บทที่ 65 อวิ๋นเยียนตบหน้าหญิงชั่วผู้หลงรักซูอวี้จนโงหัวไม่ขึ้น

เซี่ยอวิ๋นเยียนกลับถึงวัดหานถาน พักผ่อนครู่หนึ่งแล้วล้างหน้าหวีผมอย่างเรียบง่าย ก่อนจะไปอยู่เป็นเพื่อนฮูหยินเซี่ยรับสำรับเย็น

“ท่านแม่” นางประคองชามข้าว น้ำเสียงอู้อี้เล็กน้อย “วันนี้เป็นอย่างไรบ้างเจ้าคะ”

“วันนี้แม่พบสตรีที่มาถือศีลปฏิบัติธรรมท่านหนึ่งในวัด พูดคุยกันถูกคอยิ่งนัก นัดแนะกันไว้แล้วว่าพรุ่งนี้จะไปฟังนางสวดมนต์” ฮูหยินเซี่ยคิดว่าบุตรสาวเหน็ดเหนื่อย จึงคีบไก่เจชิ้นหนึ่งใส่ลงในชามของนาง “แล้วเจ้าเล่า คนในจวนจิ้งกั๋วกงทำให้เจ้าลำบากใจหรือไม่”

เซี่ยอวิ๋นเยียนใช้ช้อนคนข้าวต้มสีขาวตรงหน้า พลันหวนนึกถึงความรู้สึกยามที่ซูอวี้ประชิดกายเข้ามา

ความรู้สึกนั้นทำให้นางเกร็งไปทั้งร่างอีกครา

ลมหายใจร้อนผ่าวที่เป่ารดข้างหู ทำให้หัวใจไหวระริกจนยากจะต้านทาน

กระทั่งปลายประสาทก็ยังสั่นสะท้าน

“แม้ซูอวี้จะรักสันโดษไปบ้าง แต่ดูจากการกระทำของเขาก่อนหน้านี้ รวมถึงที่ยื่นมือเข้าช่วยเจ้า อุปนิสัยใจคอย่อมมิใช่คนเลวร้าย บัดนี้อาการบาดเจ็บกำเริบเพราะช่วยพวกเรา เจ้าอยู่ในจวนจิ้งกั๋วกงก็อย่าไปมีเรื่องมีราวกับนางจ้าวและคนพวกนั้นอีกเลย เรื่องใดตามใจเขาได้ก็ผ่อนปรนให้เขาสักหน่อย คงไม่มีเรื่องอันใดหรอก” ฮูหยินเซี่ยทอดเสียงอ่อนโยน เปิดอกพูดคุยกับบุตรสาว

ฮูหยินหยางส่งจดหมายมาหานางแล้ว ในจดหมายเอ่ยถึงความตั้งใจที่จะทาบทามเซี่ยอวิ๋นเยียนให้ซูอวี้

หากจะบอกว่าไม่หวั่นไหว ก็คงโกหก

อดีตฮูหยินของจิ้งกั๋วกงเป็นยอดกุลสตรีที่มีชื่อเสียงโด่งดัง ยามที่นางยังดูแล จวนจิ้งกั๋วกงคอยช่วยเหลือเจือจานลูกกำพร้าของเหล่าทหารหาญในสมรภูมิทุกปี ทั้งยังไม่เคยมีเรื่องวุ่นวายในเรือนหลังเล็ดลอดออกมาเหมือนเช่นทุกวันนี้

ตัวซูอวี้เองก็สง่างามผึ่งผาย คุณธรรมน้ำใจคู่ควรกับคำว่า ‘หยก’ ในชื่อของเขา และที่ดียิ่งกว่าคือ นางจ้าวมิใช่แม่แท้ๆ ดูจากสภาพการณ์ตอนนี้ การที่นางจะกดข่มซูอวี้ไม่ลงย่อมเป็นเรื่องที่เกิดขึ้นช้าหรือเร็วเท่านั้น

หากเซี่ยอวิ๋นเยียนแต่งเข้าไป ย่อมได้เป็นใหญ่ดูแลเรือนได้ทันที ไม่ต้องคอยดูสีหน้าแม่สามีเหมือนแต่งเข้าตระกูลอื่น

เพียงแต่…

หลังจากผ่านเรื่องราวในชาติก่อนมาแล้ว ฮูหยินเซี่ยรู้สึกว่าบุตรสาวไม่จำเป็นต้องแต่งงานจึงจะมีความสุข หากทั้งสองมีวาสนาต่อกัน และอวิ๋นเยียนเต็มใจด้วยตนเองย่อมดีที่สุด แต่หากอวิ๋นเยียนไม่อยากแต่ง จะอยู่บ้านสืบทอดตระกูล คอยอยู่เป็นเพื่อนกันชั่วชีวิตก็ดียิ่งเช่นกัน

ดังนั้นนางจึงไม่คิดคลุมถุงชน และไม่คิดขัดขวางการไปมาหาสู่ของบุตรสาวกับซูอวี้ ทุกสิ่งล้วนขึ้นอยู่กับความต้องการของเซี่ยอวิ๋นเยียนเอง

เซี่ยอวิ๋นเยียนไม่รู้ความคิดของมารดา พอได้ยินคำพูดเหล่านี้ก็แทบจะหัวเราะไม่ได้ร้องไห้อย่างไม่ออก

นางยังต้องตามใจซูอวี้อย่างไรอีกเล่า

แม้กระทั่งตอนที่เขาทำให้บรรยากาศชวนวาบหวามปานนั้น นางก็ยังต้องตามใจเขาด้วยหรือ

ทว่าไม่ว่าซูอวี้จะจับมือนาง หรือขยับกายเข้ามาชิดใกล้ ล้วนมีเหตุผลอันสมควรทั้งสิ้น หาได้มีท่าทีล่วงเกินเลยสักนิด กระทั่งชายเสื้อก็ยังไม่เฉียดโดนตัวนาง ช่างวางตัวเป็นสุภาพชนยิ่งนัก

เซี่ยอวิ๋นเยียนถึงกับระแวงว่า เป็นเพราะเงาทมิฬในใจที่ซูหลีเคยก่อไว้หรือไม่ จึงทำให้นางคิดฟุ้งซ่านไปเอง

ขอเพียงซูอวี้เอ่ยปาก หลายปีมานี้มีสาวงามแบบใดบ้างที่เขาไม่เคยพานพบ แล้วเขาจะมาสนใจสตรีที่แหกคอก ซ้ำยังเคยมีสัญญาหมั้นหมายกับน้องชายของเขาอย่างนางได้อย่างไร

“หากมีเรื่องอันใดเกิดขึ้นจริงๆ ก็จงส่งคนมาส่งข่าว มีแม่อยู่คอยหนุนหลังเจ้าทั้งคน อย่าได้เก็บเรื่องใดไว้กลัดกลุ้มคนเดียว” เมื่อฮูหยินเซี่ยนึกถึงเรื่องที่บุตรสาวเคยถูกซูหลีและนางจ้าววางแผนกลั่นแกล้ง ก็ยิ่งปวดใจและสงสารนางจับใจ

เซี่ยอวิ๋นเยียนขานรับคำหนึ่ง ไม่อยากให้มารดาที่กำลังตั้งครรภ์น้องชายต้องคิดมาก จึงเปลี่ยนหัวข้อสนทนา หลังมื้ออาหารพูดคุยกันอีกสองสามประโยค ต่างฝ่ายต่างก็แยกย้ายไปล้างหน้าเข้านอน

ทว่านางกลับนอนพลิกไปพลิกมาอยู่บนเตียงเพียงลำพัง กระทั่งฟ้าเริ่มสางจึงเคลิ้มหลับไปได้เพียงชั่วครู่

***

เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น เซี่ยอวิ๋นเยียนควบม้าออกจากวัดหานถานมุ่งหน้าไปยังจวนจิ้งกั๋วกงดังเช่นเมื่อวาน

เพิ่งจะแลเห็นประตูเมืองฉางอันอยู่เบื้องหน้า ก็มีคนขี่ม้าเข้ามาขวางทางไว้

คนผู้นั้นสวมชุดรัดกุมสีดำ ควบม้าศึกตัวใหญ่กำยำ “คุณหนูเซี่ย ขอรบกวนเวลาสักครู่ คุณหนูของพวกเราอยากจะสนทนากับท่านสักสองสามประโยค”

เซี่ยอวิ๋นเยียนยิ้มเยาะ สะบัดแส้ม้าเบาๆ จนเกิดเสียงหวือ “คุณหนูของพวกเจ้า?”

“นี่คือป้ายประจำตระกูลขอรับ” คนผู้นั้นหยิบป้ายสีดำออกมาแผ่นหนึ่ง ด้านบนสลักอักษรจ้วนเป็นคำว่า ‘เหยา’

เซี่ยอวิ๋นเยียนพลันนึกถึงสตรีที่หลงใหลซูอวี้จนโงหัวไม่ขึ้นในชาติก่อนทันที

บุตรสาวสายตรงคนรองของเสนาบดีกรมขุนนาง เหยาเยว่

เหยาเยว่ผู้นี้ เล่ห์เหลี่ยมอาจไม่โหดเหี้ยมโจ่งแจ้งเท่าเส้าหว่าน ทว่าความคิดอ่านกลับสุขุมรอบคอบกว่ามากนัก นับตั้งแต่นางเริ่มรู้ความ ในเรือนหลังของเสนาบดีกรมขุนนางก็ไม่เคยมีอนุภรรยาคนใดให้กำเนิดทายาทได้อีกเลย ส่วนพี่น้องที่เป็นลูกอนุเหล่านั้น ต่างก็ทยอยประสบเคราะห์กรรมไปทีละคน ท้ายที่สุดจึงเหลือเพียงบุตรธิดาที่เกิดจากภรรยาเอกเท่านั้นที่อยู่รอดปลอดภัย

ชาติก่อนนางเกรงว่าหากซูอวี้แต่งเหยาเยว่เข้าจวนไปแล้ว ตัวนางคงยากจะรับมือหากทั้งสองร่วมมือกัน ด้วยเหตุนี้นางจึงยื่นมือเข้าไปขัดขวาง ทำให้เหยาเยว่ไม่อาจสมหวัง

ทว่าในชาตินี้ ต่อให้ไม่ได้เป็นพันธมิตรกับซูอวี้ นางก็จะไม่ยอมให้สตรีผู้นี้เข้าใกล้เขาแม้แต่ครึ่งก้าวอยู่ดี

ไม่มีเหตุผลอื่นใด เพียงเพราะนางต้องการให้ซูอวี้ได้สืบทอดบรรดาศักดิ์ และใช้ชีวิตอย่างราบรื่นไปจนแก่เฒ่า ย่อมไม่ยอมปล่อยให้ดินระเบิดที่พร้อมจะปะทุได้ตลอดเวลาลูกนี้เข้ามาทำให้เสียการใหญ่

“คุณหนูของข้าอยู่ในรถม้าตรงโน้น ขอรบกวนเวลาเพียงครู่เดียวเท่านั้น ท่ามกลางถนนหลวงกลางวันแสกๆ เช่นนี้ พวกเราย่อมไม่ทำอันใดท่านหรอก” น้ำเสียงของคนผู้นั้นนับว่าสุภาพอ่อนน้อมทีเดียว

“ข้ามีธุระ ไม่ว่างเสวนาด้วย” เซี่ยอวิ๋นเยียนกระชับบังเหียนม้า เตรียมจะสะบัดแส้ออกไป

“คุณหนูเซี่ย…” คนผู้นั้นรีบขวางทางนางไว้อย่างร้อนรน “คุณหนูของข้าเพียงอยากทำความรู้จักกับท่าน สนทนาเพียงไม่กี่ประโยคเท่านั้น”

เขาคาดไม่ถึงว่าเซี่ยอวิ๋นเยียนจะไม่ไว้หน้ากันถึงเพียงนี้

ตรงข้ามกับเสียงก่นด่าในใจของชายผู้นั้น เซี่ยอวิ๋นเยียนมีความทรงจำจากชาติก่อนเป็นทุนเดิม จึงไม่อยากข้องแวะกับเหยาเยว่ สตรีจิตใจอำมหิตผู้พ่ายแพ้ผู้นี้แม้แต่น้อย การที่ตอนนี้นางยังไม่ลงมือ ย่อมถือว่าไว้หน้าตระกูลเหยามากพอแล้ว

“หลีกไป อย่าบีบให้ข้าต้องลงมือ” เซี่ยอวิ๋นเยียนตวัดสายตาดุดัน น้ำเสียงเย็นเยียบเฉียบขาด

ในป่าละเมาะไม่ไกลกัน มีคนสองคนนั่งอยู่บนหลังม้า ชายชุดดำขมวดคิ้วแน่น กำลังจะพลิกตัวลงจากหลังม้า แต่กลับถูกชายชุดน้ำเงินข้างกายรั้งไว้ “จะรีบร้อนไปไย ยังไม่ถึงเวลาเสียหน่อย”

ชายชุดดำถลึงตาใส่สหาย

“หากเกิดเรื่องขึ้นมา ข้ารับผิดชอบแต่เพียงผู้เดียว ไม่ลากเจ้ามาเอี่ยวด้วยแน่นอน พอใจหรือยัง” ชายชุดน้ำเงินหรี่ตาลง พลางจับจ้องเซี่ยอวิ๋นเยียนไม่วางตา

คำสั่งด่วนของหน่วยองครักษ์เงากับป้ายคำสั่งเจ้าหอหรูเมิ่งเรียกตัวพวกเขากลับมาพร้อมกัน เดิมทีนึกว่านายท่านจะมีภารกิจสำคัญอันใดมอบหมาย แต่พอเข้าไปในห้องหนังสือถึงได้รู้ว่า เป็นการใช้มีดเชือดโคมาฆ่าไก่แท้ๆ สั่งให้พวกเขาสองคนมาเป็นผู้คุ้มกัน คอยปกป้องดูแลคุณหนูเซี่ยที่ร่ำลือกันว่าถอนหมั้นกับซูหลีแล้วโดยเฉพาะ

ส่วนเซี่ยอวิ๋นเยียนที่อยู่อีกฝั่งหมดสิ้นความอดทนแล้ว นางยกแส้ม้าขึ้น ชี้ตรงไปยังอีกฝ่าย “ข้าพูดชัดเจนแล้ว ข้ามีธุระ ไม่มีเวลามาเล่นขายของกับคุณหนูของเจ้า ข้าจะนับหนึ่งถึงสาม หลีกไปเสีย… หนึ่ง… สอง…”

“เพียงไม่กี่คำจริงๆ ขอรับ” อย่างไรเสียคนผู้นั้นก็รับเบี้ยหวัดตระกูลเหยามา ย่อมต้องกลับไปรายงานให้ลุล่วง

“สาม”

สิ้นเสียง ข้อมือของเซี่ยอวิ๋นเยียนก็ตวัดวูบ แส้ม้าฟาดตรงไปยังดวงตาทั้งสองข้างของชายผู้นั้นทันที!

สายแส้ตวัดผ่านอากาศ ก่อให้เกิดเสียงหวีดหวิวชวนขนลุก อีกฝ่ายย่อมเป็นผู้ฝึกยุทธ์เช่นกัน จึงรีบเอนกายไปด้านหลังเพื่อหลบการโจมตี ทว่านึกไม่ถึงว่าแส้จะเปลี่ยนทิศทางกลางคัน ฟาดเปรี้ยงลงบนตัวม้าของเขาแทน

แส้นี้ไร้ซึ่งการออมแรงแม้เพียงครึ่งส่วน ทิ้งรอยแผลลึกเป็นทางยาวจนเลือดซึมออกมาบนตัวม้า ม้าศึกตัวนั้นส่งเสียงร้องลั่นด้วยความเจ็บปวด โดยไม่สนใจเจ้านายบนหลังอีกต่อไป มันดีดตัววิ่งเตลิดเปิดเปิงออกไปอย่างบ้าคลั่ง

เซี่ยอวิ๋นเยียนไม่แม้แต่จะใส่ใจเสียงร้องโหยหวนของชายผู้นั้น นางไม่หันกลับไปมองแม้แต่น้อย แล้วควบม้าออกเดินทางต่อไปทันที

หญิงสาวในรถม้าซึ่งอยู่ห่างออกไปไม่ไกลนัก เดิมทีนั่งจิบชาอยู่อย่างสบายอารมณ์ ครั้นได้ยินเสียงร้องโหยหวนของบุรุษจึงเลิกม่านขึ้นดูด้วยความตกใจ ใบหน้างดงามพลันเขียวคล้ำด้วยเพลิงโทสะ

นังเด็กไร้ค่าจากตระกูลตกต่ำ กล้าดียังไงมาชักสีหน้าใส่ข้า!

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง