บทที่ 72 เจ้าแต่งกับนางไม่ได้

“ต้าจ่างกงจู่สมกับเป็นผู้เชี่ยวชาญด้านเครื่องหอมจริงๆ เจ้าค่ะ” เซี่ยอวิ๋นเยียนแย้มยิ้ม “มิใช่เครื่องหอมหรอกเจ้าค่ะ แต่เป็นผงยาไล่ยุงและแมลงที่ข้าปรุงขึ้นเอง ผสมหวงสือกับใบโกฐจุฬาลำพาเข้าไป กลิ่นจึงติดทนนานครึ่งเดือน เดิมทีตั้งใจจะบูรณะเรือนพักส่วนตัวที่ปล่อยร้างไว้เป็นศาลบรรพบุรุษของตระกูล แต่เนื่องจากอยู่ใกล้แหล่งน้ำ จึงให้บ่าวไพร่เผาผงยาเพื่อไล่งูและแมลงก่อน ข้ารีบร้อนมาพบ จึงติดกลิ่นยามาด้วย ทำให้ต้าจ่างกงจู่ต้องขบขันแล้ว”

ซิ่นชื่อต้าจ่างกงจู่ปรารถนาจะดึงนางมาเป็นพวกใจแทบขาด รีบคว้ามือของนางไว้ทันที “กลิ่นนี้ทั้งเรียบง่ายและสูงส่งทีเดียว แต่เรือนพักริมน้ำของตระกูลเจ้า อยู่ติดกับเรือนของเหลียงอ๋องใช่หรือไม่ ช่วงนี้เขาชอบไปขี่ม้าผ่อนคลายอารมณ์ที่นั่นบ่อยๆ”

กล่าวพลางขมวดคิ้วเล็กน้อย เอ่ยเตือนว่า “หลานชายข้าคนนี้ไม่ชอบกลิ่นหอมมาแต่ไหนแต่ไร เจ้าให้รมควันเช่นนี้ เขาคงอึดอัดใจแย่ หากพาลไปนึกถึงเรื่องของพระมารดาเข้า เกรงว่าเขาจะมีความรู้สึกไม่ดีต่อเจ้า”

“หามิได้เจ้าค่ะ” รอยยิ้มของเซี่ยอวิ๋นเยียนยิ่งลึกซึ้งขึ้น “บ่าวไพร่ที่เรือนพักได้กลิ่นเข้า ยังตั้งใจมาขอแบ่งจากพวกเราไปเล็กน้อย บอกว่าเหลียงอ๋องทรงกลัวงูและแมลงจะทำร้ายคน จึงกำชับให้พวกเขาทำความสะอาดเรือนพักให้เรียบร้อย”

นางถูกต้าจ่างกงจู่จูงมือเดินเข้าไปในห้อง ราวกับกำลังเอ่ยถึงเรื่องสัพเพเหระทั่วไป

“ไม่แน่ว่า เหลียงอ๋องอาจทรงกลัวว่างูและแมลงจะทำร้ายหมิงซินจวิ้นจู่ ยามที่นางไปเที่ยวเล่นชมทิวทัศน์ที่เรือนพักในภายภาคหน้าก็เป็นได้เจ้าค่ะ”

ได้ยินคำนี้ ซิ่นชื่อต้าจ่างกงจู่ก็มองเซี่ยอวิ๋นเยียนด้วยสายตาหยั่งเชิง

นางไม่กลัวว่าเซี่ยอวิ๋นเยียนจะมีเรื่องขอร้อง กลับกัน ต้าจ่างกงจู่กลัวว่าเซี่ยอวิ๋นเยียนจะไม่มีเรื่องใดให้ตนช่วยเหลือ จนทำให้นางหาหนทางชดเชยความผิดพลาดที่เคยมองคนผิดไปไม่ได้ต่างหาก

เรื่องที่เหลียงอ๋องกับหมิงซินจวิ้นจู่หมั้นหมายกันมิใช่ความลับ เซี่ยอวิ๋นเยียนยกเรื่องนี้ขึ้นมา ต้าจ่างกงจู่ฟังแล้วย่อมเข้าใจนัยซ่อนเร้น ในใจจึงเริ่มมีเค้าลาง

ต้าจ่างกงจู่พาเซี่ยอวิ๋นเยียนเดินชมสวน พลางเอ่ยอย่างเชื่องช้า “อวิ๋นเยียน เจ้าปล่อยวางได้เช่นนี้ก็ดีแล้ว หนทางข้างหน้ายังอีกยาวไกล คำพูดที่เจ้ากล่าวในจวนจิ้งกั๋วกงวันนั้น ย่อมไม่ต้องกังวลเรื่องชื่อเสียงในภายหน้า ด้วยรูปโฉมและสง่าราศีของเจ้า วันข้างหน้าย่อมไม่ลำบาก”

การเอ่ยถึงรูปโฉม สง่าราศี และชื่อเสียงของสตรี หนทางนี้ย่อมหมายถึงการแต่งงานออกเรือนไปเป็นภรรยา ปรนนิบัติสามีและอบรมสั่งสอนบุตร

เซี่ยอวิ๋นเยียนเข้าใจดีว่า คำพูดนี้ของซิ่นชื่อต้าจ่างกงจู่มิใช่เพียงการปลอบประโลม แต่ยังเป็นการเตือนนางว่า ทางที่ดีอย่าได้กัดไม่ปล่อยเรื่องของจวนจิ้งกั๋วกงอีก มิฉะนั้นภายหลังอาจมีคนยกเรื่องที่นางเคยหมั้นหมายกับซูหลีขึ้นมาสร้างเรื่องจนทำลายชื่อเสียงของนาง

ฮ่องเต้ลงทัณฑ์ซูหลีอย่างไม่ปรานี ไม่ไว้หน้าจวนจิ้งกั๋วกงแม้แต่น้อย ที่ต้าจ่างกงจู่เอ่ยเช่นนี้ ก็เพราะเรื่องนี้เกี่ยวพันไปถึงเหลียงอ๋อง

ยามนี้แก้วตาดวงใจของนางกำลังจะแต่งเป็นชายาของเหลียงอ๋อง นางไม่มีทางแตกหักกับจวนจิ้งกั๋วกงซึ่งเป็นขั้วอำนาจของเหลียงอ๋อง ทว่าผลประโยชน์ที่เซี่ยอวิ๋นเยียนนำมาให้นางได้นั้นมหาศาลนัก ต้าจ่างกงจู่จึงตัดใจทิ้งไม่ลงเช่นกัน

คิดไปคิดมา นางทำได้เพียงผูกสัมพันธ์อันดีกับเซี่ยอวิ๋นเยียนไว้ก่อน เพื่อดูว่าตระกูลเซี่ยต้องการสิ่งใด ขอเพียงไม่เป็นปรปักษ์กับว่าที่บุตรเขย ทุกอย่างย่อมคุยกันได้

อย่างเช่น ช่วยหาบุรุษที่เหนือกว่าซูหลีหลายเท่ามาเป็นสามีให้นาง

เมื่อเผชิญกับการหว่านล้อมของต้าจ่างกงจู่ เซี่ยอวิ๋นเยียนเพียงยิ้มรับแล้วเอ่ยว่า “สถานการณ์ของตระกูลเซี่ยในยามนี้ท่านเองก็ทราบดี ข้าเป็นห่วงท่านแม่ และยิ่งเป็นห่วงน้องที่ยังไม่ลืมตาดูโลก จึงไม่มีกระจิตกระใจคิดเรื่องอื่นเลยเจ้าค่ะ”

“อวิ๋นเยียน อภัยได้ก็ควรอภัย ต่อให้เจ้าจะ…อย่างไร ก็ไม่อาจขัดขวางราชสำนักได้หรอก”

เซี่ยอวิ๋นเยียนถอนหายใจ “ข้าคงไม่อ้อมค้อมกับท่านแล้ว ข้าเป็นคนเจ้าคิดเจ้าแค้นยิ่งนัก ผู้ใดทรยศตระกูลเซี่ย ข้าจะเอาคืนร้อยเท่าพันทวี อวิ๋นเยียนมิได้ขอให้ต้าจ่างกงจู่ยื่นมือเข้าช่วย เพียงหวังว่าท่านจะรอดูความเปลี่ยนแปลงอย่างเงียบๆ โดยไม่สอดมือเข้ามายุ่ง”

“หากท่านตกลง อวิ๋นเยียนย่อมซาบซึ้งใจ ทั้งยังยินดีไปมาหาสู่ ผูกสัมพันธ์สนิทแนบแน่นดั่งครอบครัวเดียวกัน แต่หากท่านไม่ตกลง นั่นก็เป็นชะตากรรมของตระกูลเซี่ยเองเจ้าค่ะ”

ต้าจ่างกงจู่ขมวดคิ้วแน่น กำลังจะอ้าปากเอ่ย เซี่ยอวิ๋นเยียนก็ยกมือขึ้นตัดบท “ต้าจ่างกงจู่ยังไม่ต้องตัดสินใจตอนนี้หรอกเจ้าค่ะ ขอให้ท่านไตร่ตรองให้ถี่ถ้วนเสียก่อน” นางจ้องมองสตรีสูงศักดิ์ตรงหน้าด้วยสีหน้าจริงจัง “เมื่อคิดตกและเข้าใจแจ่มแจ้งแล้ว ค่อยส่งคนไปเรียกข้าเข้าจวนก็ยังไม่สาย”

ซิ่นชื่อต้าจ่างกงจู่คาดไม่ถึงว่า การมาเยือนครั้งแรกของเซี่ยอวิ๋นเยียนจะโยนหัวข้อที่หนักหน่วงปานนี้ออกมา นางจึงรู้สึกสับสนจับต้นชนปลายไม่ถูก เซี่ยอวิ๋นเยียนฉวยโอกาสนี้ยอบกายคารวะแล้วขอตัวลา

เรื่องที่ตั้งใจทำลุล่วงไปเกินครึ่ง อารมณ์ของเซี่ยอวิ๋นเยียนจึงปลอดโปร่งขึ้นมาก ครั้นก้าวเข้าสู่เรือนของซูอวี้เพื่อดูว่าบาดแผลของเขาฟื้นตัวอย่างไรบ้าง กลับได้ยินเสียงสตรีดังแว่วออกมาจากห้องของเขา “คุณชายซู…”

น้ำเสียงออดอ้อนอ่อนหวานปานนั้น ฟังแล้วชวนให้อ่อนระทวยไปถึงกระดูก

เซี่ยอวิ๋นเยียนชะงักฝีเท้า หากฟังไม่ผิด เสียงที่ทำให้นางขนลุกซู่ไปทั้งตัวนี้น่าจะเป็นเหยาเยว่

ราวกับมีผีดลใจ นางส่งสัญญาณห้ามมิให้กู้อิ่งเข้าไปรายงาน แล้วยืนจมอยู่ในห้วงความคิดอยู่ริมหน้าต่าง

เซี่ยอวิ๋นเยียนพลันตระหนักได้ว่า ชาติก่อนเป็นเพราะนางสอดมือเข้าไปแทรก เหยาเยว่จึงไม่ได้แต่งงานกับซูอวี้สมใจ ชาตินี้นางปักใจเชื่อไปก่อน จึงคิดจะแยกทั้งสองคนออกจากกัน

นางรู้ดีว่าเหยาเยว่มีนิสัยชั่วร้าย ทว่านั่นเป็นเรื่องดำมืดในเรือนชั้นในของตระกูลเหยา ซูอวี้ที่เป็นบุรุษย่อมไม่อาจล่วงรู้ได้

ไม่แน่ว่า เขาอาจคิดว่าเหยาเยว่เป็นคุณหนูในห้องหอผู้เพียบพร้อมเหมือนที่แสดงออกภายนอก และมีใจอยากแต่งนางเป็นภรรยาก็เป็นได้

เมื่อคิดได้เช่นนี้ สีหน้าของเซี่ยอวิ๋นเยียนก็แปรเปลี่ยนไปอย่างน่าดูชม

ตามหลักแล้ว เพื่อชดใช้หนี้ที่ติดค้างซูอวี้ไว้ในชาติก่อน นางควรแอบช่วยเหลือให้เขาสมหวังในทุกเรื่อง เช่น ชิงตำแหน่งซื่อจื่อมาครองได้สำเร็จ และได้แต่งงานกับสตรีที่พึงใจ

หากซูอวี้มีใจให้เหยาเยว่จริงๆ นางก็ควร…ควรจะ…

แบบนั้นก็ไม่ได้อยู่ดี!

เซี่ยอวิ๋นเยียนพยายามเกลี้ยกล่อมตนเองอยู่นาน ทว่าสุดท้ายก็ล้มเลิกความคิดที่จะฝืนใจทำสิ่งที่ขัดต่อความรู้สึก

ตระกูลเหยาเชี่ยวชาญเรื่องการแก่งแย่งประจบสอพลอยิ่งนัก ความอำมหิตของเหยาเยว่เหนือกว่าเส้าหว่านไปอีกขั้น หากซูอวี้แต่งนางเข้าไปจริงๆ ชีวิตครึ่งหลังของเขาคงไม่มีวันได้อยู่อย่างสงบสุขแม้แต่วันเดียว

ต้องหาทางขัดขวางไม่ให้ซูอวี้แต่งเหยาเยว่ให้ได้!

เซี่ยอวิ๋นเยียนที่จมอยู่กับความคิดของตนไม่รู้เลยว่า หน้าต่างข้างกายที่แง้มไว้เพื่อระบายอากาศไม่ได้ปิดสนิท และสีหน้าที่เปลี่ยนไปเปลี่ยนมาหลายรอบของตนนั้น ล้วนตกอยู่ในสายตาของบุรุษในห้องที่จับจ้องนางอยู่ตลอดเวลา

“คุณชายซู ได้ยินว่าท่านได้รับบาดเจ็บ ข้าตั้งใจนำยาสมานแผลชั้นเลิศมาจากที่บ้าน ให้ข้าช่วยทายาให้ท่านเถิดนะเจ้าคะ…”

น้ำเสียงที่สตรีผู้นั้นจงใจดัดให้อ่อนหวานหยาดเยิ้ม ทำให้ซูอวี้ขมวดคิ้วแน่น

เซี่ยอวิ๋นเยียนนอกหน้าต่างถูกเสียงนี้ดึงสติกลับมาเช่นกัน ดูเหมือนนางจะตัดสินใจได้แล้ว จึงเดินไปยังห้องปีกข้าง

อารมณ์อันรื่นรมย์ของซูอวี้มลายหายไปในพริบตาเมื่อเห็นนางหันหลังเดินจากไป

เหยาเยว่ยังพูดไม่ทันจบ ก็เห็นซูอวี้ที่นั่งอยู่ข้างโต๊ะสะบัดมือเบาๆ คลื่นพลังภายในซัดออกไป ส่งผลให้ฉากกั้นที่กางไว้เพียงครึ่งเดียวกางออกทันที

กั้นทั้งสองคนออกจากกันโดยสิ้นเชิง

เสียงไม้กระทบกันดังตึง ทำให้ใบหน้าของเหยาเยว่ซีดเผือดลงทันควัน นิ้วมือของนางขยำเสื้อผ้าที่บรรจงเลือกสรรมาอย่างดีจนยับยู่ยี่ด้วยความโกรธจนตัวสั่น

ซูอวี้ที่อยู่หลังฉากกั้นเอ่ยขึ้น “เทียนหลิว มีผู้หญิงอยู่ในห้องข้า ไปจัดการเสีย”

เขาไม่ได้ลดเสียงลงเลย เทียนหลิวที่อยู่นอกประตูได้ยิน เหยาเยว่ที่อยู่ใกล้กว่าย่อมได้ยินชัดเจนเต็มสองหู

เทียนหลิวไม่ชอบหน้าสตรีที่แววตาเต็มไปด้วยเล่ห์เหลี่ยมผู้นี้มานานแล้ว เพียงแต่เมื่อครู่นางถือของแทนใจของพระสนมเสียนบุกเข้ามา ในเมื่อเจ้านายไม่สั่ง องครักษ์เงาอย่างพวกเขาก็ไม่กล้าบุ่มบ่ามทำอะไร

คาดไม่ถึงว่า พอคุณหนูเซี่ยเดินจากไป เจ้านายก็ออกคำสั่งทันที ซ้ำน้ำเสียงยังฟังดูโมโหอย่างยิ่ง

หรือว่า…เจ้านายตั้งใจจะระบายโทสะแทนคุณหนูเซี่ยกันนะ

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง