแผ่ซ่านออกมาจนเฮ่อเหลียนซื่อที่กำลังทายาให้ถึงกับต้องชะลอจังหวะหายใจด้วยความหนาวเหน็บ

ทว่าในตอนที่เขาหมดความอดทนและคิดจะออกไปตามหานาง จู่ๆ ก็ได้ยินเสียงขยับไหวแผ่วเบาดังมาจากนอกหน้าต่าง

เมื่อเงยหน้าขึ้นมอง ก็เห็นหญิงสาวคนหนึ่งผลักบานหน้าต่างออก สองมือประคองใบเมเปิลสีแดงสดราวกับหยาดโลหิตไว้ เกาะขอบหน้าต่างส่งยิ้มให้เขาอย่างจริงจัง “ซูอวี้ เจ้าดูสิ เมเปิลแดงยังคงงดงามกว่า ข้าให้เจ้าเอาไว้คั่นตำรานะ”

ลมหายใจของนางทั้งเบาและนุ่มนวล กลิ่นสุราจางๆ อวลอยู่รอบกาย

ดูท่าแล้ว คงจะเมาไม่น้อย

เมื่อเห็นซูอวี้ไม่ยอมรับไป นางจึงดึงดันยื่นมือออกไปสุดแขนเพื่อจะส่งใบเมเปิลให้ ลืมไปเสียสนิทว่าวิชาตัวเบาของตนสามารถปีนข้ามหน้าต่างเข้ามาได้สบายๆ “เจ้าไม่ชอบหรือ นี่ข้าเลือกตั้งนานกว่าจะได้มาเชียวนะ…”

พอพูดถึงท้ายประโยค น้ำเสียงก็แผ่วลงด้วยความน้อยใจ

ไอเย็นเยียบอึมครึมบนร่างของซูอวี้พลันมลายหายไปเงียบๆ

เขายอมให้เซี่ยอวิ๋นเยียนยัดใบเมเปิลใส่มือตนเองจนสำเร็จ

เซี่ยอวิ๋นเยียนที่มอบใบเมเปิลให้แล้วก็รู้สึกพึงพอใจ ทรุดตัวเกาะขอบหน้าต่างอีกครั้ง แล้วส่งยิ้มให้ซูอวี้

เพราะฤทธิ์สุรา แพขนตาจึงเปียกชื้น หางตาแดงระเรื่อ ดูเย้ายวนใจยิ่งกว่าอาภรณ์สีชาดบนกายนางเสียอีก

งดงามไร้ใดเปรียบ ทว่ากลับแฝงความออดอ้อนน่าเอ็นดู

แต่พอคิดว่าสภาพเช่นนี้ไม่ได้มีเพียงตนที่เคยเห็น ในใจซูอวี้ก็พลันไม่สบอารมณ์ คล้ายดื่มน้ำส้มสายชูเข้าไปทั้งไหจนรสเปรี้ยวปร่าแล่นขึ้นมาจุกอก

อยากจะซ่อนนางไว้ ให้มีเพียงตนคนเดียวที่ได้เห็น

ซูอวี้กดความรู้สึกดำมืดที่พลุ่งพล่านในใจลงไป แล้วเบนสายตาถามว่า “เจ้ามองอะไร”

“เจ้าดูดีอย่างไรเล่า”

เซี่ยอวิ๋นเยียนกะพริบตา ตอบโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย

นางกวาดตามองซูอวี้ตั้งแต่หัวจรดเท้าอย่างตรงไปตรงมา ก่อนจะพยักหน้าคล้ายยืนยันความคิดตนเอง “เจ้าเป็นบุรุษที่งดงามที่สุดเท่าที่ข้าเคยพบมาเลย”

น้ำเสียงที่ยามปกติมักจะเย็นเยียบดั่งธารน้ำแข็ง บัดนี้กลับอ่อนหวานนุ่มนิ่มจนไม่เหลือเค้าเดิม

กระทั่งเจือแววออดอ้อนอยู่รางๆ ราวกับอุ้งเล็บแมวที่ตะกุยเบาๆ ลงบนหัวใจ ซูอวี้จ้องมองพวงแก้มแดงระเรื่อของนาง ลมหายใจพลันหนักหน่วงขึ้นหลายส่วน

ในอกรู้สึกคันยุบยิบอย่างบอกไม่ถูกจนแทบทนไม่ไหว

“เจ้าเมาแล้ว” น้ำเสียงของเขาแหบพร่าต่ำลงผิดปกติ “ข้าจะให้คนพยุงเจ้าไปพักผ่อน”

เซี่ยอวิ๋นเยียนได้ยินเช่นนั้น คิ้วเรียวก็ขมวดมุ่นทันที “ไม่ได้นะ! ข้ามีเรื่องสำคัญ สำคัญมากจะพูดกับเจ้า!”

ด้วยกลัวว่าเขาจะเดินหนีไปโดยไม่ยอมรับฟัง เซี่ยอวิ๋นเยียนจึงยันกายลุกขึ้น พยายามปั้นหน้าเคร่งขรึมอย่างยิ่ง “ซูอวี้ เจ้าแต่งกับเหยาเยว่ไม่ได้นะ”

นาง…เข้าใจผิดเรื่องความสัมพันธ์ระหว่างเขากับเหยาเยว่จริงๆ ถึงได้ดื่มสุราย้อมใจจนเมามายถึงเพียงนี้หรือ

แววมืดลึกพลุ่งพล่านในดวงตาของซูอวี้ คล้ายกำลังเฝ้ารอคำตอบบางอย่าง “เพราะเหตุใด”

“เพราะนางไม่ใช่คนดี ในใจมีแต่แผนการชั่วร้าย ไม่คู่ควรกับเจ้าเลยสักนิด”

หากอยู่ในยามที่มีสติสัมปชัญญะครบถ้วน เซี่ยอวิ๋นเยียนย่อมไม่มีทางพูดจาโผงผางขวานผ่าซากเช่นนี้เป็นอันขาด

ต่อให้จะพูด ก็ต้องมีหลักฐานแน่นหนาเสียก่อน มิเช่นนั้นคงมิวายถูกมองว่าใส่ร้ายนินทาผู้อื่นลับหลัง

ทว่าเซี่ยอวิ๋นเยียนที่เมามายจนแทบไม่ได้สติในยามนี้ ไม่อาจพะวงเรื่องหยุมหยิมพวกนั้นได้อีกแล้ว

ในหัวจำได้เพียงอย่างเดียวว่า ต้องไม่ยอมให้ซูอวี้แต่งกับเหยาเยว่เป็นอันขาด

มือของซูอวี้ที่ซ่อนอยู่ใต้แขนเสื้อกำแน่นแล้วคลายออก รู้สึกเพียงกระแสความร้อนรุ่มที่ไม่อาจเอ่ยชื่อปะทุขึ้นในใจ เคล้าคลอด้วยความยินดีอย่างประหลาด เนิ่นนานทีเดียวกว่าเขาจะเอ่ยถามเสียงแผ่ว “เช่นนั้นตามที่เจ้าเห็น ข้าควรแต่งกับผู้ใดเล่า”

เซี่ยอวิ๋นเยียนถูกย้อนถามจนตกอยู่ในความกลัดกลุ้ม นางหักนิ้วนับทีละข้อให้เขาฟัง “อันดับแรกต้องเป็นสตรีที่เจ้าพึงใจ จากนั้นต้องงดงามทั้งรูปโฉมและกิริยามารยาท คุณธรรมต้องเพียบพร้อม เรือนหลังของเจ้าจึงจะสงบสุข ทางที่ดีตระกูลเดิมก็ต้องเกื้อหนุนเจ้าได้ด้วย…”

รอยยิ้มบนใบหน้านางดูเซ่อซึ่อยู่บ้าง ฤทธิ์สุรากำเริบขึ้นเต็มที่จนวาจาเริ่มวกวนสับสน

ทว่าทุกสิ่งทุกอย่างที่เอ่ยออกมา ล้วนคิดเผื่อเขาอย่างถึงที่สุด

ราวกับในสายตาของนาง มีเพียงสตรีที่ดีพร้อมที่สุดในใต้หล้าเท่านั้นจึงจะคู่ควรให้เขาแต่งเข้าเรือนเป็นภรรยา

ความกระหายหิวชวนให้ใจสั่นสะท้านแล่นพล่านไปทั่วร่างของซูอวี้ ขับเคี่ยวให้เขาก้าวไปข้างหน้า ค้อมกายโน้มลง สบประสานสายตากับเซี่ยอวิ๋นเยียนจนลมหายใจรดรินผสานกัน

“ข้าแต่งกับอวิ๋นเยียนแห่งตระกูลเซี่ย ดีหรือไม่”

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง