บทที่ 66 อวิ๋นเยียนจนปัญญาแค่กับซูอวี้

ทว่าคนผู้หนึ่งที่ซ่อนตัวอยู่ในพุ่มไม้ข้างทางกลับมองดูอย่างนึกสนุก

“ตอนแรกดูท่าทางเป็นลูกพลับนิ่มที่ใครจะบีบก็ได้อย่างไรอย่างนั้น พอถอนหมั้นแล้วกลับอารมณ์ร้ายกาจถึงเพียงนี้เชียว” ชายหนุ่มชุดน้ำเงินเคาะฝ่ามือตนเองเบาๆ

“นายท่านพูดไม่ผิด ตระกูลเหยาเริ่มมีความคิดอื่นจริงๆ”

เขาพล่ามน้ำไหลไฟดับอยู่ตั้งนาน กลับไม่ได้ยินเสียงตอบกลับแม้แต่ครึ่งคำ จึงเอื้อมมือไปตบไหล่สหายร่วมงาน “มารดามันเถอะ ข้าตามเจ้าออกมาทั้งเช้าแล้ว เจ้าช่วยส่งเสียงสักคำจะได้หรือไม่”

“อืม” คนผู้นั้นคล้ายจะเค้นคำหนึ่งคำเล็ดลอดไรฟันออกมา ถือเป็นการตอบรับแล้ว

ทำเอาเทียนหลิวโมโหจนแทบจะเหวี่ยงบังเหียนม้าใส่ศีรษะอีกฝ่าย

สวรรค์ช่างไร้ตาจริงๆ ถึงได้ให้เขามาจับคู่ทำงานกับคนที่เอาไม้ตีสามทียังไม่ยอมผายลมเช่นนี้ คนพรรค์นี้หากวันหน้าหาภรรยาได้ เขาจะยอมเขียนชื่อตัวเองกลับหลังเลย!

***

มีเรื่องขัดจังหวะนี้ กว่าเซี่ยอวิ๋นเยียนจะเข้าเมืองฉางอันก็ล่วงเลยมาจนถึงช่วงกลางยามซื่อแล้ว

บนท้องถนนรถราขวักไขว่ ผู้คนสัญจรไปมาเนืองแน่น

มีพ่อแม่จำนวนไม่น้อยที่พาบุตรหลานออกมาจับจ่ายซื้อของ

“ตอนนี้รู้แล้วหรือว่าหนาว ตอนจะออกจากเรือนแม่เจ้าบอกให้สวมเสื้อผ้าหนาๆ ทำไมถึงไม่ยอมสวม ข้าซื้อขนมเปี๊ยะงาให้เจ้าอันหนึ่ง เอาไปถืออุ่นมือไว้ก่อน”

“ท่านพ่อ ข้าไม่อยากกินอันนี้ ข้าอยากกินถังหูลู่ด้วย!”

“เจ้าไม่กินก็ถืออุ่นมือไว้ก่อน พอเย็นแล้วพ่อค่อยกิน ไปช่วยแม่เจ้าซื้อผ้าก่อน แล้วพ่อจะพาเจ้าไปกินของอร่อย…”

ผู้เป็นพ่อคนหนึ่งอุ้มลูกสาวตัวน้อยวัยห้าหกขวบ เดินผ่านข้างม้าของเซี่ยอวิ๋นเยียนไปช้าๆ

บิดาผู้เปี่ยมเมตตาในใต้หล้า ล้วนมีท่าทางเช่นนี้เหมือนๆ กัน

ท่ามกลางสายลมสารทอันอ้างว้าง เซี่ยอวิ๋นเยียนเม้มริมฝีปาก แน่นหน้าอกราวกับมีก้อนหินหนักอึ้งกดทับจนหายใจแทบไม่ออก

นางบังคับม้าเลี้ยวตรงหัวมุม จู่ๆ ก็เห็นชายหนุ่มชุดน้ำเงินคนหนึ่งกำลังโบกมือให้นางด้วยรอยยิ้ม ดวงตาคู่นั้นหยีโค้งเป็นรูปจันทร์เสี้ยว ดูไร้พิษภัยอย่างยิ่ง

“คุณหนูเซี่ย นายท่านให้พวกเรามารับท่านขอรับ” เทียนหลิวเห็นท่าทีระแวดระวังของเซี่ยอวิ๋นเยียน จึงหยิบป้ายประจำตัวของตนออกมาแสดงให้นางดูเป็นอันดับแรก

เป็นป้ายแบบเดียวกับที่อยู่บนตัวของเยวี่ยอวิ้นไม่มีผิดเพี้ยน

เป็นป้ายประจำตัวเฉพาะขององครักษ์ลับข้างกายซูอวี้จริงๆ

“ลำบากพวกเจ้าแล้ว” เซี่ยอวิ๋นเยียนกล่าว ชายชุดดำอีกคนเดินเข้ามารับบังเหียนม้าของนางไปจูงไว้ ร่างกายเขาดูเย็นเยียบราวกับถูกห่อหุ้มด้วยเกล็ดน้ำค้าง นอกจากคารวะในตอนแรกแล้ว ก็ไม่ปรายตามองนางอีกเลยแม้แต่น้อย

“ท่านเกรงใจพวกเราไปไย อากาศหนาวเย็นเช่นนี้ ท่านสวมเสื้อคลุมไว้เถิดขอรับ” เทียนหลิวสะบัดห่อผ้าในมือออก เผยให้เห็นเสื้อคลุมสีแดงเพลิงตัวหนึ่ง

นี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้ติดต่อพูดคุยกับเซี่ยอวิ๋นเยียนจริงๆ

เหมือนที่เยวี่ยอวิ้นบอกไว้ไม่มีผิด ปฏิบัติต่อคนของตนเองอย่างอ่อนโยนมีเมตตา ไม่มีท่าทีเย่อหยิ่งถือตัวเลยแม้แต่น้อย

เมื่อเซี่ยอวิ๋นเยียนสวมเสื้อคลุมเรียบร้อย เทียนหลิวจึงถือโอกาสส่งสายตาให้สหายร่วมงาน พลางส่งเสียงผ่านลมปราณ “กู้อิ่ง คุณหนูเซี่ยเป็นสตรี เจ้าอย่าเอาแต่ทำหน้าบูดบึ้งเช่นนั้น หากทำให้นางตกใจกลัวจะว่าอย่างไร”

กู้อิ่งขมวดคิ้ว อย่าว่าแต่นางเป็นบุตรีสกุลแม่ทัพจะขวัญอ่อนถึงเพียงนั้นหรือไม่ ใบหน้าของเขาแต่กำเนิดก็เป็นเช่นนี้อยู่แล้ว เดินถนนยามค่ำคืนมาตั้งกี่ปี ไม่เห็นเคยทำผู้ใดตกใจตายสักคน

มุมปากของเทียนหลิวพลันกระตุก “เจ้าไม่ได้ยินที่เยวี่ยอวิ้นบอกหรือว่า ท่านประมุขปฏิบัติต่อนางไม่ธรรมดาเลยสักนิด ถึงเจ้าไม่คิดจะผูกมิตรไว้ ก็หัดยิ้มให้นางสักหน่อยเถอะ”

กู้อิ่งคิดว่าคำพูดนี้มีเหตุผล จึงกระตุกมุมปากฝืนเค้นยิ้มที่ตนคิดว่าดูเป็นมิตรยิ่งออกมา แล้วเอ่ยกับเซี่ยอวิ๋นเยียน “คุณหนูเซี่ย หากมีสมุนไพรตัวใดต้องจัดซื้อ ท่านสั่งการข้าได้โดยตรงขอรับ”

เซี่ยอวิ๋นเยียนชะงักไป นางเพ่งมองกู้อิ่งอย่างละเอียด ผ่านไปครู่หนึ่งจึงเอ่ยอย่างลังเล “เจ้า… เคยได้รับบาดเจ็บที่ใบหน้าจนบางครั้งควบคุมกล้ามเนื้อไม่ได้หรือไม่ รอให้เฮ่อเหลียนซื่อรักษาจิ้งกั๋วกงเสร็จแล้ว ข้าจะให้เขาช่วยฝังเข็มให้เจ้าดีหรือไม่”

กู้อิ่งชะงักงัน ส่วนเทียนหลิวถึงกับอึ้งงันไป

ไม่อาจโทษที่คุณหนูเซี่ยถามเช่นนี้ได้ แม้แต่ตัวเขาเองยังคิดไม่ถึงเลยว่า ยามสหายร่วมงานผู้นี้แย้มยิ้มจะดูน่าขนลุกขนพองถึงเพียงนี้

ถึงขั้นทำให้เด็กที่ร้องไห้งอแงยามค่ำคืนหยุดร้องได้เลยทีเดียว

ทั้งสามควบม้าไปข้างหน้าท่ามกลางความเงียบงันอันพิลึกพิลั่น กระทั่งพ้นจากตรอกสายนี้ เทียนหลิวจึงปรับอารมณ์ได้แล้วหันไปมองเซี่ยอวิ๋นเยียน “คุณหนูเซี่ย ข้าชื่อเทียนหลิว ส่วนเจ้าหน้าโลงศพนี่ชื่อกู้อิ่ง หน้าตาเขาแต่กำเนิดก็เป็นเช่นนี้เองขอรับ ตอนนี้เยวี่ยอวิ้นไปช่วยท่านสืบข่าว ช่วงนี้หากท่านมีเรื่องอันใดก็อย่าได้เกรงใจ พวกเราสองคนพร้อมให้ท่านเรียกใช้เสมอ”

“ตกลง” เซี่ยอวิ๋นเยียนพยักหน้า ยิ้มตอบกลับไป

“หากท่านไม่อยากเปิดเผยฐานะของพวกเราสองคนให้คนภายนอกรู้ ถ้าไม่รังเกียจ จะเรียกพวกเราว่าพี่ชายก็ได้ขอรับ”

เทียนหลิวผู้นี้ ช่างมีความสามารถในการสังเกตสีหน้าและท่าทีของผู้คนเก่งกาจสมคำร่ำลือ

เซี่ยอวิ๋นเยียนกำลังคิดหาทางปกปิดฐานะของคนทั้งสองอยู่พอดี เพราะอย่างไรเสีย ความสัมพันธ์ระหว่างนางกับซูอวี้ ต่อหน้าผู้อื่นก็เป็นเพียงหมอกับคนไข้ หากมีคนของเขาคอยติดตามอยู่ข้างกาย ใครเห็นย่อมรู้ว่าทั้งสองมีความสัมพันธ์ไม่ธรรมดา

เรื่องนี้จะเป็นผลเสียอย่างยิ่งต่อการเคลื่อนไหวในภายภาคหน้า

กู้อิ่งที่เงียบขรึมมาตลอดหลังจากฝืนยิ้มคราวนั้น ในที่สุดก็เอ่ยปากอีกครั้ง “คุณหนูเซี่ย ท่านเพียงบอกว่าพวกเราสองคนเป็นผู้คุ้มกันที่ท่านเพิ่งซื้อตัวมาใหม่ก็พอ ไม่ต้องไปสนใจคนที่กำลังรนหาที่ตายผู้นี้หรอกขอรับ”

เมื่อสลัดรอยยิ้มที่เค้นออกมาเมื่อครู่ทิ้งไป น้ำเสียงของเขาก็เหมือนกับตัวตนของเขาไม่มีผิดเพี้ยน

เฉียบขาดและหยาบกระด้างยิ่งนัก

พี่ชายงั้นหรือ

เขาลืมคำกำชับของเจ้าหอลั่วไปแล้วหรืออย่างไร ว่าคุณหนูเซี่ยผู้นี้มีโอกาสสูงยิ่งที่จะได้เป็นฮูหยินของท่านประมุข

เห็นได้ชัดว่าคิดจะยืมปากของคุณหนูเซี่ยมาเอาเปรียบท่านประมุข ด้วยนิสัยที่คิดเล็กคิดน้อยและเจ้าคิดเจ้าแค้นของท่านประมุข หมอนี่คงไม่พ้นต้องโดนเล่นงานปางตายแน่

เซี่ยอวิ๋นเยียนมองคนทั้งสองด้วยความกังขา ไม่เข้าใจความหมายของกู้อิ่งเท่าใดนัก หากเทียบจากวัยของพวกเขาทั้งสอง หากไม่ให้เรียกพี่ชาย หรือจะให้นางเรียกว่าน้องชายเล่า

ถึงจะดูสุขุมเกินวัย แต่อายุกับใบหน้าก็คงไม่ต่างกันเกือบยี่สิบปีหรอกกระมัง

สองคนนี้ช่างประหลาดพิลึกแท้ๆ

***

เมื่อมาถึงจวนจิ้งกั๋วกง ทันทีที่เซี่ยอวิ๋นเยียนเห็นซูอวี้นั่งอยู่หน้าโต๊ะ นางก็ขมวดคิ้วมุ่นทันที

“ท่านหมอเฮ่อเหลียนบอกเองว่า ข้าลงมาเดินเล่นได้บ้าง” ซูอวี้คล้ายจะมองทะลุความคิดของนาง จึงรีบเอ่ยตัดหน้าขึ้นก่อน “ยามนี้เขากำลังฝังเข็มให้จิ้งกั๋วกงอยู่ ประเดี๋ยวก็จะมาที่นี่”

เมื่อวานนี้เฮ่อเหลียนซื่อให้เด็กรับใช้ส่งจดหมายไปที่วัดหานถาน ในจดหมายบอกว่า เพื่อให้ซูอวี้หายดีโดยเร็ว หลังจากรักษาจิ้งกั๋วกงในแต่ละวันแล้ว จะต้องใช้เข็มหยินหยางชี้เป็นตายกับซูอวี้อีกครั้งหนึ่ง ซึ่งจำเป็นต้องมีเซี่ยอวิ๋นเยียนคอยช่วยชี้แนะอยู่ข้างๆ

ในเมื่อเขายกเอาเฮ่อเหลียนซื่อขึ้นมาอ้าง เซี่ยอวิ๋นเยียนก็ไม่มีคำพูดใดจะแย้ง ทว่าเมื่อเห็นเขาไม่ถนอมร่างกายตนเองเช่นนี้ ในใจก็ยังคงขุ่นเคืองอยู่ดี

ซูอวี้หลุบตาลง ก่อนจะค่อยๆ เลื่อนจานขนมไปตรงหน้านางอย่างระมัดระวัง “อวิ๋นเยียน ชิมขนมก่อนสิ ข้าสั่งให้ครัวเล็กทำตามรสชาติที่เจ้าชอบเป็นพิเศษ”

เสียงเรียก ‘อวิ๋นเยียน’ อันอ่อนโยน ประกอบกับจานขนมที่ดูออกว่าใส่ใจทำขึ้นมาอย่างยิ่ง ดับโทสะในใจของเซี่ยอวิ๋นเยียนไปเกินครึ่งได้อย่างง่ายดาย นางจนปัญญา ทว่ายังคงพยายามปั้นหน้าบึ้งตึง “หากเจ้ายังทำเช่นนี้อีก ต่อไปข้าจะไม่สนใจเจ้าแล้ว”

ทันทีที่พูดออกไป นางก็ชะงักไปเอง

เหตุใดฟังดูแล้ว แทนที่จะเป็นการข่มขู่ กลับเหมือนกำลังแง่งอนออดอ้อนมากกว่าเล่า

“ซูอวี้ พอกินเสร็จแล้วก็เตรียมเริ่มกันเถอะ ก่อนที่เฮ่อเหลียนซื่อจะลงเข็ม ข้าต้องช่วยรมยาโกฐจุฬาลัมพาให้เจ้าก่อน” เซี่ยอวิ๋นเยียนรีบเอ่ยเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจ

“เช่นนั้นข้าเข้าไปข้างในก่อน” ซูอวี้ลุกขึ้นเดินกลับเข้าห้องด้านใน

เขาต้องไปเตรียมตัวเสียหน่อย

เซี่ยอวิ๋นเยียนรีบกินขนมไปสองคำ จากนั้นจึงถือกล่องยาใบเล็กที่เตรียมไว้เป็นพิเศษเดินเข้าไปยังห้องด้านใน ด้วยเกรงว่าจะทำให้ซูอวี้ต้องรอนาน

เมื่อนางก้าวเข้าไปในห้องอุ่นที่สั่งให้เยวี่ยอวิ้นจัดเตรียมไว้ตั้งแต่เมื่อวาน ซูอวี้ยังไม่ได้เข้ามา ห้องอุ่นถูกจัดเก็บไว้อย่างเป็นระเบียบเรียบร้อยเป็นพิเศษ บนผนังยังแขวนภาพวาดพู่กันจีนไว้สองสามภาพ ข้างโต๊ะมีอุปกรณ์ปรุงยาและตรวจชีพจรที่พบเห็นได้ทั่วไปจัดวางไว้อย่างครบครัน

อาศัยช่วงที่ซูอวี้ยังไม่มา เซี่ยอวิ๋นเยียนก็จัดการเตรียมการทุกอย่างจนเสร็จสิ้น แล้วยืนรออย่างสงบ

เพียงชั่วไม่กี่อึดใจ ประตูก็ถูกผลักเปิดออก

เซี่ยอวิ๋นเยียนถึงกับยืนตะลึงงันไปในทันที

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง