บทที่ 63 ความจริงเบื้องหลังการตายของบิดาอวิ๋นเยียน

เซี่ยอวิ๋นเยียนมองซูอวี้ที่สีหน้าสงบนิ่งอยู่ตรงหน้า แล้วค่อยๆ หลับตาลง

เบื้องหน้านางเวลานี้ คือภาพสีแดงฉานที่ถักทอขึ้นจากหนี้แค้นโลหิตลึกสุดหยั่งของตระกูลเซี่ย

เหตุใดซูหลีจึงไปที่ด่านฉือหลิน นั่นเป็นเพราะนางได้รับจดหมายลับที่ท่านอาส่งผ่านยอดฝีมือพลีชีพมาให้ ในจดหมายระบุว่าซีฉินกำลังรวบรวมกองทัพใหญ่เข้าจู่โจมด่านฉือหลินอย่างกะทันหัน ภายในด่านเสบียงและอาวุธร่อยหรอจนหมดสิ้น ขอให้รีบกราบทูลฝ่าบาทให้ส่งทัพมาช่วยโดยด่วน

เดิมทีนางก็คิดจะใช้เส้นสายดั้งเดิมของตระกูลเซี่ยช่วยซูหลีสร้างผลงานทางทหารอยู่แล้ว เมื่อได้รับจดหมาย จึงทุ่มเทแรงกายแรงใจอย่างยิ่งยวดกว่าจะเกลี้ยกล่อมให้ซูหลียอมทำตามแผนการ นำกำลังคนมุ่งหน้าไปยังด่านฉือหลิน

ส่วนตัวนาง เพื่อช่วยระวังหลังให้ซูหลี จึงนำองครักษ์และกำลังคนที่เหลืออยู่ใช้อุบายส่งเสียงบูรพาฝ่าตีประจิม ลอบโจมตีองค์ชายสี่แห่งซีฉิน บีบให้ทัพหลักของซีฉินจำต้องถอนกำลังจากด่านฉือหลินเพื่อกลับไปช่วย

นางเอาชีวิตรอดจากเงื้อมมือคนซีฉินมาได้อย่างหวุดหวิด ทหารและม้าที่พาออกไปท้ายที่สุดเหลือรอดกลับมาไม่ถึงหนึ่งในสิบ นางกัดฟันอดทนอย่างยากลำบากกระทั่งมีข่าวชัยชนะครั้งใหญ่ที่ด่านฉือหลินส่งมา ทว่าเมื่อไปถึงด่าน สิ่งที่รอนางอยู่มิใช่ท่านอาที่ออกมารอต้อนรับพร้อมกับซูหลี แต่กลับเป็นธงขาวไว้อาลัยทั่วทั้งเมือง

ไม่มีผู้ใดรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น ทุกคนรู้เพียงแค่ว่า ก่อนที่ซูหลีจะนำทัพไปช่วย ด่านฉือหลินขาดการติดต่อไปเกือบสองเดือน ครั้นกองหนุนไปถึง ก็พบเพียงเซี่ยหยวน ท่านอาของเซี่ยอวิ๋นเยียนยืนถือดาบตระหง่านอยู่บนหอรบ สวมหมวกเกราะเงินเสื้อเกราะทอง ร่างยังคงเหยียดตรงผึ่งผาย

เขาเพียงแค่ยืนอยู่ตรงนั้น ทหารซีฉินก็ขลาดกลัวจนไม่กล้าก้าวขึ้นหน้า บนหอรบเต็มไปด้วยร่องรอยการทำลายล้าง ผืนดินใต้กำแพงเมืองถูกโลหิตนับไม่ถ้วนย้อมจนกลายเป็นสีดำเนิ่นนานแล้ว

ซูหลีบอกว่า หลังจากนำทัพเข้าเมืองก็พบแต่ซากศพกองพะเนินเป็นภูเขาเลากา ส่วนเซี่ยหยวนที่ยืนนิ่งอยู่นานนั้น ชั่วพริบตาที่ทหารกองหนุนแตะต้องตัว ร่างก็พลันร่วงหล่นลงมาจากหอรบตรงๆ แท้จริงแล้วเขาสิ้นลมไปก่อนหน้านี้นานแล้ว

ภายในด่านฉือหลินอันกว้างใหญ่ กลับเหลือเพียงคนชรา สตรี และเด็กสิบกว่าชีวิตที่ซ่อนตัวอยู่ในวัดแห่งหนึ่ง อาศัยเพียงร่างไร้วิญญาณของเซี่ยหยวน คอยค้ำจุนจนกระทั่งกองหนุนมาถึง

ยามนั้นซูหลีโอบกอดนางที่ใจสลายร่ำไห้ ให้คำมั่นสัญญาเป็นมั่นเป็นเหมาะว่าเมื่อกลับถึงฉางอันจะต้องกราบทูลขอปูนบำเหน็จให้เซี่ยหยวนอย่างแน่นอน ทว่าเมื่อก้าวเข้าสู่เมืองฉางอัน กลับพบว่าผู้คนทั้งเมืองต่างพากันชื่นชมสรรเสริญซูหลี ยกความชอบในการรักษาด่านฉือหลินทั้งหมดไปให้เขาแต่เพียงผู้เดียว!

น่าขันที่นางช่างไร้เดียงสานัก หลงเชื่อคำลวงของซูหลี คิดว่าหากเอ่ยปากในตอนนี้ว่าเซี่ยหยวนคือผู้มีคุณูปการตัวจริงในการรักษาด่าน นอกจากจะไม่มีผู้ใดเชื่อแล้ว ยังจะถูกมองว่าตระกูลเซี่ยเป็นพวกแสวงหาชื่อเสียงจอมปลอม จึงยอมยกความดีความชอบที่ท่านอาแลกมาด้วยชีวิตให้ผู้อื่นไปอย่างง่ายดาย

จนกระทั่งถูกขังไว้ในคุกใต้ดิน โซ่ตรวนเสียบทะลุร่าง ถึงได้รู้จากปากของเส้าหว่านที่กำลังลำพองใจ ว่าแท้จริงแล้วซูหลีไปถึงนอกด่านฉือหลินตั้งนานแล้ว ทว่ากลับปักหลักตั้งค่ายรออยู่ข้างนอก ทนดูเซี่ยหยวนสิ้นใจตายไปต่อหน้าต่อตา จากนั้นค่อยแสร้งทำเป็นบุกเข้าเมืองเพื่อช่วยในจังหวะสุดท้าย แสร้งทำทีว่าควบม้าฝ่าฟันพันลี้มาช่วยอย่างเร่งด่วน

เหตุที่คนในใต้หล้าไม่เอ่ยถึงเซี่ยหยวนและสรรเสริญเพียงซูหลี ก็เป็นเพราะเส้าหว่านจัดแจงคนในฉางอันคอยปล่อยข่าวให้เขา

ทั้งหมดก็เพื่อใช้เลือดเนื้อของตระกูลเซี่ย สร้างเป็นบันไดก้าวขึ้นสู่สวรรค์!

เมื่อนึกถึงเรื่องเหล่านี้ เซี่ยอวิ๋นเยียนก็ขบฟันแน่น ทว่าไม่อาจห้ามรสคาวหวานของเลือดที่ตีตื้นขึ้นมาในลำคอได้ ร่างกายสั่นสะท้านไปทั้งตัว

ซูอวี้สังเกตเห็นความผิดปกติของนาง จึงเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง “คุณหนูเซี่ย… อวิ๋นเยียน!”

“ข้าไม่เป็นไร”

เซี่ยอวิ๋นเยียนกำหมัดแน่น น้ำเสียงสั่นเครือ “คุณชายซู ข้าไม่เป็นไร”

สภาพเช่นนี้จะเรียกว่าไม่เป็นไรได้อย่างไร

ซูอวี้มองนาง แววตาเต็มไปด้วยความกังวล

เมื่อเซี่ยอวิ๋นเยียนสบสายตาเขา ไม่รู้เพราะเหตุใด จู่ๆ นางก็รู้สึกว่าตนเองช่างดูน่าสมเพชยิ่งนัก นางรีบหันหลังขวับพลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงแหบพร่า “ตระกูลเซี่ยแฝงสายสืบไว้ในซีฉินมาโดยตลอด ระหว่างที่ข้าเดินทางไปเจียงโจว พวกเขาหาทางติดต่อข้าได้ และส่งข่าวกรองชิ้นหนึ่งมาให้”

“อีกหนึ่งเดือนให้หลัง ซีฉินจะรวบรวมกองทัพห้าหมื่นนาย ลอบโจมตีด่านฉือหลิน”

“เจ้าคิดจะทำอะไร” ซูอวี้มองนาง แท้จริงแล้วเขาเข้าใจความหมายของเซี่ยอวิ๋นเยียนดีอยู่แล้ว แต่ก็ยังแกล้งเอ่ยถามออกไป

เซี่ยอวิ๋นเยียนยื่นมือออกไป เคาะลงบนขอบหน้าต่างไม้เบาๆ “ตระกูลเส้าดักชิงข่าวกรองชิ้นนี้ไปได้ และคิดจะแย่งชิงความชอบ… คุณชายซู หากความชอบนี้ตกไปอยู่ในมือตระกูลเส้าหรือซูหลี การที่เจ้ากับข้าจะพลิกสถานการณ์กลับมาย่อมยากเย็นยิ่งกว่าปีนขึ้นสวรรค์ แต่หากเจ้ากับข้าแบ่งปันความชอบนี้ร่วมกัน ตำแหน่งซื่อจื่อแห่งจวนจิ้งกั๋วกงสำหรับเจ้าแล้ว ก็อยู่ใกล้แค่เอื้อม”

ความจริงแล้ว ความดีความชอบนี้เซี่ยอวิ๋นเยียนสามารถฮุบไว้คนเดียวได้ทั้งหมด

ในราชวงศ์นี้เคยมีธรรมเนียมที่สตรีนำทัพออกศึกมาก่อน นางในฐานะบุตรสาวสายตรงคนโตของตระกูลเซี่ย การจะมุ่งหน้าสู่แนวหน้าเพื่อช่วยชีวิตท่านอาแท้ๆ ของตน ย่อมสมเหตุสมผลทุกประการ

ทว่าในเวลานี้ เซี่ยอวิ๋นเยียนกลับเป็นฝ่ายเสนอตัวที่จะแบ่งปันผลงานร่วมกับเขา อีกทั้งยังมิได้คิดเรียกร้องสิ่งใดตอบแทนแม้แต่น้อย

ขอเพียงเขาต้องการ ราชโองการแต่งตั้งให้เขาสืบทอดบรรดาศักดิ์ก็พร้อมจะส่งลงมาได้ทุกเมื่อ แต่หญิงสาวที่ไม่รู้อิโหน่อิเหน่ผู้นี้ กลับตั้งใจจริงที่จะช่วยเขาสร้างบารมีและชื่อเสียง ช่วยเขาแย่งชิงตำแหน่งซื่อจื่อมาจากมือของซูหลีและนางจ้าว

ซูอวี้พลันนึกถึงคำพูดของลั่วจิ่งอันขึ้นมาอย่างไม่ถูกจังหวะ

หรือว่า ที่เซี่ยอวิ๋นเยียนทุ่มเทแรงกายแรงใจช่วยเหลือเขา จะเป็นอย่างที่ลั่วจิ่งอันพูดจริงๆ…

นางมีใจให้เขา?

เพียงแต่วาจาเหล่านี้ย่อมไม่เหมาะที่จะพูดออกไป ซูอวี้ดึงสติกลับมาแล้วเอ่ยว่า “ตระกูลเส้ารู้ ย่อมหมายความว่าเหลียงอ๋องก็รู้ ความกระหายในตำแหน่งรัชทายาทของเขามิได้น้อยไปกว่าความอยากได้ตำแหน่งซื่อจื่อของซูหลีเลย เขาไม่มีทางยอมยกผลงานศึกนี้ให้ผู้อื่นง่ายๆ แน่”

เซี่ยอวิ๋นเยียนที่อาศัยลมหนาวช่วยให้ใจสงบลงหันกลับมา ยิ้มอย่างอ่อนโยน “ดังนั้น จดหมายลับของตระกูลเส้าที่เจ้ามอบให้ข้า ข้าจึงไม่ได้หยิบมันออกมาเล่นงานเส้าหว่านในงานเลี้ยงปะการังอย่างไรเล่า”

ยามที่ท่านพ่อสอนวิชาการพนันให้นาง เคยกำชับให้นางจำไว้สองข้อ ข้อแรกคือห้ามลุ่มหลงในวิชาการพนัน และห้ามใช้วิชาการพนันไปในทางชั่วร้าย

ข้อที่สองคือ ไม่ว่าจะเมื่อใดก็ตาม อย่าทุ่มเดิมพันที่มีในมือลงไปจนหมด ต้องวิเคราะห์สถานการณ์ และทำให้เบี้ยทุกตัวแสดงผลลัพธ์ออกมาให้คุ้มค่าที่สุด

นางไม่ได้ใช้จดหมายลับเปิดโปงเรื่องที่ตระกูลเส้ากับซูหลีไปมาหาสู่กันตั้งแต่เนิ่นๆ แต่เก็บงำไว้จนถึงตอนนี้ ก็ด้วยเหตุผลนี้นี่เอง

ซูอวี้ฟังคำพูดของเซี่ยอวิ๋นเยียนเข้าใจแล้วก็นิ่งคิดไปครู่หนึ่ง ก่อนจะค่อยๆ เอ่ย “เจ้าต้องการให้ฝ่าบาททรงคิดว่าตระกูลเส้าไม่ภักดีต่อราชสำนัก คิดจะช่วยหนุนเหลียงอ๋องขึ้นครองบัลลังก์”

ทว่าเมื่อได้ยินเช่นนั้น เซี่ยอวิ๋นเยียนกลับส่ายหน้า

“ตระกูลเส้าไปไม่ได้ ก็ยังมีซูหลี คุณชายซู…”

ซูอวี้เอ่ยขัดนาง “คุณหนูเซี่ย เจ้ากับข้าเป็นพันธมิตรกัน เรียกขานเช่นนี้ดูจะห่างเหินเกินไป วันหน้าเวลาอยู่กันตามลำพัง เจ้าเรียกชื่อข้าตรงๆ เถิด”

ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใด หลังจากได้เห็นคำว่า ‘ซูอวี้’ ที่นางเขียนทิ้งไว้บนกระดาษ เขาก็รู้สึกว่าคำเรียกขานว่า ‘คุณชายซู’ มันช่างแสบแก้วหูเหลือทน

“ซู… ซูอวี้ ข้ามั่นใจว่าศึกที่ยอดเขาเทียนจู้ การที่ท่านพ่อของข้าต้องพลีชีพในสนามรบเป็นเพราะถูกหักหลัง และหนอนบ่อนไส้ตัวนั้นก็คือเส้าเฉิง” เซี่ยอวิ๋นเยียนสบสายตาคาดหวังของเขา จึงเปลี่ยนคำเรียกอย่างขัดเขิน “ตอนนี้ยังไม่อาจโค่นล้มเส้าเฉิงได้โดยตรง แต่สามารถลงมือกับคนของเขาที่วางไว้ในกองทัพได้”

ซูอวี้พยักหน้า พลางเอ่ยรับลูกต่อจากนาง “ลากตัวคนสนิทของเขาออกมา เส้าเฉิงย่อมต้องหวาดระแวงว่าเรื่องจะลามมาถึงตัวเอง ขณะเดียวกัน ซูหลีเองก็ย่อมกังวลว่าจะถูกเปิดโปงจนไม่กล้าเสนอตัวออกศึก ในเมื่อราชสำนักไร้คนให้เรียกใช้ นั่นย่อมเป็นเวลาที่พวกเราจะก้าวออกไป”

เขาเลิกหางคิ้วขึ้นเล็กน้อย แม้ใบหน้าจะยังซีดเซียวจากการเสียเลือด แต่ก็มิอาจบดบังความฮึกเหิมเปี่ยมชีวิตชีวาได้ “อวิ๋นเยียน เจ้าคงรู้อยู่แล้วสินะว่าคนสนิทของเส้าเฉิงในกองทัพคือผู้ใด”

“ถูกต้อง” เซี่ยอวิ๋นเยียนตอบรับอย่างมั่นใจ นางมองเข้าไปในดวงตาของซูอวี้ ด้านในนั้นช่างกระจ่างแจ้งและรู้เท่าทันไปเสียหมด “ศึกยอดเขาเทียนจู้ รองแม่ทัพที่พ่อข้าส่งออกไปส่งข่าวขอความช่วยเหลือ ปัจจุบันดำรงตำแหน่งผู้ช่วยเสนาธิการกองบัญชาการทหารฝ่ายซ้าย เหอย่ง”

ครั้นพูดประโยคนี้จบ นางถึงเพิ่งจะรู้สึกตัว กะพริบตาปริบๆ พลางเอ่ยถามด้วยความประหลาดใจ “เมื่อครู่นี้… เจ้าเรียกข้าว่าอะไรนะ”

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง