บทที่ 70 พระทัยยากหยั่งถึง อวิ๋นเยียนคลี่คลายสถานการณ์

ตั้งแต่จับได้เรื่องลอบสมสู่และได้ยินทั้งสองคนแอบวางแผนเรื่องด่านฉือหลิน เซี่ยอวิ๋นเยียนก็ครุ่นคิดหาวิธียิงธนูดอกเดียวได้นกสองตัวมาตลอด

ทั้งต้องช่วยท่านอาสอง ไม่ให้ความชอบในการรักษาเมืองและคลี่คลายวิกฤตถูกคนอื่นแอบอ้างสวมรอย อีกทั้งยังต้องเล่นงานฝ่ายองค์ชายสามให้สะเทือน

และหากเป็นไปได้ ยังควรฉวยโอกาสนี้ติดต่อกับกองกำลังเดิมของท่านพ่อ เพื่อหาหลักฐานการทรยศของเส้าเฉิง

เส้าหว่านกับซูหลีเป็นพวกประเภทเดียวกัน ด้วยความที่ทำเรื่องชั่วไว้จนหมดสิ้น พอมีลมพัดหญ้าไหวแม้เพียงนิดก็พร้อมจะหดหัวมุดเข้ารังทันที

อีกทั้งเพิ่งจะเสียรู้ครั้งใหญ่ให้นางไป ย่อมต้องจับตาความเคลื่อนไหวของตระกูลเซี่ยกระทั่งซูอวี้เป็นพิเศษ นางจึงต้องคิดหาอุบาย ให้คนทั้งสองหลงเชื่อว่าตนกับซูอวี้ยังคงถูกปิดหูปิดตาไม่รู้อะไรเลย

ชั่วพริบตานั้น เซี่ยอวิ๋นเยียนก็คิดแผนการอันยอดเยี่ยมขึ้นมาได้

นางแกล้งทำเสียงดังและจงใจเผยให้เห็นชายเสื้อ เส้าหว่านเมื่อสังเกตเห็นเข้า ในใจย่อมกระวนกระวายไม่เป็นสุข จนต้องรีบร้อนมาเล่นละครหยั่งเชิงนางเป็นแน่

ใบหน้าที่ยื่นมาให้ถึงที่ ไม่ตบก็โง่เต็มทน

เมื่อคิดถึงเส้าหว่านที่โดนตบไปสองฉาดใหญ่ฟรีๆ แต่กลับยังหลงคิดว่าตนเองฉลาดล้ำเลิศ การบังคับม้าของเซี่ยอวิ๋นเยียนก็เบาสบายขึ้นไม่น้อย

***

อีกด้านหนึ่ง เส้าหว่านวิ่งเข้าไปในตรอกแคบ พลางลูบหน้าตัวเองด้วยสายตาดุร้ายเคียดแค้น

เซี่ยอวิ๋นเยียนสารเลวนั่น ลงมือหนักถึงเพียงนี้

คราวนี้คงต้องพักฟื้นอีกหลายวัน กว่าจะถอดหมวกคลุมหน้ากับผ้าโปร่งออกไปพบคนได้

ยังดีที่เรื่องสำคัญของด่านฉือหลินไม่ถูกเซี่ยอวิ๋นเยียนได้ยินเข้า หาไม่แล้วอย่าว่าแต่ซูหลีที่นางอุตส่าห์กุมหัวใจไว้ได้เลย แม้แต่เหลียงอ๋องก็คงทอดทิ้งนางเป็นหมากไร้ค่าโดยสิ้นเชิง

นางอุตส่าห์คว้าโอกาสที่จะปีนป่ายขึ้นไปได้แล้ว จะยอมตกรอบตรงนี้ไม่ได้เด็ดขาด

เพิ่งจะหอบหายใจจนทั่วท้องเตรียมจะจากไป ก็ได้ยินเสียงคนเรียกมาจากด้านหลัง

“แม่นางเส้า”

นางหันกลับไปตามสัญชาตญาณ ก็เห็นสตรีผู้หนึ่งเดินตรงเข้ามา สวมกระโปรงลายผีเสื้อร้อยบุปผาสีเหลืองลูกเจี๊ยบยาวกรอมพื้น ด้านนอกคลุมทับด้วยเสื้อคลุมผ้าโปร่งลายดอกยวี่หลาน ด้านในเป็นผ้ารัดอกผ้าต่วนสีชมพูอ่อน ปลายแขนเสื้อปักลายผีเสื้อดิ้นทองประณีต ดูสูงศักดิ์ทว่าไม่ทิ้งความเย้ายวน

รอบข้างไม่มีผู้อื่น เส้าหว่านขมวดคิ้ว เอ่ยถามอย่างระแวดระวัง “ท่านเรียกข้าหรือ”

“สะดวกจะขอยืมเวลาคุยกันสักคำสองคำหรือไม่”

“ขออภัยด้วย ข้า…” เส้าหว่านดึงหมวกคลุมหน้าลงตามสัญชาตญาณเพื่อปฏิเสธ นางไม่รู้จักคนตรงหน้า ทว่าดูจากเครื่องแต่งกายและท่วงท่ากิริยา ก็รู้ได้ทันทีว่าเป็นสตรีตระกูลสูงที่ตนไม่อาจล่วงเกินได้

ในงานเลี้ยงปะการังที่จวนจิ้งกั๋วกง เซี่ยอวิ๋นเยียนเชิดหน้าชูตา ตระกูลเส้ากลับไร้สิ้นศักดิ์ศรี ยามนี้ทั่วทั้งเมืองฉางอันจะมีสตรีสูงศักดิ์คนใดอยากคบค้าสมาคมกับนางอีก

“เจ้าไม่ต้องกลัว ข้าไม่ได้มีเจตนาร้าย” เหยาเยว่กวาดตามองนาง

บุตรชายทั้งสองของจวนจิ้งกั๋วกงล้วนหน้าตาหล่อเหลา ซูหลีก็ดูมิได้โง่เง่า เหตุใดสายตาถึงแย่เพียงนี้ ปล่อยให้เซี่ยอวิ๋นเยียนที่งดงามเฉิดฉายหลุดมือไป แล้วกลับมาคว้าเอาหญิงท่าทางกระเสือกกระสนไร้รสนิยมผู้นี้แทน

“เรื่องที่เกี่ยวข้องกับเซี่ยอวิ๋นเยียนและจวนจิ้งกั๋วกง เจ้าไม่สนใจเลยสักนิดจริงๆ หรือ” เหยาเยว่เอ่ยปากล่อใจต่อ

มือที่จับหมวกคลุมหน้ากำแน่นขึ้นฉับพลัน เส้าหว่านลังเลอยู่ชั่วครู่ แต่ก็ยังส่ายหน้า “ข้ามีธุระจริงๆ”

เหยาเยว่ไม่ถือสา นางหยิบป้ายคำสั่งชิ้นหนึ่งออกมาจากอกเสื้อแล้วยื่นส่งให้ “ข้าไม่ใช่ศัตรูของเจ้า หากเจ้าพบเจอเรื่องเดือดร้อน สามารถมาหาข้าได้ทุกเมื่อ”

เส้าหว่านลังเลอยู่บ้าง ทว่าสุดท้ายก็รับป้ายคำสั่งนั้นมา

ตระกูลเหยาหรือ

ตระกูลเหยาแห่งกรมขุนนางน่ะหรือ

นางไม่ได้โง่ สตรีผู้นี้เข้ามาทักทายตนอย่างกะทันหัน ย่อมไม่มีทางยื่นมือช่วยเปล่าๆ ต้องหวังผลประโยชน์บางอย่างเป็นแน่ ก่อนจะรู้แน่ชัดถึงเป้าหมายของอีกฝ่าย นางไม่กล้าติดต่อสัมพันธ์ด้วยส่งเดช

เมื่อเก็บป้ายคำสั่งเรียบร้อย นางจึงหมุนตัวเดินจากไป

***

ทางฝั่งนี้ เซี่ยอวิ๋นเยียนควบม้ามาจนใกล้จะพ้นเขตเมืองแล้ว

นิ้วมือเคาะลงบนอานม้าเบาๆ เซี่ยอวิ๋นเยียนกำลังใคร่ครวญถึงเรื่องที่ชาติก่อนตนคิดไม่ตกมาตลอด

ความจริงเรื่องด่านฉือหลิน ฮ่องเต้ทรงทราบหรือไม่ และทรงมีส่วนเกี่ยวข้องด้วยหรือไม่

เป็นฮ่องเต้ที่ทรงทราบว่าเหลียงอ๋องมีส่วนเกี่ยวข้อง จึงช่วยปกปิดให้และยินยอมให้ซูหลีแอบอ้างสวมรอยไปโดยปริยาย หรือเป็นเพราะฮ่องเต้ไม่อยากยอมรับว่าการตัดสินใจของพระองค์ผิดพลาด ที่สั่งย้ายกำลังทหารรักษากลุ่มใหญ่ไปจากด่านฉือหลินจนทำให้เกิดเรื่องราวตามมาทั้งหมด จนทำให้ท่านอาสองต้องกลายเป็นแพะรับบาปแทนฮ่องเต้ หรือว่าฮ่องเต้มีพระทัยคิดจะกำจัดตระกูลเซี่ยที่กุมอำนาจทหารอยู่แต่เดิมแล้วกันแน่

ไม่ ไม่น่าใช่

ฮูหยินหยางยินดีช่วยเหลือนาง ยังอาจกล่าวได้ว่าเป็นเพราะเห็นแก่ความสัมพันธ์ดั่งพี่น้องกับฮูหยินเซี่ย ทว่าสองวันมานี้ ซิ่นชื่อต้าจ่างกงจู่ส่งของบำรุงมายังวัดหานถานไม่ขาดสายดั่งสายน้ำไหล หนึ่งในนั้นยังมีรูปปั้นเจ้าแม่กวนอิมประทานบุตรที่ทูลขอมาจากฮ่องเต้ด้วย

เพียงเท่านี้ก็เพียงพอที่จะพิสูจน์ได้แล้วว่า ฮ่องเต้มิได้คิดจะกำจัดตระกูลเซี่ยให้สิ้นซากกระทั่งรากโคน ซ้ำยังแฝงความหมายว่าจะคอยหนุนหลังตระกูลเซี่ยอยู่กลายๆ

หากฮ่องเต้คิดจะถอนรากถอนโคนตระกูลเซี่ยแต่แรก ตัวนางอาจยังรอดอยู่ได้ ทว่าฮูหยินเซี่ยที่กำลังตั้งครรภ์ย่อมไม่มีทางมีชีวิตรอดมาจนถึงตอนนี้

ฮ่องเต้ไม่มีทางปล่อยให้สายเลือดตระกูลเซี่ยหลงเหลือไว้แม้แต่น้อย

ขอเพียงมิใช่ฮ่องเต้ที่จงใจคิดจะกำจัดตระกูลเซี่ย เช่นนั้นตระกูลเซี่ยก็ปลอดภัยขึ้นมากแล้ว

เซี่ยอวิ๋นเยียนครุ่นคิดพลางเดินทางกลับมาถึงวัดหานถาน พลันเห็นเซี่ยอวิ๋นจื่อกำลังพาสาวใช้เดินเล่นเตร็ดเตร่อย่างไร้จุดหมาย นางจึงแย้มยิ้มแล้วเอ่ยว่า “เหตุใดเจ้าถึงมาอยู่ที่นี่ได้เล่า”

เซี่ยอวิ๋นจื่อพอเห็นนาง ดวงตาก็เป็นประกายขึ้นมาทันที “พี่หญิง ในที่สุดท่านก็กลับมาเสียที!”

“ท่านแม่พาข้ามาเยี่ยมท่านป้า แต่พออยู่ได้ประเดี๋ยวเดียว ท่านแม่ก็รำคาญว่าข้าพูดมากหนวกหู เลยไล่ข้าออกมาเล่นข้างนอกคนเดียว” เด็กสาวมุ่ยปาก “ในวัดนี้จะมีอะไรให้เล่นกันเล่า พี่หญิง ท่านพาข้าไปเล่นที่เขาหลังวัดเถอะนะ!”

ช่างเป็นท่าทางไร้เดียงสาไม่ประสีประสาต่อความทุกข์ระทมโดยแท้

เห็นลูกพี่ลูกน้องเป็นเช่นนี้ เซี่ยอวิ๋นเยียนก็พลอยใจอ่อนลง นางเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “เข้าสู่ฤดูสารทแล้ว บนเขาหลังวัดก็ไม่มีอะไรน่าเล่นหรอก ข้าพาเจ้าไปดูปลาหลีฮื้อที่สระปล่อยสัตว์ดีกว่า เจ้าชอบปลาหลีฮื้อสีแดงที่สุดมิใช่หรือ”

เซี่ยอวิ๋นจื่อพยักหน้าหงึกหงัก รีบเอ่ยขึ้นอีก “พี่หญิง ท่านไม่รู้หรอกว่าตระกูลเส้าน่าขันขนาดไหน เมื่อวานยังหน้าหนาบากหน้ามาที่เรือน อ้อนวอนให้ท่านแม่ของข้าช่วยพูดขอร้องให้ท่านเปิดทางรอดให้พวกนางบ้าง อย่าได้บีบคั้นจนถึงที่สุด—ถุย ไม่ส่องกระจกดูเงาตัวเองเสียบ้าง ตระกูลเส้าทำร้ายพี่หญิงจนถึงเพียงนี้ ยังมีหน้ามานับญาติกับเรือนสองของพวกเราอีกหรือ”

ตระกูลเส้าคงเห็นว่าไม่อาจหาผลประโยชน์จากตนได้แล้ว จึงเบนเป้าหมายไปจ้องฮุบทรัพย์สินของเรือนสองแทน

เมื่อนึกถึงอุปนิสัยเด็ดขาดดุดันเยี่ยงจอมโจรของท่านอาสะใภ้ รอยยิ้มของเซี่ยอวิ๋นเยียนก็ยิ่งลึกซึ้งขึ้น “ท่านอาสะใภ้ไล่พวกนางตะเพิดออกไปหรือ”

“ไม่ใช่แค่นั้นน่ะสิ ตอนนั้นท่านแม่ของข้าถ่มน้ำลายรดหน้าโจวซื่อไปคำหนึ่ง แล้วยืนด่ากราดอยู่ตรงประตูใหญ่เลย” เซี่ยอวิ๋นจื่อกระแอมไอเล็กน้อย ก่อนจะเลียนแบบคำพูดของมารดาได้อย่างมีชีวิตชีวา “ ‘ตระกูลเซี่ยของพวกเราไม่มีญาติเนรคุณกินบนเรือนขี้รดบนหลังคาเช่นเจ้า คนทั่วทั้งฉางอันต่างก็รู้ว่าตระกูลเส้าเห็นว่าพี่ใหญ่ตายไป ก็พากันรังแกย่ำยีสองแม่ลูกอวิ๋นเยียนปางตาย! ข้าจะบอกให้รู้ไว้นะ เรือนสองของตระกูลเซี่ยยังอยู่ หากยังกล้ารังแกสองแม่ลูกนั่นอีกล่ะก็ ข้าจะเลาะกระดูกเจ้าออกมาเป็นชิ้นๆ เชียว!’ ”

เซี่ยอวิ๋นเยียนฟังแล้วพลันรู้สึกแสบจมูกขึ้นมา

ชาติก่อนนางช่างตาบอดเสียจริง มีท่านอาสะใภ้ที่ดีเช่นนี้กลับไม่สนิทชิดเชื้อ กลับดันทุรังไปสนิทสนมกับสองแม่ลูกตระกูลเส้า สมควรแล้วที่ต้องพบจุดจบถูกทรมานสารพัดเช่นนั้น

เซี่ยอวิ๋นจื่อยิ่งพูดยิ่งคึกคัก ถึงขั้นยกไม้ยกมือทำท่าทางประกอบ “ข้ายังสำทับไปอีกประโยคหนึ่งด้วยนะ บอกว่าผู้ชายที่พี่สาวข้าไม่เอาแล้ว เส้าหว่านกลับกระเสือกกระสนอยากจะไปเป็นอนุเขาจนตัวสั่น ช่างเป็นพวกตาคอยจ้องแต่ของดีของผู้อื่นแท้ๆ สมน้ำหน้าที่ทำตัวเองจนหน้าเสียโฉม”

“พี่หญิง ข้าพูดจาเช่นนี้ดีหรือไม่” นางเกาะแขนเซี่ยอวิ๋นเยียนพลางออดอ้อน

“ความข้างหน้าล้วนดีอยู่หรอก” นานทีปีหนที่น้องสาวจะมาขอคำชี้แนะ เซี่ยอวิ๋นเยียนจึงสอนนาง “ทว่าประโยคสุดท้ายนั้น มันตื้นเขินเกินไป และไม่มีความจำเป็นต้องพูด เหตุใดเส้าหว่านถึงตกอยู่ในสภาพเช่นนี้ คนนอกหากคิดจะมองพวกเรา ย่อมจะนึกขึ้นได้เอง ส่วนคนที่ไม่คิดจะนึกถึง ต่อให้เจ้าเอ่ยขึ้นมาเช่นนี้ เขาก็ยังคงนึกไม่ออกอยู่ดี”

ได้ฟังเช่นนั้น เซี่ยอวิ๋นจื่อก็ครุ่นคิดตาม พลอยก้มหน้าเงียบเสียงลง

เซี่ยอวิ๋นเยียนไม่รบกวนนาง ยืนชมทิวทัศน์เงียบๆ อยู่ด้านข้าง ผ่านไปครู่หนึ่ง เซี่ยอวิ๋นจื่อก็มองซ้ายมองขวา ก่อนจะเด็ดต้นหญ้ามาสองสามต้นแล้วถักเป็นแหวนเล่นในมือ “พี่หญิง ท่านว่าปีใหม่นี้ท่านพ่อของข้าจะกลับมาได้หรือไม่ ข้าคิดถึงเขาเหลือเกิน”

เซี่ยอวิ๋นเยียนลูบผมของนาง เอ่ยตอบด้วยความมั่นใจ “วางใจเถิด ปีนี้ทั้งสองเรือนของพวกเรา จะต้องได้อยู่พร้อมหน้าพร้อมตากันฉลองปีใหม่อย่างแน่นอน”

เมื่อครู่นี้เอง นางเพิ่งจะนึกถึงตัวเลือกอันยอดเยี่ยมขึ้นมาได้คนหนึ่ง

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง