บทที่ 69 ดอกบัวขาวรนหาที่ ไม่ตบก็เสียเปล่า

มีเฮ่อเหลียนซื่อคอยช่วย การรักษาซูอวี้จึงรวดเร็วขึ้นไม่น้อย ประกอบกับเทียบยาใหม่ต้องกินทุกสามวัน เซี่ยอวิ๋นเยียนกินมื้อกลางวันเสร็จแล้วจึงจูงม้าออกจากจวนจิ้งกั๋วกง

แม้แสงแดดจะเจิดจ้า ทว่าลมสารทวันนี้พัดแรงยิ่งนัก พัดพาใบไม้แห้งร่วงหล่นเกลื่อนกลาด

นางเพิ่งก้าวพ้นประตูจวนจิ้งกั๋วกง ก็แลเห็นเงาร่างอันคุ้นตายืนอยู่ไม่ไกล

สตรีบอบบางสวมหมวกคลุมหน้ายืนอยู่ใต้ต้นไม้แห้งกรัง สวมเสื้อตัวสั้นสีฟ้าอ่อนรับกับกระโปรงจับจีบสีขาว ผิวพรรณตรงมือที่โผล่พ้นแขนเสื้อซีดเผือด แลดูหนาวเหน็บน่าเวทนา

นางมิได้สนใจสายตาอยากรู้อยากเห็นของคนสัญจรไปมาแม้แต่น้อย ยังคงยืนปักหลักอยู่ที่เดิม ประหนึ่งกำลังรอคอยผู้ใด

ดูจากใบไม้ร่วงที่ทับถมอยู่แทบเท้า คงยืนรอนานมากแล้ว

เซี่ยอวิ๋นเยียนจูงม้าตั้งใจจะเดินผ่านไปโดยทำเป็นมองไม่เห็น ทว่าอีกฝ่ายกลับวิ่งถลันเข้ามา “พี่อวิ๋นเยียน ได้โปรดรอก่อนเจ้าค่ะ!”

เส้าหว่านเฝ้ารอนางมาตลอด ครั้นเห็นนางออกมา มีหรือจะยอมปล่อยให้ไป จึงรีบปรี่เข้าขวางหน้าม้าไว้ทันที

“เจ้ามีธุระอันใด” ยามนี้เซี่ยอวิ๋นเยียนไม่จำเป็นต้องเสแสร้งอีกต่อไป จึงแสดงความรังเกียจออกมาอย่างไม่ปิดบัง

“ข้าอยากคุยกับท่านสักสองสามประโยคเจ้าค่ะ”

“ระหว่างเราไม่มีเรื่องใดต้องพูดคุย ข้ามีธุระ กำลังรีบ” เซี่ยอวิ๋นเยียนกล่าวอย่างเย็นชา พลางพลิกตัวจะขึ้นม้า

แต่เส้าหว่านกลับยื่นมือมาคว้าแขนของนางไว้ “ข้ารู้ว่าท่านเกลียดข้า ไม่อยากเห็นหน้าข้า แต่ข้าไร้หนทางแล้วจริงๆ นอกจากท่านแล้ว ข้าก็ไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรต่อไป…”

น้ำเสียงของนางเจือเสียงสะอื้น ฟังดูน่าสงสารจับใจ

รอบด้านเริ่มมีพวกชอบสอดรู้สอดเห็นและคนสัญจรไปมาหยุดมุงดู พลางชี้นิ้ววิพากษ์วิจารณ์ ในจำนวนนั้นมีคนที่จำฐานะของทั้งสองได้ จึงเริ่มเล่าเรื่องความบาดหมางระหว่างตระกูลเซี่ย ตระกูลเส้า และจวนจิ้งกั๋วกงให้คนรอบข้างฟังอย่างออกรส

เซี่ยอวิ๋นเยียนผลักนางออกไปหนึ่งฝ่ามือ ดึงแขนเสื้อกลับมาอย่างแรง ทว่าเส้าหว่านกลับไม่ยอมรามือ ยื่นมือมาคว้าเสื้อผ้าของนางไว้อีกครั้ง “ข้ารู้ว่าไม่ควรมา แต่มีเพียงท่านเท่านั้นที่ช่วยชีวิตข้าได้”

พูดพลางน้ำตาก็หยดร่วงลงสู่พื้น เสื้อผ้าของนางเรียบง่าย ร่างกายบอบบางอ่อนแอ ไหล่สั่นสะท้านเพราะแรงสะอื้น ส่วนเซี่ยอวิ๋นเยียนที่ยืนอยู่ตรงหน้านางกลับมีสีหน้ารังเกียจเต็มทน มองดูเผินๆ จึงคล้ายกับว่าเซี่ยอวิ๋นเยียนกำลังรังแกนาง

ไม่ว่าจะเกิดเรื่องอะไรขึ้น คนทั่วไปย่อมเข้าข้างฝ่ายที่ดูอ่อนแอกว่าโดยธรรมชาติ

ได้ยินเสียงซุบซิบนินทาเข้าหู เซี่ยอวิ๋นเยียนก็เลิกคิ้วขึ้น “เจ้าต้องการอะไรกันแน่ ยังจะมารังควานไม่เลิก อยากลิ้มรสกระบี่คู่พระราชทานหรืออย่างไร”

“ท่านแม่บอกว่าข้าทำลายชื่อเสียงวงศ์ตระกูล จะผูกคอข้าให้ตาย ข้าเองก็ไปพบซูหลีไม่ได้ ตัวข้าเป็นของเขาแล้ว ได้โปรดพาข้าเข้าจวนกั๋วกงไปพบเขาทีเถอะ ให้เขาออกปากไว้ชีวิตข้าสักครั้ง”

ด้วยสถานการณ์ในตอนนี้ เบี้ยทั้งหมดของนางล้วนเดิมพันไว้ที่ตัวซูหลี เมื่อมีภัยถึงชีวิต ย่อมทำได้เพียงบากหน้ามาหาเขา

เพราะในฉางอันอันกว้างใหญ่นี้ คนที่พอจะพูดคุยในจวนจิ้งกั๋วกงได้ที่นางพอจะหาตัวเจอ มีเพียงเซี่ยอวิ๋นเยียนที่แตกหักกันไปแล้วเท่านั้น

เซี่ยอวิ๋นเยียนมองเส้าหว่านที่ดึงแขนเสื้อตนไว้ นางเล่นละครเก่งเสมอมา บัดนี้ท่าทางทุกกระเบียดนิ้วราวกับคนที่กำลังจะตายและกำลังแหงนมองความหวังสุดท้าย

หากมิใช่เพราะได้เห็นเรื่องบัดสีของนางกับซูหลีในดงหญ้า เซี่ยอวิ๋นเยียนก็คงจะเชื่อไปแล้วจริงๆ

“เจ้าหาคนผิดแล้วกระมัง” น้ำเสียงของเซี่ยอวิ๋นเยียนเย็นชา “ว่าที่สามีของเจ้าไม่ยอมพบเจ้า เจ้ามาหาคนตระกูลเซี่ยอย่างข้าทำไม ข้าไม่ใช่คนของจวนจิ้งกั๋วกงเสียหน่อย”

พูดถึงตรงนี้ นางก็ชะงักไปชั่วครู่ แกล้งลากเสียงยาว “อ้อ ลืมไปว่าเจ้าถูกรับเข้าไปเป็นอนุชั้นสูง เช่นนั้นก็ไม่อาจเรียกว่าสามี ต้องเรียกว่า…ว่าที่เจ้านายของเจ้า”

เส้าหว่านแอบขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน ในใจกลับยิ่งไม่แน่ใจขึ้นไปอีก

นางจับตาดูเรือนของซูอวี้อยู่นาน ไม่เห็นมีใครก้าวออกจากเรือนสักคน แสดงว่าต่อให้เซี่ยอวิ๋นเยียนได้ยินเรื่องด่านฉือหลิน ก็คงไม่ได้บอกออกไป มิเช่นนั้นซูอวี้คงส่งคนไปสืบข่าวตั้งนานแล้ว…

ทว่า สรุปแล้วนางได้ยินหรือไม่กันแน่!

“หลังจบงานเลี้ยงข้าก็ติดต่อเขาไม่ได้เลย ท่านรักษาอาการบาดเจ็บให้ซูอวี้อยู่ในจวนจิ้งกั๋วกงไม่ใช่หรือ จะไม่รู้ได้อย่างไรว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้นกับน้องชายของเขา”

ระหว่างที่ความคิดแล่นพล่าน เส้าหว่านก็เอ่ยปากด้วยท่าทีน่าสงสาร ยกมือขึ้นซับน้ำตาอย่างจงใจ เผยให้เห็นร่องรอยคลุมเครือบนร่างกายต่อหน้าเซี่ยอวิ๋นเยียน

สายตาของเซี่ยอวิ๋นเยียนกวาดจากรอยที่ซูหลีทิ้งไว้ ไปจนถึงคราบสีบนชายกระโปรงของเส้าหว่าน ซึ่งเกิดจากใบของกล้วยไม้ล้ำค่าชนิดหนึ่ง มุมปากของนางก็ผุดรอยยิ้มรู้ทันขึ้นมาแวบหนึ่ง

กล้วยไม้ล้ำค่าชนิดนี้ มีปลูกไว้ในจวนจิ้งกั๋วกง

เส้าหว่านใช้วิธีนี้มาลองเชิงว่าตนล่วงรู้แผนการของนางกับซูหลีหรือไม่

น่าเสียดาย ชายเสื้อสีแดงนั่น ตั้งใจให้นางเห็นตั้งแต่แรกแล้ว

“กรี๊ด!”

เหนือความคาดหมายของทุกคน การตอบรับเสียงร้องไห้อ้อนวอนของเส้าหว่านจากเซี่ยอวิ๋นเยียน กลับเป็นการสะบัดฝ่ามือฟาดใส่หน้านางฉาดหนึ่ง!

“ขออภัยด้วย พอดีขยับข้อมือไปหน่อย ไม่นึกว่าจะโดนเจ้าเข้า” เซี่ยอวิ๋นเยียนแย้มยิ้มละไม น้ำเสียงเปี่ยมด้วยความรู้สึกผิด “คุณหนูเส้ามีจิตใจกว้างขวาง คงไม่ถือสากระมัง”

เส้าหว่านเพื่อจะแสดงละครให้จบ จึงยอมทนรับฝ่ามือนี้ไว้โดยไม่กล้าปล่อยมือที่ดึงเสื้อผ้าของเซี่ยอวิ๋นเยียน ร่างซวนเซจนแทบล้มลงกับพื้น

“ข้า…”

เพิ่งเอ่ยได้เพียงคำเดียว เซี่ยอวิ๋นเยียนกลับยกมือขึ้นมาอีก ดูท่าทางเหมือนจะตบนางซ้ำ

เส้าหว่านไม่ได้โง่เขลา โดนตบไปทีเดียวก็เรียกคะแนนความเห็นใจได้มากพอแล้ว จึงรีบยกมือขึ้นปัดป้อง ทว่าฝ่ามือนี้ของเซี่ยอวิ๋นเยียนทั้งหนักหน่วงและเฉียบคม นางจึงไม่อาจต้านทานได้

“เพียะ!” เสียงฝ่ามือกระทบเนื้อดังสนั่น เส้าหว่านถูกตบจนล้มคะมำลงไปกองกับพื้น กระทั่งหมวกคลุมหน้าก็กระเด็นหลุดออกไป

ลงมือรวดเร็ว ทั้งยังหนักหน่วงอำมหิต

ผู้คนที่ยืนมุงดูรอบข้างต่างพากันตกใจกับตุ่มหนองบนใบหน้าของเส้าหว่าน

เคยได้ยินมาว่าแม่นางตระกูลเส้าคิดเล่นตุกติกจนทำให้ตนเองเสียโฉม แต่คาดไม่ถึงว่าจะร้ายแรงถึงเพียงนี้

และเมื่อมองดูรอยฝ่ามือบนแก้มทั้งสองข้างของนางที่บวมเป่งขึ้นมาในชั่วพริบตา ทุกคนต่างก็ตกตะลึงกับสองฝ่ามือของเซี่ยอวิ๋นเยียน

“เจ้าคิดร้ายใส่ความข้าไม่สำเร็จ ตอนนี้ยังมีหน้ามาขอร้องข้าอีกหรือ หากคิดว่าการถูกแม่แท้ๆ ผูกคอตายเพราะลักลอบสมสู่โดยไร้แม่สื่อมันทรมานเกินไป ข้าก็ไม่รังเกียจที่จะใช้กระบี่ปาดคอเจ้าเสียตอนนี้หรอกนะ” เซี่ยอวิ๋นเยียนชักกระบี่ยาวที่แขวนอยู่ข้างอานม้าออกมา แล้วจ่อคมกระบี่เข้าที่ลำคอของเส้าหว่านตรงๆ

เมื่อเห็นเส้าหว่านขนลุกชันด้วยความหวาดกลัว เซี่ยอวิ๋นเยียนก็หัวเราะเบาๆ พลางทำท่าจะขยับคมกระบี่ “เด็กดี ประเดี๋ยวเดียวก็จบแล้ว ไม่เจ็บเลยสักนิด”

คมกระบี่เย็นเฉียบ คมกริบขนาดตัดเส้นผมขาดได้ ทว่าในใจของเส้าหว่านกลับแอบโล่งอกขึ้นมาเงียบๆ

เซี่ยอวิ๋นเยียนไม่รู้อะไรเลยจริงๆ!

นิสัยของเซี่ยอวิ๋นเยียนเปลี่ยนไปจากเดิมอย่างสิ้นเชิง นางมองไม่ออกจนพลาดท่าติดกับดักเข้า

แต่เมื่อดูจากที่อีกฝ่ายจับร่องรอยของกำยานอุ่นรักได้ แล้วพลิกแพลงสถานการณ์ ลากเอาเรื่องราวลับลมคมในออกมาเปิดโปง จนทำให้ความสัมพันธ์ลับๆ ระหว่างตนกับซูหลีประจักษ์แก่สายตาธารกำนัล คนที่มีนิสัยเช่นนี้ หากล่วงรู้อะไรเข้าจริงๆ ย่อมต้องแสร้งยกยอตนกับซูหลีให้สูงส่ง แล้วหาโอกาสถีบส่งพวกตนให้ตกลงมาจากที่สูงจนร่างแหลกเหลวเป็นแน่

ลูกไม้ที่เซี่ยอวิ๋นเยียนใช้ในงานเลี้ยงปะการัง เส้าหว่านกระจ่างแจ้งหมดแล้ว

คงเป็นเพราะตนตื่นตระหนกเกินไป จึงมองเห็นใบไม้ร่วงเป็นชายเสื้อของนางไปเอง

ถึงอย่างไรก็เป็นเพียงคุณหนูใหญ่ที่เติบโตมาในห้องหอ แม้จะมีโชคและเล่ห์เหลี่ยมอยู่บ้าง แต่ก็ไม่ได้ลึกซึ้งอะไร เพียงลองเชิงดูก็รู้แจ้งแล้ว

ใบหน้าของนางซีดเผือด เผยความขลาดกลัวตายออกมา “ข้า…ข้าผิดไปแล้ว ข้าจะไสหัวไปเดี๋ยวนี้ จะไม่มาปรากฏตัวต่อหน้าท่านอีกแล้ว!”

เมื่อเห็นเซี่ยอวิ๋นเยียนชะงักมือ นางก็รีบคว้าหมวกคลุมหน้าขึ้นมา และเพื่อจะตบตาให้แนบเนียนยิ่งขึ้น จึงไม่สนใจภาพลักษณ์ใดๆ ทั้งสิ้น ลนลานตะเกียกตะกายร้องไห้วิ่งหนีไป

ทว่านางกลับไม่รู้เลยว่า เซี่ยอวิ๋นเยียนที่ถือกระบี่ยาวอยู่ในมือ มองดูแผ่นหลังและช่วงไหล่ที่ผ่อนคลายลงขณะวิ่งหนีไปของนาง พร้อมกับผุดรอยยิ้มพึงพอใจขึ้นมา

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง