บทที่ 68 อวิ๋นเยียนบังเอิญพบเป็ดแมนดารินป่าคู่ชู้

เซี่ยอวิ๋นเยียนอดไม่ได้ที่จะนึกถึงความรู้สึกยามล้มทับลงบนตัวซูอวี้เมื่อวานนี้ ปลายนิ้วของนางสัมผัสถูกแผงอกของเขา

ทั้งแน่นตึงและเป็นลอนกล้ามเนื้อชัดเจน

บัดนี้เมื่อได้เห็นกับตาตนเอง ก็ยิ่งรู้สึกราวกับสัมผัสนั้นยังหลงเหลืออยู่ที่ปลายนิ้ว

นางหลับตาแน่น ร่างกายแข็งทื่อไม่กล้าขยับเขยื้อน ชั่วครู่ต่อมาฝ่ามือที่บดบังสายตาก็ผละออก ได้ยินเสียงผ้าเสียดสีกันดังมาจากบนตั่งนุ่ม จึงรู้ว่าซูอวี้คงจัดแจงเสื้อผ้าเรียบร้อยแล้ว

เซี่ยอวิ๋นเยียนหลุบตาลง นิ้วมือกำเนื้อผ้าในแขนเสื้อกว้างอย่างกระสับกระส่าย

“เซี่ยอวิ๋นเยียน” ซูอวี้ไม่ค่อยเรียกชื่อแซ่เต็มของนางนัก ทำเอานางใจกระตุกวูบ

ก็แค่เห็นไปแวบเดียว ตอนรักษาแผลก็เห็นอยู่บ่อยครั้ง ซูอวี้คงไม่ถึงขั้นจะมาตัดรอนกับนางเพราะเรื่องแค่นี้หรอกกระมัง

อีกอย่างนางก็มิใช่สาวน้อยไร้เดียงสา หากคิดคำนวณดูแล้ว นางต่างหากที่เป็นฝ่ายเสียเปรียบ

เซี่ยอวิ๋นเยียนกลั้นหายใจพลางสะกดจิตตัวเองในใจไม่หยุด ค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมองเขาอย่างระแวดระวัง ใบหน้าขนาดเท่าฝ่ามือถูกย้อมไปด้วยสีเลือด หัวใจเต้นแรงแทบจะกระดอนออกมาจากลำคอ

“เมื่อครู่เห็นอะไรบ้าง” มุมปากของเขาหยักขึ้น แม้ทั้งสองจะยืนห่างกันเพียงไม่กี่ก้าว ทว่าทุกคำที่เขาเอ่ยออกมา ไอร้อนจากลมหายใจกลับแทรกซึมเข้าสู่ร่างของนางราวกับไร้สิ่งกีดขวาง

“มะ…ไม่เห็นอะไรทั้งนั้น” เซี่ยอวิ๋นเยียนโพล่งออกไป

“อ้อ?” ซูอวี้เลิกคิ้ว สีหน้าคล้ายไม่สบอารมณ์อยู่บ้าง

“ข้าก็จนใจนี่ สถานการณ์เมื่อครู่เจ้าเองก็…” ชัดเจนว่าเป็นตัวเขาเองที่ไม่ผูกสายรัดเอวให้เรียบร้อย จะมาโทษนางได้อย่างไรกัน

“เช่นนั้นก็แปลว่ายังเห็นอยู่ดี?”

เซี่ยอวิ๋นเยียนตัดใจพยักหน้า

ตานางมิได้บอดเสียหน่อย

จู่ๆ ซูอวี้ก็คลี่ยิ้มออกมา ตัวเขาเองก็ไม่รู้ว่าเหตุใดเมื่อครู่ถึงรู้สึกขุ่นเคืองยามที่เซี่ยอวิ๋นเยียนปฏิเสธ ทว่านั่นก็ไม่ขัดขวางให้น้ำเสียงของเขาเปลี่ยนเป็นสดใสขึ้นมา “รีบไปรีบกลับล่ะ เก็บใบแปะก๊วยเสร็จแล้วจะได้ทันกินมื้อเที่ยง”

กล่าวจบ เขากลับลุกขึ้นยืนตรงๆ แล้วเดินเลี่ยงหายไปหลังฉากกั้น

เซี่ยอวิ๋นเยียนยืนนิ่งอึ้งอยู่กับที่ รอยแดงบนใบหน้ายังไม่จางหาย แดงก่ำจนแทบจะคั้นเลือดออกมาได้

เขาจะมายิ้มให้นางทำไมกัน

ขณะที่นางกำลังยืนเหม่ออยู่นั้น เฮ่อเหลียนซื่อที่พยายามทำตัวให้ไร้ตัวตนมาตลอดก็ย่องเข้ามาเงียบๆ แล้วถามขึ้น “ผู้เยี่ยมยุทธ์…คุณหนูใหญ่ ใบแปะก๊วยอะไรหรือ ขอรับ ต้องการให้ข้าช่วยหรือไม่”

เขากว่าเพิ่งจะหัดทอดลูกเต๋าให้ออกมาเป็นรูปใบเมเปิลได้ ตอนนี้ในใจจึงคิดเพียงว่าจะทำอย่างไรให้เซี่ยอวิ๋นเยียนยอมสอนกลเม็ดเด็ดพรายให้เขาอีกสักสองสามกระบวนท่า

เสียงของเฮ่อเหลียนซื่อดึงสติของเซี่ยอวิ๋นเยียนให้กลับมา นางลอบผ่อนลมหายใจยาว “ไม่มีอะไร เจ้าใส่ยาให้เขาเถิด ข้าจะบอกข้อควรระวังในการลงเข็มให้เจ้าฟังก่อน เผื่อว่าข้ายังไม่กลับมา จะได้ไม่เสียเวลาฝังเข็มของเจ้า”

นางรู้สึกว่าตนเองจำเป็นต้องออกไปยืนรับลมหนาวข้างนอกสักพัก เพื่อให้สมองที่ร้อนจนแทบจะเดือดพล่านนี้ได้สงบลงบ้าง

***

เซี่ยอวิ๋นเยียนเดินมุ่งหน้าลงใต้ตามทิศทางที่ซูอวี้ชี้แนะเมื่อออกจากเรือนเล็กของเขา นางไม่ได้ให้กู้อิ่งที่เฝ้าอยู่หน้าประตูเรือนตามมา การมีเจ้าตัวโตหน้าทึมคอยจับจ้องตลอดเวลานั้นทำให้นางอึดอัดใจ

อีกทั้งในจวนจิ้งกั๋วกงยามนี้ ก็ไม่มีใครกล้ามาหาเรื่องนางอีกแล้ว

จวนจิ้งกั๋วกงมีอาณาบริเวณกว้างขวางยิ่ง แม้นางจะเคยแต่งงานเข้ามาอยู่กับซูหลี แต่ก็ไม่ค่อยได้เดินเล่นนอกเรือนหลัก บริเวณใกล้เคียงเรือนของซูอวี้ยิ่งไม่เคยย่างกรายเข้ามา

ตอนนี้ได้เดินไปพลางชมทิวทัศน์ไปพลาง ก็ทำให้จิตใจสงบลงได้มากทีเดียว

ทว่าต้นแปะก๊วยที่ซูอวี้บอกไว้กลับยังไม่เห็นแม้แต่เงา เซี่ยอวิ๋นเยียนเดินวนอยู่นาน รอบข้างเงียบสงัด ไร้หนทางจะสืบเสาะ

จนปัญญา นางจึงคิดว่าจะวกกลับไปก่อน ให้กู้อิ่งพานางไปหาต้นแปะก๊วยน่าจะดีกว่า

เซี่ยอวิ๋นเยียนมีความจำดี ทางที่เคยเดินเพียงครั้งเดียวก็จำได้แม่นยำ เมื่อมาถึงทางแยกแห่งหนึ่ง นางหยุดลงเล็กน้อยเพื่อสังเกตลักษณะทิวทัศน์รอบๆ จากนั้นจึงก้าวเดินต่อไป

เดินไปได้ไม่กี่ก้าวก็ได้ยินเสียงคน นางเพ่งสายตามองดูอีกครั้ง

กลับเป็นใบหน้าที่คุ้นเคยสองคน

ท่ามกลางพุ่มเถาวัลย์เขียวชอุ่มหนาทึบ มีร่างสองร่างกำลังกอดรัดกันแนบแน่น สตรีสวมผ้าคลุมหน้าเขย่งปลายเท้าตอบรับ ร่างเล็กบอบบางถูกกดแนบอยู่กับลำต้นสน

ที่แท้ก็คือเส้าหว่านและซูหลีที่ควรจะนอนพักรักษาตัวอยู่บนเตียง

ภายใต้ร่มเงาของแมกไม้ ทั้งสองแทบจะหลอมรวมเป็นร่างเดียวกัน

“หว่านเอ๋อร์ ไม่ใช่ครั้งแรกเสียหน่อย ทำไมยังเกร็งขนาดนี้อีก…” ซูหลีหอบหายใจหนักหน่วง น้ำเสียงหยาดเยิ้ม

“ข้าเปล่าเสียหน่อย ข้าเป็นห่วงอาการบาดเจ็บของท่าน ถึงได้แอบหนีออกจากบ้านมา ตอนนี้แผลก็ดูแล้ว ท่านรีบปล่อยให้ข้าไปเถิด…” น้ำเสียงของเส้าหว่านหวานหยดย้อยจนแทบคั้นน้ำออกมาได้ ท่าทางเล่นตัวแบบยินยอมพร้อมใจ

“ตรงนี้ไม่มีคนผ่านมาหรอก หว่านเอ๋อร์คนดี ข้ารู้ว่าเจ้าทำทุกอย่างเพื่อข้า เรื่องกำยานอุ่นรักคราวก่อนเป็นเพราะถูกเซี่ยอวิ๋นเยียนวางแผนเล่นงาน” พอซูหลีเอ่ยถึงนางก็ขบเขี้ยวเคี้ยวฟันด้วยความแค้นลึก “เจ้าวางใจเถิด ข้าจะต้องช่วยเจ้าล้างแค้นระบายความคับแค้นใจนี้ให้ได้อย่างแน่นอน”

พูดพลางทั้งสองก็กอดรัดฟัดเหวี่ยงเข้าหากันอีกครา

เซี่ยอวิ๋นเยียนคลื่นไส้จนแทบจะอาเจียน คนคู่นี้ช่างใจกล้าบ้าบิ่นยิ่งนัก เพิ่งจะขายหน้าครั้งใหญ่ไปแท้ๆ บัดนี้กลับยังกล้าใช้ผืนฟ้าเป็นมุ้งผืนดินเป็นเตียงทำเรื่องบัดสีเช่นนี้

ทว่าเส้าหว่านเพื่อจะจับซูหลีให้อยู่หมัด ช่างทุ่มเทเปลืองแรงกายแรงใจเสียจริง

ยามนี้นางมีแต่เรื่องอาการบาดเจ็บของซูอวี้และศึกสงครามที่ด่านฉือหลินอยู่เต็มอก จึงคร้านจะใส่ใจตั๊กแตนใกล้สิ้นสารทสองตัวนี้ หมุนกายเตรียมจะล่าถอยจากไปอย่างเงียบเชียบ

“ท่านพ่อได้รับข่าวแล้ว โมโหจนแทบจะส่งคนมาสั่งสอนท่าน เกรงว่าเรื่องด่านฉือหลินอาจเกิดความเปลี่ยนแปลงขึ้นนะเจ้าคะ”

ถ้อยคำแฝงจริตจะก้านของเส้าหว่านทำให้เซี่ยอวิ๋นเยียนชะงักฝีเท้าลง

หรือว่าชาติก่อนที่ซูหลีได้ไปด่านฉือหลิน มิใช่เพียงเพราะการเกลี้ยกล่อมอย่างยากลำบากของนางเท่านั้น แต่ยังมีส่วนเกี่ยวข้องกับเส้าหว่านด้วยงั้นหรือ

รอบข้างมืดสลัวเกินไป อีกทั้งด้วยมุมที่ยืนอยู่ทำให้เซี่ยอวิ๋นเยียนมองสีหน้าของทั้งคู่ไม่ชัดเจน จึงทำได้เพียงรวบรวมสมาธิทั้งหมด เงี่ยหูฟังบทสนทนาของทั้งสองคนอย่างตั้งอกตั้งใจ

สองคนทางนั้นยังคงคลอเคลียกระซิบกระซาบ ส่งเสียงชวนให้หน้าแดงใจสั่นออกมาไม่หยุด

“ถึงเวลาปานนี้แล้ว เจ้ายังคิดเผื่อข้าอีก หว่านเอ๋อร์ เจ้าช่างแสนดียิ่งนัก”

“พี่หลี ท่านวางใจเถิดเจ้าคะ ข้าจะต้องอธิบายกับท่านพ่อให้ดีๆ แน่นอน ให้ท่านช่วยส่งท่านไปด่านฉือหลิน ยามท่านประสบความสำเร็จสร้างชื่อเสียงขึ้นมา อย่าได้ลืมข้าเชียวนะเจ้าคะ” เส้าหว่านทำเสียงออดอ้อนตัดพ้อ

“แน่นอนอยู่แล้ว ภายหน้าหากมีโอกาสที่เหมาะสม ข้าจะต้องยกเจ้าขึ้นเป็นภรรยาเอก ให้เจ้าได้เป็นชายาซื่อจื่อ” น้ำเสียงของซูหลีหยาบโลนลามกอย่างยิ่ง “ทางองค์ชายสามเองก็ส่งจดหมายมาหาข้าแล้ว บอกว่าเหอย่งจะช่วยหาแพะรับบาปที่สร้างผลงานทางทหารให้ข้า ถึงเวลานั้นเมื่อร่วมมือกันทั้งภายในภายนอก การที่ข้านำทัพไปด่านฉือหลินก็จะกลายเป็นเรื่องชอบธรรมตามกฎเกณฑ์”

เส้าเฉิงแอบอ้างแย่งชิงผลงานทางทหารของบิดานางไป บัดนี้คนพวกนี้ยังคิดจะทำร้ายผู้อื่นเพื่อบรรลุเป้าหมายของตนเองอีกงั้นหรือ

ช่างสารเลวชาติชั่วไร้ยางอายสิ้นดี!

หากมิใช่เพราะลมหนาวพัดพาใบไม้ใบหนึ่งตกลงมาบนศีรษะ เซี่ยอวิ๋นเยียนคงไม่รู้ตัวเลยว่า เสียงดังกรอบแกรบแผ่วเบานี้แท้จริงแล้วดังมาจากสองมือที่กำแน่นของนางเอง

นางไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่า คนเราจะสามารถกำข้อนิ้วจนส่งเสียงดังเช่นนี้ได้จริงๆ

ทางนั้นมีเสียงเสียดสีของเสื้อผ้าดังขึ้น ทั้งสองคนพะเนอพะนอเสร็จสิ้นแล้วจึงผละออกจากกัน ต่างคนต่างจัดแจงเสื้อผ้าของตน

เซี่ยอวิ๋นเยียนประเมินดูแล้วว่าฟังต่อไปก็คงไม่ได้ข้อมูลที่เป็นประโยชน์อันใดอีก จึงโคจรพลัง ย่างกรายออกจากพุ่มไม้ที่ซุกซ่อนความลับนับไม่ถ้วนอย่างเงียบเชียบไร้สุ้มเสียง

เส้าหว่านที่กำลังผูกสายรัดเอวให้ซูหลีด้วยท่าทางเอียงอายพลันเงยหน้าขึ้น หางตาเหลือบไปเห็นชายเสื้อสีแดงไหววูบผ่านไปไม่ไกล จึงรีบเอ่ยถามขึ้นทันที “นั่นใครน่ะ”

ซูหลีตกใจจนสะดุ้ง รีบหันขวับไปมองหาทั่วทุกสารทิศ ทว่ามองอยู่นานก็ไม่พบสิ่งใด จึงหันกลับมาด้วยความสงสัย “ไม่มีใครนี่ หว่านเอ๋อร์ เจ้าเห็นอะไรหรือ”

เส้าหว่านหัวเราะแห้งๆ “เช่นนั้นคงเป็นเพราะข้าตื่นเต้นเกินไปเลยตาฝาดไปเองเจ้าค่ะ พี่หลีท่านรีบกลับไปเถิด ประเดี๋ยวท่านแม่ของท่านรู้เข้าจะโกรธเอาอีก”

ชุดสีแดงเจิดจ้าบาดตา…

เส้าหว่านกัดริมฝีปาก ในหัวของนางมีเพียงสตรีผู้เดียวเท่านั้นที่ชมชอบสวมใส่สีสันร้อนแรงสะดุดตาเช่นนี้

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง