บทที่ 64 ซูอวี้ อวิ๋นเยียน อย่ากลัวเลย

ชายหนุ่มสบตากลับมาอย่างผ่าเผย “เจ้าเรียกชื่อข้า แต่ข้ากลับเอาแต่เรียกเจ้าว่าคุณหนูเซี่ย มันไม่ยุติธรรมเลย ข้าได้ยินคนอื่นเรียกเจ้าเช่นนี้ ก็เลยถือวิสาสะเรียกตามบ้าง”

ดูเหมือนจะสังเกตเห็นว่าอารมณ์ของเซี่ยอวิ๋นเยียนไม่สู้ดี น้ำเสียงของซูอวี้จึงทุ้มต่ำลงอย่างเห็นได้ชัด “หากเจ้าไม่ชอบ ข้าก็จะไม่เรียกอีก”

เซี่ยอวิ๋นเยียน “…”

ช่วยด้วย เหตุใดนางถึงรู้สึกว่าซูอวี้ตรงหน้าช่างเหมือนสุนัขตัวโตแสนน่ารักที่เพิ่งโดนฝนเปียกปอนมาตัวหนึ่งเล่า

เมื่อเผชิญหน้ากับซูอวี้ที่เป็นเช่นนี้ คำปฏิเสธที่มาถึงริมฝีปากจึงวกกลับเข้าไป แล้วเปลี่ยนเป็นประโยคหนึ่งแทน “ชื่อก็เป็นเพียงคำเรียก เจ้าอยากเรียกอย่างไรก็ตามใจเจ้าเถอะ”

สิ้นคำสุดท้าย ดวงตาของซูอวี้ก็สว่างวาบขึ้นมาทันตาเห็น

เซี่ยอวิ๋นเยียนมองความเปลี่ยนแปลงเช่นนี้แล้วก็ได้แต่หัวเราะไม่ได้ร้องไห้ไม่ออก

ก่อนหน้านี้ทำไมถึงไม่สังเกตเห็นนะ ว่าซูอวี้ยังมีมุมที่เป็นเด็กถึงเพียงนี้

“คนชื่อเหอย่งผู้นี้ ข้าพอจะมีเค้าความทรงจำอยู่บ้าง” ซูอวี้เห็นว่าพอเหมาะพอควรแล้วจึงวกกลับเข้าเรื่องสำคัญ “รู้เพียงว่าปกติคนผู้นี้ไม่ค่อยพูดไม่ค่อยจา นิสัยก็ออกจะขลาดกลัวอยู่บ้าง ลูกน้องใต้บังคับบัญชาเอาเปรียบอู้แรงก็ไม่กล้าลงโทษหนัก ทำเป็นเอาหูไปนาเอาตาไปไร่เสียเฉยๆ”

นั่นสินะ

ใครจะคาดคิดเล่าว่าคนพรรค์นี้นี่เอง ที่เป็นสาเหตุโดยตรงทำให้คนตระกูลเซี่ยต้องตายตกไปจนหมดที่ยอดเขาเทียนจู้ และหลังจากนั้นอีกห้าปี เขายังนำจดหมายลับฉบับหนึ่งออกมายัดข้อหาขายชาติสมคบคิดกับศัตรูให้ท่านพ่อของนาง

เซี่ยอวิ๋นเยียนหลุบตาลง บีบขอบหน้าต่างแน่น พยายามสะกดกลั้นอารมณ์ของตนเอาไว้

“ท่านพ่อของข้าสังเกตเห็นกองทหารซุ่มโจมตีที่ยอดเขาเทียนจู้ จึงส่งเหอย่งนำคนไปส่งข่าวขอกำลังเสริมที่เมืองชิงโจวซึ่งอยู่ใกล้ที่สุด เจ้าเมืองชิงโจวพอได้รับคำขอก็รีบนำทหารรุดไปทันที แต่เวลานั้นนับจากตอนที่ท่านพ่อถูกทหารซุ่มล้อมไว้ มันผ่านไปสี่วันเต็มๆ แล้ว ทั้งที่จากชิงโจวไปยอดเขาเทียนจู้ หากควบม้าเร็วใช้เวลาเพียงครึ่งวันก็ถึง”

“หลังจากนั้นเหอย่งกลับอ้างว่า ระหว่างทางถูกชาวซีฉินไล่ตามทัน จึงต้องสู้พลางหนีพลาง ด้วยเหตุนี้ถึงได้ล่าช้า”

พูดถึงตรงนี้ เซี่ยอวิ๋นเยียนก็แค่นยิ้มขื่น “เวลาผ่านไปสี่วัน ชิงโจวจะไปเสริมกำลังอะไรได้เล่า ก็แค่…ไปเก็บศพเท่านั้น”

“เส้าเฉิงเป็นดั่งแขนซ้ายแขนขวาของบิดาเจ้า แล้วกำลังทหารของเขาเล่าไปอยู่ที่ใด”

ซูอวี้ชี้ตรงไปยังจุดสำคัญ เซี่ยอวิ๋นเยียนเอ่ยอย่างสงบนิ่ง “เขาอ้างว่าก่อนจะเข้ายอดเขาเทียนจู้ ได้นำคนไปไล่ล่าชาวซีฉินอีกกลุ่มหนึ่ง พอกลับมาหลังจากรบชนะ ท่านพ่อของข้าก็ติดกับดักไปแล้ว”

“เส้าเฉิงยังบอกอีกว่า ก่อนจะออกเดินทาง เขาได้ตักเตือนท่านพ่อหลายครั้งแล้วว่าอย่าได้บุ่มบ่ามไล่ตาม ให้เหอย่งนำคนไปกลุ่มหนึ่งก็พอ ความสูญเสียในครั้งนี้ ล้วนเกิดจากท่านพ่อละโมบในผลงานจนรุกคืบเร็วเกินไป”

เซี่ยอวิ๋นเยียนพูดไป ริมฝีปากก็ยิ่งเหยียดยิ้มเย็นเยียบขึ้นเรื่อยๆ “ในใจข้ารู้ดีว่าเรื่องนี้มีพิรุธ จึงได้ส่งคนสอดแนมของตระกูลเซี่ยไปยังยอดเขาเทียนจู้โดยเฉพาะ เจ้ารู้หรือไม่ว่าคนสอดแนมไปเห็นอะไรมา รอบๆ ยอดเขาเทียนจู้นั้น เต็มไปด้วยรอยเท้าม้าศึก”

ซูอวี้สีหน้าเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึมขึ้นมาทันที “เจ้าหมายความว่าอย่างไร”

“ผู้มีอำนาจในกองทัพมีภูมิหลังต่างกัน สายพันธุ์ม้าศึกที่เลือกใช้ก็ย่อมต่างกัน เช่นท่านพ่อของข้า มักเลือกใช้ม้าศึกอวิ๋นโจว แม้ความอึดจะด้อยกว่าเล็กน้อย แต่วิ่งได้รวดเร็ว ส่วนเส้าเฉิงกับเหอย่งกลับชอบม้าหลิงชวน รูปร่างเตี้ยเล็ก ทว่าโดดเด่นเรื่องความอึดเป็นเลิศ”

“ดังนั้น เจ้ากำลังจะบอกว่า รอยเท้าม้าศึกรอบๆ ยอดเขาเทียนจู้ เป็นรอยเท้าที่กองม้าหลิงชวนของเส้าเฉิงและเหอย่งทิ้งเอาไว้”

เซี่ยอวิ๋นเยียนพยักหน้า “ข้าไม่รู้ว่ารอยเท้ารอบนั้น เป็นรอยเท้าที่เส้าเฉิงทิ้งไว้หลังจากไล่ล่าชาวซีฉินแล้ววนกลับมายังยอดเขาเทียนจู้ หรือว่าอยู่ที่นั่นมาตั้งแต่แรก คอยเฝ้าดูท่านพ่อของข้าสู้รบกับศัตรูจนเลือดแห้งสิ้นเรี่ยวแรง แล้วสุดท้ายค่อยมาสวมรอยชุบมือเปิบความชอบทางทหาร…แต่ข้ารู้เรื่องหนึ่ง ความตายของท่านพ่อข้าจะต้องมีเงื่อนงำแน่”

ซูอวี้ไม่พูดจา เขานิ่งคิดไตร่ตรอง ในเวลานั้นเองด้านนอกก็มีเสียงของเยวี่ยอวิ้นดังแว่วเข้ามา “คุณหนูเซี่ย หากท่านจะกลับวัดหานถาน โปรดรีบออกเดินทางเถอะเจ้าค่ะ ประตูกำแพงเมืองใกล้จะลงกลอนแล้ว”

“อวิ๋นเยียน ลำพังเพียงจดหมายลับของตระกูลเส้าไม่อาจใช้เป็นหลักฐานได้ เจ้าจงเขียนความเกี่ยวข้องระหว่างเส้าเฉิงกับเหอย่งสองคนนี้มาให้ข้า ต่อให้เป็นเรื่องเล็กน้อยเพียงใดก็ต้องเขียน” ในที่สุดซูอวี้ก็เอ่ยปาก สุขุมเยือกเย็น “ข้าจะส่งองครักษ์เงาไปสืบหาหลักฐานมาให้ได้”

“ได้” เซี่ยอวิ๋นเยียนเดินตรงไปที่โต๊ะ หยิบพู่กันขนหมาป่าด้ามไม้นันมูออกมาด้ามหนึ่ง “เรื่องที่เหอย่งยักยอกเงินเบี้ยหวัดในกองทัพเพื่อหาประโยชน์เข้ากระเป๋าตัวเอง ข้าจะเขียนต้นสายปลายเหตุให้เจ้าด้วย หากหาหลักฐานที่แน่ชัดได้ ก็จะสามารถใช้เรื่องนี้ถอนรากถอนโคนเขาออกจากกองทัพ เพื่อเป็นการเชือดไก่ให้ลิงดู”

นางจรดพู่กันเขียนเบาะแสที่ชาติก่อนเคยได้ยินมาจากปากของเส้าหว่านและซูหลี เบื้องหน้าสายตา พลันปรากฏภาพเหตุการณ์ที่กรีดลึกเจ็บปวดถึงขั้วหัวใจผุดขึ้นมาทีละฉาก

ท่านแม่แท้งลูกในครรภ์แล้วจากโลกนี้ไป ท่านอาสะใภ้ต้องมลทินจนถูกคุมขังในคุก จึงยอมปลิดชีพตนเองเพื่อพิสูจน์ความบริสุทธิ์ น้องสาวร่วมตระกูลผู้อ่อนหวานไร้เดียงสาอย่างเซี่ยอวิ๋นจื่อ กรีดร้องร่ำไห้ขณะถูกแม่เล้าฉุดกระชากลากเข้าไปในหอนางโลมหลวง…

ดวงตาของเซี่ยอวิ๋นเยียนค่อยๆ ย้อมไปด้วยสีแดงก่ำ ตัวอักษรใต้พู่กันเริ่มหวัดและยุ่งเหยิงขึ้นเรื่อยๆ ราวกับว่าสิ่งที่อยู่ในมือมิใช่พู่กัน หากแต่เป็นกระบี่คมกริบที่กำลังฟาดฟันลงบนร่างของศัตรูแค้น

และในตอนที่นางกำลังจะถูกความเคียดแค้นกลืนกินจิตใจ เสียงทุ้มของบุรุษที่ฟังดูราบเรียบผ่อนคลายก็ดังขึ้นข้างกาย

“อย่ากลัว”

เซี่ยอวิ๋นเยียนพลันได้สติ ปลายพู่กันชะงักงัน ทิ้งรอยหมึกเข้มดวงใหญ่ไว้บนแผ่นกระดาษ

“ซูอวี้ บาดแผลของเจ้ายังไม่หายดี ลงจากเตียงไม่ได้…” นางทำตัวไม่ถูก เพื่อปกปิดความเสียกิริยาของตน จึงรีบเอ่ยขึ้นอย่างลนลาน

“ศึกครั้งนี้ มีข้าร่วมรบไปกับเจ้า เพราะฉะนั้น อย่ากลัวไปเลย”

“ไม่ใช่ ข้าแค่…” เซี่ยอวิ๋นเยียนยังพูดไม่ทันจบ มืออันอบอุ่นข้างหนึ่งก็กุมทับลงบนมือขวาของนาง แนบชิดกับหลังมือและปลายนิ้ว ช่วยประคองให้นางจับพู่กันใหม่อีกครั้ง

“จะเขียนอันใดหรือ” เสียงของซูอวี้แทบจะแนบชิดอยู่ข้างใบหู ทั้งร้อนผ่าวและอบอุ่น

เซี่ยอวิ๋นเยียนยังไม่ทันดึงสติกลับมา ทำได้เพียงรับรู้ว่าเขาแนบกายชิดเข้ามาจากด้านหลัง มืออีกข้างของเขายันไว้บนโต๊ะ โอบล้อมตัวนางไว้ระหว่างร่างของเขากับโต๊ะอย่างมิดชิด ในท่วงท่าที่ราวกับกำลังปกป้องคุ้มครอง

แม้ระหว่างคนทั้งสองจะยังมีระยะห่างอยู่เล็กน้อย ทว่าไออุ่นกลับค่อยๆ แผ่ซ่านส่งผ่านมา

ชวนให้หัวใจสั่นไหวอย่างยิ่ง

“หืม จะเขียนอะไรรึ” ซูอวี้กดเสียงต่ำ เอียงหน้ามองนาง “หรือว่าเจ้าพูดมา แล้วข้าเป็นคนเขียนให้”

“ข้าเขียนเองได้ เจ้าช่างรีบกลับไปนอนพักรักษาแผลบนเตียงเถอะ” เซี่ยอวิ๋นเยียนพยายามบังคับตัวเองให้สงบนิ่ง

“ได้” เสียงของซูอวี้ทิ้งตัวลงกลางใจนางอีกครั้ง ชวนให้รู้สึกวาบหวามปั่นป่วน เขายอมปล่อยมือจากนางแต่โดยดี

ยังไม่ทันที่เซี่ยอวิ๋นเยียนจะได้ผ่อนลมหายใจ ชายหนุ่มก็พลันยกยิ้มมุมปาก “อย่าจับพู่กันแน่นขนาดนั้น ผ่อนคลายหน่อย อวิ๋นเยียน”

สมองของเซี่ยอวิ๋นเยียนพลันว่างเปล่า สองแก้มเห่อร้อนแดงซ่าน เสียงหัวใจเต้นโครมครามเป็นระลอกจนสั่นสะเทือนให้รู้สึกมึนงงไปทั้งร่าง

กระทั่งว่าเขียนสิ่งเหล่านั้นจนเสร็จได้อย่างไร และขึ้นไปนั่งบนหลังม้าได้อย่างไร นางก็จำไม่ได้แม้แต่น้อย

ทว่าคืนนี้ซูอวี้กลับอารมณ์ดียิ่ง แม้กระทั่งอาหารเย็นยังกินเพิ่มไปอีกหนึ่งชาม ถึงขนาดตอนที่องครักษ์เงาเข้ามาขอคำชี้แนะว่าจะจัดการกับหมอหลวงฉีอย่างไร เขาก็ไม่ได้เอาชีวิตหมอหลวงฉีอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน เพียงแต่สั่งให้องครักษ์เงาหักมือขวาของอีกฝ่ายทิ้งเสีย แล้วจัดฉากให้ดูเหมือนเป็นฝีมือของนางจ้าว

องครักษ์เงาผู้นั้นถึงกับต้องเงยหน้ามองดูว่าดวงจันทร์ขึ้นทางทิศใดตอนที่ก้าวพ้นจวนจิ้งกั๋วกง

แม้ซูอวี้เองจะยังคิดไม่ตกกระจ่างแจ้งว่าตนมีความรู้สึกเช่นไรต่อเซี่ยอวิ๋นเยียนกันแน่ แต่เขาก็มิใช่คนประเภทที่จะฝืนขัดความต้องการของตนเอง เมื่ออยากจะใกล้ชิดสนิทสนมกับเซี่ยอวิ๋นเยียนให้มากขึ้น พอสบโอกาส เขาก็ลงมือทันที

อีกทั้งตอนเด็กๆ เขาเคยอ่านหนังสือนิยาย จำได้ว่าสตรีในนั้นจะยอมให้เฉพาะบุรุษที่ตนมีใจให้เข้าใกล้เท่านั้น หากบุรุษอื่นบุ่มบ่ามเข้ามาชิดใกล้ ย่อมจะถูกตราหน้าว่าเป็นพวกอันธพาลลวนลาม และถูกด่าทอจนเสียผู้เสียคน

หากนำมาเทียบกับเซี่ยอวิ๋นเยียน ถ้านางไม่ได้มีใจให้เขา เกรงว่าคงจะเอาแส้มาฟาดต้อนรับเขาเหมือนกับที่ทำกับซูหลีในวังหลังไปแล้วกระมัง

นิ้วมือไล้พู่กันด้ามที่นางเพิ่งใช้ไป ซูอวี้ไม่รู้ตัวเลยสักนิด ว่าริมฝีปากของตนได้ยกยิ้มอย่างอ่อนโยนถึงเพียงนี้ตั้งแต่เมื่อใด

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง