บทที่ 71 จุดจบในชาติก่อนของเหลียงอ๋อง

เส้าเฉิงและซูหลีล้วนเป็นคนของพรรคพวกเหลียงอ๋อง มุ่งมั่นทุ่มเทสุดกำลังเพื่อตำแหน่งรัชทายาท

ทว่าในชาติก่อน ผู้ที่ได้ขึ้นครองราชย์ในท้ายที่สุดกลับไม่ใช่เหลียงอ๋อง แต่เป็นองค์ชายสิบที่ยามนี้ยังไม่ลืมตาดูโลกด้วยซ้ำ

หลังจากที่ตนตายไปแล้วเกิดอะไรขึ้นบ้าง นางไม่อาจล่วงรู้ แต่สิ่งหนึ่งที่นางรู้แจ้งเห็นจริงก็คือ ก่อนที่นางจะตาย เหลียงอ๋องสิ้นชีพไปนานแล้ว ร่างถูกโยนทิ้งไว้ที่เนินศพไร้ญาติ ถูกสุนัขจรจัดแทะกินจนแทบไม่เหลือซาก

และสาเหตุที่เหลียงอ๋องต้องตาย ก็หนีไม่พ้นความเกี่ยวข้องกับคนผู้หนึ่ง—

ซิ่นชื่อต้าจ่างกงจู่

คนผู้นี้ ชาตินี้นางได้มีปฏิสัมพันธ์ด้วยแล้ว ยามที่ฮ่องเต้องค์ก่อนทรงงานหนักรัดตัว ก็ได้ซิ่นชื่อต้าจ่างกงจู่ผู้นี้คอยดูแลความเป็นอยู่ พระกระยาหาร และเครื่องนุ่งห่มของฝ่าบาทองค์ปัจจุบัน ความผูกพันจึงลึกซึ้งยิ่งนัก นางเป็นม่ายตั้งแต่ยังสาว มีบุตรชายและบุตรสาวเพียงอย่างละคน หลังจากสามีเสียชีวิต ด้วยความเงียบเหงาว้าเหว่ จึงเลี้ยงดูคณะละครไว้ในจวนเพื่อแก้เหงา

ชาติก่อน ซิ่นชื่อต้าจ่างกงจู่ยกหมิงซินจวิ้นจู่ บุตรสาวของตน ให้หมั้นหมายกับเหลียงอ๋อง ทั้งยังกำชับให้เหลียงอ๋องรักใคร่เอาใจใส่บุตรสาวเพียงคนเดียว เหลียงอ๋องรับปากอย่างดีต่อหน้า ทว่าลับหลังขณะที่ภรรยากำลังตั้งครรภ์ กลับแอบไปขลุกอยู่ตามหอนางโลม เสพสุขเคล้านารีอย่างสำราญใจ

เมื่อบุตรสาวของต้าจ่างกงจู่ล่วงรู้เข้า ด้วยความสะเทือนใจอย่างรุนแรงจึงคลอดก่อนกำหนด ยามนั้นเหลียงอ๋องมัวแต่ร่ำสุราอยู่กับหญิงคณิกา ในจวนไม่มีใครดูแล ในที่สุดบุตรสาวของต้าจ่างกงจู่ก็สิ้นใจตายไปพร้อมกับทารกในครรภ์ ต้องจบชีวิตลงเพราะคลอดบุตรยาก

นับแต่นั้นมา ซิ่นชื่อต้าจ่างกงจู่จึงเคียดแค้นชิงชังเหลียงอ๋องเข้ากระดูกดำ ทุ่มเททั้งชีวิตจิตใจเพื่อขัดขวางและทำลายเขา กระทั่งยอมใช้ตัวเองเป็นเหยื่อล่อเพื่อลากเหลียงอ๋องลงนรกไปด้วยกัน

ยามนี้เหลียงอ๋องเพิ่งจะแลกของหมั้นกับบุตรสาวของนาง ซิ่นชื่อต้าจ่างกงจู่ยังไม่ล่วงรู้ถึงพฤติกรรมเสเพลเหลวไหลด้านนอกของเหลียงอ๋อง หากนางรู้เข้าเล่า?

เซี่ยอวิ๋นเยียนคิดว่า—ด้วยนิสัยที่รักบุตรสาวยิ่งกว่าชีวิตของต้าจ่างกงจู่ การจะลงดาบตัดความเป็นชายของหลานชายตัวเองทิ้ง ก็ใช่ว่าจะเป็นไปไม่ได้

คนเราย่อมต้องมีที่ระบายโทสะ และการจะระบายโทสะก็ต้องมีเหตุผลอันสมควร หากเรื่องด่านฉือหลินตกไปอยู่ในมือของซิ่นชื่อต้าจ่างกงจู่ในยามนี้ ทุกสิ่งทุกอย่างก็จะเป็นไปอย่างราบรื่นและชอบธรรม

เมื่อเรียบเรียงความคิดได้แจ่มชัด เซี่ยอวิ๋นเยียนจึงวางเรื่องกลัดกลุ้มใจเหล่านี้ลง แล้วอยู่เป็นเพื่อนเซี่ยอวิ๋นจื่อเล่นสนุกอย่างเต็มที่อยู่นาน

จนกระทั่งถึงเวลาอาหารค่ำ ท่านอาสะใภ้ยังคงปิดประตูปรับทุกข์กับฮูหยินเซี่ยอยู่ด้านใน เซี่ยอวิ๋นจื่อที่มีนิสัยใจร้อนอยากจะผลุนผลันเข้าไป แต่กลับถูกเซี่ยอวิ๋นเยียนรั้งไว้ “คงกำลังปรึกษากันว่าจะรับมือกับตระกูลเส้าอย่างไร หากเข้าไปรบกวนตอนนี้จะเสียจังหวะเปล่าๆ พวกเรากินกันก่อนเถอะ ประเดี๋ยวข้าจะให้สาวใช้ยกสำรับเข้าไปให้ท่านแม่กับท่านอาเอง”

เมื่อหว่านล้อมน้องสาวลูกพี่ลูกน้องได้แล้ว เซี่ยอวิ๋นเยียนก็ยืนมองเงาร่างของมารดาที่ทอดผ่านกระดาษกรุหน้าต่างอย่างเงียบงัน

ท่านแม่ที่เกิดใหม่เหมือนกัน ยามนี้ก็คงกำลังพยายามอย่างสุดความสามารถเพื่อเปลี่ยนชะตากรรมอันโหดร้ายของตระกูลเซี่ย ไม่ต่างจากตัวนางเอง

—พวกนางคือเสาหลักต้นสุดท้ายของจวนแม่ทัพ คือเสาค้ำยันที่ต้องแบกรับฟ้าทั้งผืนไว้เพื่อคนในครอบครัว ยามที่ตึกรามกำลังจะพังทลาย

ทุกเรื่องราวต้องเก็บซ่อนไว้ในใจ แอบวางแผนอย่างเหน็ดเหนื่อยแทบกระอักเลือดอยู่เบื้องหลัง แล้วแสดงท่าทีเข้มแข็งเด็ดเดี่ยวให้คนในครอบครัวเห็นว่า ทุกอย่างยังคงเรียบร้อยดี

ชั่วขณะหนึ่ง เซี่ยอวิ๋นเยียนอยากจะผลักประตูเข้าไปทันที เพื่อบอกท่านแม่ว่านางเองก็เกิดใหม่เช่นกัน สองคนร่วมมือกันคิดหาทาง ย่อมดีกว่าสู้เพียงลำพัง

แต่ในอึดใจต่อมา นางก็ล้มเลิกความคิดนี้เสีย

ท่านแม่เป็นคนรักและปกป้องคนของตนอย่างยิ่ง ซ้ำชาติก่อนยังเห็นนางถูกพวกซูหลีจับตัวไปคุมขังด้วยตาตนเอง หากยามนี้รู้ความจริงเรื่องการเกิดใหม่ ท่านแม่จะต้องกักขังนางไว้ในเรือนอย่างแน่นหนาเป็นแน่ รอจนกว่าจะจัดการพวกคนชั่วช้าที่มีแผนร้ายให้สิ้นซาก ถึงจะยอมปล่อยให้นางก้าวเท้าออกจากบ้าน

เซี่ยอวิ๋นเยียนกำหมัดแน่น ในหัวเต็มไปด้วยภาพเงาของมารดา นางค่อยๆ หลับตาลง

ความเหน็ดเหนื่อยจากการตรากตรำเดินทางหลายวันทำให้แขนขาปวดเมื่อยไปหมด ทว่าในใจกลับมีความเจ็บปวดอันรุนแรงยิ่งกว่าผุดพลุ่งขึ้นมา

ความเจ็บใจที่เกิดจากความอ่อนแอไร้กำลังของตนเอง

ไม่เคยมีช่วงเวลาใดที่เซี่ยอวิ๋นเยียนจะโหยหาอำนาจเช่นนี้มาก่อน

นางจะต้องกุมอำนาจไว้ในมือให้ได้

เซี่ยอวิ๋นเยียนลืมตาขึ้นมาอย่างฉับพลัน

นางตระหนักรู้อย่างแจ่มชัดยิ่งว่า ตนเองต้องมีอำนาจบารมีมากพอที่จะทำให้ท่านแม่ประจักษ์ว่า นางไม่ใช่หญิงสาวอ่อนแอไร้ทางสู้คนเดิมอีกต่อไปแล้ว หากแต่เป็นผู้ใหญ่ที่สามารถวางแผนการ และพร้อมจะเคียงบ่าเคียงไหล่กับท่านแม่เพื่อค้ำจุนตระกูลเซี่ย

และเมื่อถึงวันนั้น ก็จะเป็นเวลาที่นางกับท่านแม่ ผู้หวนคืนจากความตายทั้งสองคน จะได้เปิดใจยอมรับซึ่งกันและกัน

เซี่ยอวิ๋นเยียนไม่กล้ารอช้า นางใช้เวลาครึ่งคืนเขียนจดหมายยาวถึงซูอวี้ ก่อนจะเป่านกหวีดตามที่เขาสอนไว้เรียกนกพิราบสื่อสารมา แล้วส่งข่าวออกไปท่ามกลางความมืดมิด

ครั้นถึงรุ่งเช้า ทันทีที่ลืมตาขึ้นมา นางก็รีบเรียกคนเข้ามาพบทันที

เซี่ยอวิ๋นเยียนยังจำหญิงชู้ของเหลียงอ๋องที่ทำให้ภรรยาเอกต้องคลอดบุตรจนตายได้เป็นอย่างดี—หากจะพูดให้ถูก นางไม่มีทางลืมได้เลย—ไม่เพียงเพราะเรื่องนี้ไม่บานปลายเนื่องจากนางเป็นผู้ออกอุบายปิดบังไว้ แต่ยังเป็นเพราะหญิงชู้ผู้นั้นมีตัวตนที่ยากจะลืมเลือนได้ลง

หญิงชู้คนนั้นคือบุตรสาวของกัวหลิน อดีตผู้บัญชาการห้ากองทัพที่ก่อกบฏทรยศในสนามรบ นางเป็นหญิงคณิกาหลวงที่ฮ่องเต้มีราชโองการสั่งห้ามไถ่ตัวชั่วชีวิต นามว่ากัวหวายชิง

อายุอานามของนางผู้นี้ ถึงขั้นเรียกพระสนมหรงว่าพี่น้องได้อย่างสนิทปาก

นับดูเวลาแล้ว ตอนนี้น่าจะเป็นปีที่สี่ที่เหลียงอ๋องกับกัวหวายชิงลักลอบมีสัมพันธ์กัน พอเหวินชิวเข้ามา เซี่ยอวิ๋นเยียนจึงเอ่ยถามขึ้นว่า “ตระกูลเรามีเรือนพักผ่อนนอกเมืองหลังหนึ่งที่อยู่ติดกับของจวนเหลียงอ๋องใช่หรือไม่”

เหลียงอ๋องคิดว่าตำแหน่งรัชทายาทอยู่ในกำมือของตนอย่างแน่นอนแล้ว จึงไม่สนใจราชโองการที่พระบิดาเคยตราไว้ แอบซ่อนกัวหวายชิงไว้ในเรือนพักผ่อนของตน เพื่อความสะดวกในการเสพสมหาความสำราญ

เหวินชิวไม่เข้าใจเจตนา แต่ก็รีบครุ่นคิดแล้วตอบว่า “เจ้าค่ะ เรือนหลังนั้นทรุดโทรมขาดการดูแลมานาน ยามนี้มีเพียงของเบ็ดเตล็ดกองทิ้งไว้ หากคิดจะขายตอนนี้ ก็คงหาคนซื้อได้ยากเจ้าค่ะ”

เซี่ยอวิ๋นเยียนรู้ว่าเหวินชิวคงคิดว่านางอยากจะเปลี่ยนทรัพย์สินเป็นเงินสดเก็บไว้เหมือนคราวก่อน จึงไม่ได้อธิบายให้มากความ “ที่นั่นเงียบสงบดี ข้าคิดว่าจะดัดแปลงเป็นหอสวดมนต์ ภายหน้าจะได้นิมนต์แม่ชีมาสวดมนต์เป็นประจำ ถือเป็นการสวดภาวนาขอพรให้ท่านพ่อและเหล่าทหารหาญที่สละชีพในสนามรบ”

“บ่าวเข้าใจแล้วเจ้าค่ะ จะรีบจัดการให้คนไปทำความสะอาดเดี๋ยวนี้”

“เรื่องเก็บกวาดเอาไว้ก่อนเถอะ” เซี่ยอวิ๋นเยียนชี้ไปที่ผงยาบนโต๊ะ “เรือนหลังนั้นอยู่ใกล้แหล่งน้ำ อาจมีพวกอสรพิษและแมลงมีพิษชุกชุม เจ้าจงจัดแจงให้คนนำผงยานี้ไปผสมกับกำมะถันแดงและใบโกฐจุฬาลัมพาแล้วจุดเผา จำไว้ว่าให้จุดไฟหลายๆ กอง เผาให้ควันโขมงทั้งวันทั้งคืน อย่าให้ดับ รมให้ทั่วทุกซอกทุกมุม”

สัตว์มีพิษทั้งหลายล้วนอันตราย เหวินชิวจึงขานรับอย่างจริงจัง “เจ้าค่ะ บ่าวทราบแล้ว”

เหลียงอ๋องจะไปหากัวหวายชิงทุกๆ สี่วัน ซูอวี้ส่งข่าวมาบอกนางว่าสืบทราบแน่ชัดแล้ว คราล่าสุดที่ทั้งสองพบกันก็คือเมื่อวันวานซืน

นางต้องแข่งกับเวลาแล้ว

เซี่ยอวิ๋นเยียนจุดผงยาในห้องพักของตนด้วยเช่นกัน เพื่อให้แน่ใจว่าตามร่างกายมีกลิ่นหอมจางๆ ติดอยู่ จากนั้นจึงตระเตรียมของกำนัลเพื่อเดินทางไปคารวะซิ่นชื่อต้าจ่างกงจู่

ซิ่นชื่อต้าจ่างกงจู่ครุ่นคิดหาทางฟื้นฟูความสัมพันธ์กับเซี่ยอวิ๋นเยียนมาโดยตลอด การที่นางมาเยือนถึงเรือนด้วยตนเองเช่นนี้ ย่อมทำให้ต้าจ่างกงจู่ยินดีจนยิ้มแก้มแทบปริ รีบออกมารับด้วยตัวเองถึงหน้าประตูเรือนเอก “อวิ๋นเยียน เดินทางมาเหนื่อยหรือไม่ ลมหนาวถึงเพียงนี้เจ้ายังขี่ม้ามา ไม่กลัวจะหนาวเอาหรือ มา รีบตามข้าเข้าไปดื่มชาในเรือนเร็วเข้า”

เพื่อแสดงความสนิทสนม พระนางถึงกับไม่ใช้คำแทนตัวว่า ‘เปิ่นกง’ อันถือตัวในฐานะเชื้อพระวงศ์ชั้นสูง แต่ใช้สรรพนามอย่างคนคุ้นเคยสนิทสนมกัน

เซี่ยอวิ๋นเยียนยื่นของกำนัลให้ต้าจ่างกงจู่พร้อมรอยยิ้ม “ควรจะมาคารวะท่านตั้งนานแล้วเจ้าค่ะ เพียงแต่หลายวันมานี้ไม่มีเวลาว่างเลย ท่านน้าตระกูลหยางบอกว่าพอเข้าสู่ฤดูสารทท่านมักจะไออยู่บ่อยครั้ง นี่เป็นเทียบยาบำรุงที่ข้าคิดค้นขึ้นมา รสชาติหวานชุ่มคอบำรุงปอด ทานควบคู่กับยาอมมะขามป้อมกวนน้ำผึ้ง จะช่วยบรรเทาอาการไอได้ดีที่สุดเจ้าค่ะ”

ครั้นขยับเข้าไปใกล้ ซิ่นชื่อต้าจ่างกงจู่ก็พลันได้กลิ่นหอมบนตัวนาง จึงเอ่ยถามอย่างเอ็นดู “อวิ๋นเยียนใช้เครื่องหอมอันใดกัน กลิ่นถึงได้พิเศษเช่นนี้ ข้าได้กลิ่นคล้ายกับใบโกฐจุฬาลัมพาเลย?”

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง