บทที่ 67 การล่อลวงของซูอวี้

ซูอวี้ที่เดินเข้ามาสวมเพียงเสื้อตัวยาวสีเขียวไผ่ เอวสอบเพรียวกระชับถูกผูกรั้งไว้ด้วยสายรัดเอวอย่างหลวมๆ ยามที่เขาก้าวเดิน สาบเสื้อก็แง้มออกเล็กน้อย เผยให้เห็นแนวกล้ามเนื้อเป็นลอนชัดเจนรำไร

เห็นได้ชัดว่าเขาเพิ่งจะเช็ดเนื้อเช็ดตัวเสร็จ ในมือยังถือผ้าฝ้ายผืนหนึ่ง พลางยกขึ้นซับท้ายทอยอย่างไม่ใส่ใจ แล้วทิ้งตัวลงนั่งบนตั่งนุ่มที่ไม่ไกลจากเซี่ยอวิ๋นเยียน

“ต้องการให้ข้าทำอย่างไรบ้าง” เขาวางผ้าฝ้ายไว้ด้านข้าง หยาดน้ำตรงจอนผมยังคงหยดแหมะ หยดน้ำใสกระจ่างไหลรินไปตามโครงหน้าคมคาย ผ่านลำคอ ไหปลาร้า…

แล้วค่อยๆ ไหลรินลงสู่เบื้องล่าง

เลื่อนผ่านผิวเนื้อของเขาทีละชุ่น ก่อนจะหายลับเข้าไปใต้คอเสื้อ ชวนให้ผู้คนอดคิดเตลิดไม่ได้ว่าจะหยดหายไปถึงจุดใด

หยดน้ำนั้นราวกับมีเวทมนตร์ แฝงความเร่าร้อนดั่งเปลวไฟ จนทำให้ใบหูของเซี่ยอวิ๋นเยียนร้อนผ่าวขึ้นมา

ซูอวี้ เขา…

เหตุใดจึงแต่งตัวเช่นนี้เข้ามากัน

“เป็นอะไรไป ต้องให้ข้าทำอย่างไร นั่งตรงไหนถึงจะเหมาะ” ซูอวี้เห็นนางเหม่อลอย จึงโน้มตัวเข้ามาใกล้ “หรือว่าต้องขยับเข้ามาอีกนิด เจ้าจะได้รมยาได้สะดวกขึ้น”

ลมสารทค่อนข้างเย็นเยียบ เขาแต่งกายเช่นนี้ ไอที่แผ่ออกมาจึงมีความเย็นเจืออยู่ ทว่าเมื่อกระทบลงบนใบหน้าของเซี่ยอวิ๋นเยียน กลับกลายเป็นระลอกความร้อนที่พัดซัดกระหน่ำเข้ามา

เสียงหัวใจของเซี่ยอวิ๋นเยียนเต้นรัวแรงจนรู้สึกราวกับมีฟ้าร้องกึกก้องอยู่ในหู สองหูร้อนผ่าวจนน่ากลัว

ซูอวี้หรี่ตาลง จู่ๆ ก็ยื่นมือออกไป บีบติ่งหูที่ประดับต่างหูดอกไห่ถังของนางเบาๆ…

นุ่มนิ่ม และร้อนผ่าว

“เจ้า…” เซี่ยอวิ๋นเยียนที่กำลังนั่งอยู่ ตกใจกับการกระทำกะทันหันของเขาจนแทบจะทรงตัวไม่อยู่ เกือบจะลื่นไถลลงไปกองกับพื้น

สำหรับผู้ฝึกยุทธ์แล้ว เรื่องเช่นนี้นับว่าน่าขายหน้ายิ่งนัก!

ซูอวี้พลันแย้มยิ้ม ระยะห่างระหว่างคนทั้งสองชิดใกล้เกินไป ใกล้เสียจนดูเหมือนว่า…

เพียงแค่เขาโน้มศีรษะลงมา ก็จะจุมพิตนางได้แล้ว

เซี่ยอวิ๋นเยียนรู้สึกราวกับตนเองได้กลับไปยืนอยู่ริมขอบเหวแห่งความตายอีกครา ไม่เพียงหายใจไม่ทั่วท้อง ทั่วทั้งร่างยังคล้ายถูกโยนเข้าไปในเตาหลอม ลำคอร้อนผ่าวจนแทบจะมีควันพวยพุ่งออกมา

“การฝังเข็มต้องถอดเสื้อผ้าออกก่อนหรือไม่ ผลลัพธ์ถึงจะดีกว่า” น้ำเสียงของซูอวี้ทุ้มกังวาน ทว่ากลับแฝงหางเสียงที่ทอดสูงขึ้นเล็กน้อย ฟังแล้วชวนให้หัวใจสั่นสะท้าน

“ไม่ต้องถอดเสื้อผ้า เจ้านอนคว่ำลงไป การรมยาใช้เพียงไอความร้อนรมให้ทะลุผ่านจุดชีพจรก็พอแล้ว”

ในสถานการณ์เช่นนี้ นางจะยังกล้าให้ซูอวี้ถอดเสื้อผ้าได้อย่างไร!

เซี่ยอวิ๋นเยียนหวนนึกถึงตนเองตอนที่รักษาบาดแผลให้ซูอวี้ในเพิงตรวจโรคครานั้น ตอนนั้นใจสงบนิ่งดั่งสายน้ำ มองซูอวี้ที่มีบาดแผลเต็มตัวเป็นเพียงเครื่องเคลือบชิ้นหนึ่งที่ต้องซ่อมแซมเท่านั้น

ตั้งแต่เมื่อใดกัน ที่นางเริ่มควบคุมอารมณ์ตนเองไม่ได้เพียงเพราะซูอวี้เข้ามาใกล้ชิดเช่นนี้

“เช่นนั้นระยะห่างเท่าใดถึงจะเหมาะ ต้องให้ข้าขยับตั่งนุ่มเข้าไปให้ใกล้อีกหรือไม่”

“ไม่ต้องหรอก เจ้านอนคว่ำไปเถอะ ข้าจะกะระยะที่เหมาะสมเอง” เซี่ยอวิ๋นเยียนขบริมฝีปากล่างเบาๆ

หางตาเหลือบไปเห็นผิวเนื้อที่โผล่พ้นร่มผ้าเพียงน้อยนิดของซูอวี้ มัดกล้ามเนื้อคมชัด ช่วงแขนกำยำและเอวสอบ ทั้งร่างยังแผ่ไอร้อนผะผ่าวออกมาจางๆ

ระลอกคลื่นความร้อนนั้นปั่นป่วนจิตใจคนจนไม่อาจสงบ

เซี่ยอวิ๋นเยียนจึงจิกจุดชีพจรของตนเองอย่างแรง อาศัยความเจ็บปวดดึงสติให้ตื่นรู้ นางกวาดตามองบุรุษที่นอนคว่ำอยู่ไม่ไกล แล้วจุดแท่งโกฐจุฬาลัมพาในมือ

ซูอวี้ที่นอนคว่ำอยู่ตรงนั้นไม่มีสิ่งใดให้ทำ จึงเอาแต่จ้องมองนางอยู่อย่างนั้น ทำให้หัวใจที่อุตส่าห์สงบลงได้มีทีท่าว่าจะเต้นผิดจังหวะจนควบคุมไม่อยู่อีกครา

นางถือแท่งโกฐจุฬาลัมพา พยายามเมินเฉยสายตาของบุรุษผู้นั้น บังคับตนเองให้มีสมาธิจดจ่ออยู่กับการรมยาอย่างไม่วอกแวก นางรู้ดีว่าระยะเวลาและตำแหน่งจุดชีพจรในการรมยาต้องปรับเปลี่ยนตามสภาพบาดแผลในแต่ละวัน นางจึงต้องจดจำรายละเอียดทุกจุดของบาดแผลเขาในวันนี้ให้ได้มากที่สุด

ยังดีที่เนื้อผ้าของเสื้อตัวในค่อนข้างบางเบา แม้ไม่ต้องถอดเสื้อผ้า ก็สามารถส่งผ่านไอร้อนของการรมยาและสังเกตอาการบาดเจ็บได้

นางจำต้องสลักรอยลายกล้ามเนื้อทุกมัดบนแผ่นหลังของซูอวี้ไว้ในใจให้ลึกซึ้ง

เพื่อที่วันข้างหน้า แม้เขาจะสวมเสื้อคลุมตัวนอกเคลื่อนไหวกาย นางก็ยังคาดคะเนการสมานของบาดแผลจากท่วงท่าของเขาได้

นางไม่อยากให้หัวใจเต้นกระหน่ำจนแทบหลุดออกมาเช่นนี้ทุกวันหรอกนะ

ขืนเป็นเช่นนี้ต่อไป คงได้อายุสั้นเข้าจริงๆ

ผ่านไปครึ่งชั่วยาม เฮ่อเหลียนซื่อก็ถือกล่องยา ผลักประตูเปิดเข้ามาเสียงดังเอี๊ยดอ๊าด เซี่ยอวิ๋นเยียนมองแท่งโกฐจุฬาลัมพาในมือที่กำลังจะมอดดับ “ซูอวี้ วันนี้รมยาเสร็จเรียบร้อยแล้ว ลุกขึ้นเถิด”

“จะฝังเข็มแล้วหรือ” ซูอวี้ไม่ได้เอ่ยปากมาเป็นเวลานาน น้ำเสียงจึงแหบพร่าอยู่บ้าง ยิ่งขับเน้นให้เปี่ยมเสน่ห์ชวนลุ่มหลงท่ามกลางห้องอันเงียบสงัด

“ยังต้องรออีกประเดี๋ยว ให้เฮ่อเหลียนซื่อใส่ยาที่แผลให้เจ้าก่อน” เซี่ยอวิ๋นเยียนก้มหน้า หลบสายตาของเขาพลางเก็บข้าวของ

ตั้งแต่คืนที่เขาลอบสังหารเหลียงอ๋องแล้วพลัดหลงเข้าไปในห้องนอนของนาง ซูอวี้ที่ลอบสังเกตอยู่ในเงามืดก็รู้กระจ่างดี เซี่ยอวิ๋นเยียนค้นคว้าตำราแพทย์จนดึกดื่นจึงเข้านอน และตื่นขึ้นมาฝึกยุทธ์ตั้งแต่ไก่ยังไม่ขันในเช้าวันรุ่งขึ้น

คนอื่นต่างอิจฉาที่นางเชี่ยวชาญศาสตร์วิชามากมาย โดดเด่นเปล่งประกายในงานเลี้ยงปะการัง ทว่าล้วนไม่เห็นความเพียรพยายามในที่ลับตาของนางเลยแม้แต่น้อย

ไม่ว่าจะพึ่งพาฮูหยินหยาง หรือเอาอกเอาใจฮ่องเต้ หลังจากการถอนหมั้นแล้ว เซี่ยอวิ๋นเยียนย่อมสามารถเลือกเส้นทางชีวิตที่สุขสบายและสมกับเป็นคุณหนูในห้องหอแห่งตระกูลสูงศักดิ์ได้มากกว่านี้ เหตุใดนางจึงต้องทุ่มเทตรากตรำถึงเพียงนี้ เขาย่อมเข้าใจได้ไม่ยาก

พึ่งพาขุนเขา ขุนเขาก็อาจถล่ม มีเพียงพึ่งพาตนเองเท่านั้น จึงจะสามารถค้ำจุนตระกูลเซี่ยให้อยู่รอดปลอดภัยท่ามกลางพายุฝนอันแปรปรวนและฝูงหมาป่าที่จ้องขย้ำรอบด้านได้

“เจ้าฉวยโอกาสนี้ พักผ่อนสักครู่เถิด”

“อืม ขอบใจ” เซี่ยอวิ๋นเยียนเหนื่อยล้าแล้วจริงๆ

“ระหว่างเจ้ากับข้า ไม่ต้องกล่าวขอบคุณหรอก สู้เจ้าช่วยอะไรข้าสักเรื่องดีกว่า”

“หืม เรื่องอันใดหรือ เจ้าพูดมาตรงๆ เถิด” เซี่ยอวิ๋นเยียนเก็บเครื่องมือเรียบร้อย พลางเช็ดเถ้าโกฐจุฬาลัมพาที่เปื้อนปลายนิ้ว

“นอกเรือนมีต้นแปะก๊วยอยู่ต้นหนึ่ง รบกวนเจ้าช่วยเด็ดใบแปะก๊วยให้ข้าสักสองสามใบ ข้าอยากนำมาทำที่คั่นหนังสือ”

เซี่ยอวิ๋นเยียนเข้าใจความหมายของเขาได้ทันที คงเป็นเพราะเห็นว่าเมื่อครู่นางมีท่าทีขัดเขิน เขาจึงจงใจหาข้ออ้างให้นางออกไปข้างนอก ในยามที่เขาต้องเปลื้องผ้าทายา

เมื่อตระหนักได้เช่นนี้ เซี่ยอวิ๋นเยียนก็แอบหงุดหงิดตัวเองอยู่บ้าง การกระทำของซูอวี้พิสูจน์ชัดเจนแล้วว่าเขาเป็นสุภาพบุรุษเพียงใด แต่นางกลับเสียกิริยาเพียงเพราะการแตะเนื้อต้องตัวตามหน้าที่ ถึงขั้นต้องให้อีกฝ่ายช่วยแก้เก้อให้

“พอพ้นประตูเรือนไป ต้นไม้อยู่ทางทิศใต้ไม่ไกลนัก” ซูอวี้เอียงคอมองนาง แสงแดดนอกห้องที่สาดส่องเข้ามา ขับเน้นให้ใบหน้างดงามดั่งดอกฝูหรงของนางยิ่งดูเฉิดฉายจับตา

ทำให้เขาอดไม่ได้ที่จะอยากเย้าแหย่นางอีกสักนิด เพื่อดูว่านางจะมีปฏิกิริยาอันใดให้เห็นอีก

เซี่ยอวิ๋นเยียนหยิบห่อยาผงออกมาจากกล่องยา แล้วยื่นส่งให้ “นี่คือยาตัวใหม่ที่ข้าปรุงขึ้น หากผสมลงในขี้ผึ้งทาแผลจะช่วยให้แผลสมานตัวเร็วขึ้น วิธีใช้ข้าเขียนไว้ด้านบนแล้ว”

เมื่อเห็นว่าเฮ่อเหลียนซื่อก้มหน้าก้มตาจัดเรียงเข็มเงินที่จะใช้ในอีกสักครู่ ซูอวี้จึงยันกายลุกขึ้นเตรียมจะรับห่อยา “ได้ ข้ารู้แล้ว”

อาจเป็นเพราะนอนคว่ำอยู่นานเกินไป และเมื่อครู่เขาก็เพิ่งขยับลุกขึ้นนั่ง สายรัดเอวจึงคลายออกเล็กน้อย ครั้นพอเขายกมือขึ้น จู่ๆ สายรัดเอวก็หลุดออก เสื้อตัวยาวพลันแยกออกจากกันตั้งแต่คอเสื้อ—

เผยให้เห็นแผ่นอกและลำตัวท่อนบนที่เปลือยเปล่าในพริบตา แผงอกแน่นตึง หน้าท้องแกร่งเป็นลอน บาดแผลเก่าทั้งลึกและตื้นบนเรือนร่าง ยิ่งขับเน้นกลิ่นอายความดุดันองอาจของบุรุษเพศ

แสงตะวันสาดกระทบ วาดขอบประกายสีทองลงบนเรือนร่างกำยำสมส่วน

นี่มัน…

ยังไม่ทันที่เซี่ยอวิ๋นเยียนจะได้สติ มือใหญ่ข้างหนึ่งก็ยกขึ้นมาบดบังสายตานางไว้ เขารักษามารยาทโดยไม่แตะต้องถูกผิวเนื้อของนางแม้แต่น้อย ทว่าก็บังทัศนวิสัยจนมิดชิด

“หลับตาเสีย อย่ามอง”

ลมหายใจของเซี่ยอวิ๋นเยียนแทบจะหยุดชะงัก ทั่วทั้งร่างตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้าย้อมไปด้วยสีแดงระเรื่อ ยืนนิ่งอยู่กับที่ ราวดั่งดอกไห่ถังที่กำลังเบ่งบานผลิกลีบอวดโฉมสะพรั่ง

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง