บทที่ 62 อวิ๋นเยียนช่วยข้า เป็นเพราะมีใจให้ข้าหรือ

อย่าว่าแต่เยวี่ยอวิ้นเลย แม้แต่ลั่วจิ่งอันที่คิดว่าตนเองรู้จักซูอวี้ดีก็ยังอดแปลกใจมิได้

เมื่อครู่ยังแผ่รังสีสังหาร ทั่วร่างมีกลิ่นอายเย็นชาผลักไสผู้คน มาบัดนี้เหตุใดถึงได้ยิ้มออกมาอย่างกะทันหันเล่า

ช่างอารมณ์แปรปรวนคุ้มดีคุ้มร้ายเสียจริง

ซูอวี้ลูบไล้กระดาษแผ่นที่ถูกขยำจนยับย่นแล้วคลี่ออกใหม่แผ่นนั้น รอยยิ้มในดวงตาค่อยๆ ทวีความลึกล้ำ บนกระดาษที่ตวัดเขียนด้วยอักษรเฉ่าซูนั้น หากมิใช่ชื่อของเขาแล้วจะเป็นสิ่งใดได้อีก

“นายท่าน เรื่องที่คุณหนูเซี่ยเกือบจะถูกวางยากำยานอุ่นรัก เกรงว่าจะมิได้เรียบง่ายเพียงนั้นเจ้าค่ะ”

“อืม” ซูอวี้ตอบรับด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย

“เรื่องนี้ เกรงว่าจะมีซูหลีบงการอยู่เบื้องหลัง”

ซูหลีภายนอกดูสุภาพอ่อนโยนดั่งวิญญูชน ทว่าเบื้องหลังกลับมัวเมาในสุรานารี หญิงสาวชาวบ้านหน้าตาสะสวยถูกเขาแอบลักพาตัวไปมิใช่น้อย ทั้งยังทำเรื่องอำมหิตชั่วช้า ใช้เงินทองและอำนาจกดขี่ครอบครัวของอีกฝ่าย ข่มขู่มิให้แพร่งพรายออกไป

แม้เส้าหว่านจะมีเล่ห์เหลี่ยมไม่น้อย แต่เพื่อให้ได้แต่งเข้าจวนจิ้งกั๋วกง พอนางร้อนรนขึ้นมาก็โง่เขลาสิ้นดี ย่อมต้องมีคนคอยยุยงส่งเสริมอยู่เบื้องหลังเป็นแน่

การที่ซูหลีจะใช้ประโยชน์จากนางเพื่อสนองตัณหาของตนที่มีต่อเซี่ยอวิ๋นเยียน ก็ใช่ว่าจะเป็นไปมิได้

สิ่งที่เยวี่ยอวิ้นพูด ซูอวี้ย่อมกระจ่างแก่ใจดี

“คราวนี้ตระกูลเส้าขายหน้าไปไม่น้อย” ลั่วจิ่งอันเอ่ยสำทับ “เส้าเฉิงมีบุตรสาวเพียงคนเดียว หวังจะใช้นางเป็นบันไดไต่เต้าหาอำนาจ ย่อมไม่ยอมรามือแน่”

“ใต้หล้านี้มีใครที่ข้าต้องเกรงกลัวด้วยหรือ” ซูอวี้หัวเราะหยันในลำคอ “คนที่ข้าอยากจัดการให้ตายคือเขาต่างหาก เส้าหว่านก็แค่คนโง่เขลาคนหนึ่ง หากข้าไปเอาความกับนาง ก็จะกลายเป็นว่าข้ารังแกคนอ่อนแอเกรงกลัวคนเข้มแข็งน่ะสิ”

ลั่วจิ่งอันอ้าปากค้าง พูดไม่ออกแม้แต่คำเดียว

เช่นนั้นเจ้าก็เลยช่วยเซี่ยอวิ๋นเยียน ทำให้เส้าหว่านกลายเป็นตัวตลกของคนทั้งเมืองฉางอันอย่างนั้นหรือ

“ข้าจะถามอะไรเจ้าสักเรื่อง” ซูอวี้ใช้สายตากวาดไล่ตามตัวอักษรจากปลายพู่กันของเซี่ยอวิ๋นเยียน ราวกับอยากจะมองทะลุไปให้เห็นว่าตอนที่นางจรดพู่กันเขียนคำว่า ‘ซูอวี้’ สองคำนี้ นางมีสีหน้าเช่นไร

“เจ้ายังมีเรื่องต้องถามข้าอีกหรือ ไหนลองว่ามาสิ”

“ในสถานการณ์เช่นไร สตรีถึงจะเขียนชื่อของบุรุษคนหนึ่งออกมา ซ้ำยังขยำจนยับแล้วค่อยคลี่ออกเก็บเอาไว้”

หากถามใจตนเองดู ทั้งสองคนมิได้สนิทสนมกันถึงเพียงนั้น

นับได้ว่าเป็นเพียงพันธมิตรที่มีเป้าหมายร่วมกันเท่านั้น

ลั่วจิ่งอันหลุดขำพรืดออกมาทันที “เรื่องแค่นี้ยังต้องถามอีกหรือ ย่อมเป็นเพราะมีใจปฏิพัทธ์ต่อบุรุษผู้นั้น ทว่ามิอยากให้ผู้ใดล่วงรู้เข้าอย่างไรเล่า”

เช่นนั้นหรือ

ซูอวี้ชะงักนิ่งไปกับที่ ใบหน้าเผยความสับสนงุนงงอย่างเห็นได้ชัดซึ่งหาดูได้ยากยิ่ง

“ในใจคะนึงหา ปลายพู่กันจึงควบคุมไม่อยู่จนเผลอเขียนออกมา ครั้นกลัวคนอื่นล่วงรู้ก็คิดจะขยำทิ้ง แต่ก็ตัดใจทิ้งชื่อของคนในดวงใจไม่ลง จึงจำต้องเก็บงำเอาไว้ ทำไมหรือ อย่าบอกนะว่าคุณหนูใหญ่เซี่ยเขียนชื่อเจ้าลงบนกระดาษน่ะ…”

“เยวี่ยอวิ้น ส่งแขก” สิ้นเสียง ซูอวี้ก็พลิกตัวนอนหันหน้าเข้าด้านใน ทิ้งไว้เพียงแผ่นหลังให้ลั่วจิ่งอัน

ลั่วจิ่งอันเงียบงันไปสองอึดใจ จู่ๆ ก็ฉุกคิดบางอย่างขึ้นมาได้

“ดีนี่ ซูอวี้! ข้าก็นึกสงสัยว่าไฉนเจ้าถึงใส่ใจนางนักหนา ที่แท้ก็หมายปองเขาไว้นานแล้วสินะ”

“เรื่องแค่นี้ในใจเจ้าไม่มีคำตอบหรือไร ยังจะต้องมาถามข้าอีก!”

“พอรู้ว่านางมีใจให้เจ้า ก็คิดจะไว้หน้านาง แอบส่งคนไปคอยคุ้มกันตระกูลเซี่ยก็พอแล้วใช่หรือไม่ ข้านี่มันซวยแปดชาติจริงๆ ถึงได้มาคบค้าเป็นสหายกับเจ้า!”

ลั่วจิ่งอันถูกเยวี่ยอวิ้นนำทางกลับออกไปทางอุโมงค์ลับ เสียงสบถก่นด่าค่อยๆ แว่วไกลออกไป

เหลือเพียงซูอวี้ที่ทอดมองลวดลาย ‘อยู่เย็นเป็นสุขชั่วลูกชั่วหลาน’ ที่สลักเสลาอย่างประณีตบนแผ่นไม้เตียง จิตใจปั่นป่วนไม่อาจสงบลงได้

ด้วยมีเรื่องค้างคาอยู่ในใจ เซี่ยอวิ๋นเยียนเพียงหลับตาพักผ่อนไปชั่วครู่ก็ยันกายลุกขึ้น ลอบถามเยวี่ยอวิ้นเรื่องการเทียบยา จากนั้นก็รีบถกแขนเสื้อขึ้นลงมือต้มยาด้วยตนเองทันที

เทียบยานี้หามีสมุนไพรล้ำค่าอันใดไม่ ทว่าหากต้มผิดพลาดไปเพียงขั้นตอนเดียว สรรพคุณยาก็จะลดทอนลงไปมาก เซี่ยอวิ๋นเยียนทุ่มเทสมาธิทั้งหมดลงไป แม้แต่อาหารกลางวันก็ยังให้เยวี่ยอวิ้นยกมาวางไว้ข้างเตา นางคอยเฝ้าหม้อยาไปพลางกินข้าวไปพลาง

กระทั่งได้น้ำยาสีดำเข้มมาหนึ่งถ้วย ตะวันก็คล้อยต่ำไปทางทิศประจิมแล้ว

นางประคองถ้วยยาเดินเข้าไปในห้องนอนของซูอวี้อย่างระมัดระวัง พอเงยหน้าขึ้นก็เห็นเทียบยาที่ตนเขียนเสียพวกนั้นวางอยู่ข้างมือของเขา พลันนึกถึงเรื่องที่ตนเผลอเขียนชื่อเขาลงบนกระดาษขึ้นมาได้ทันใด จึงตกอยู่ในสถานการณ์กลืนไม่เข้าคายไม่ออก

“คุณชายซู สิ่งเหล่านี้คือเทียบยาที่ข้าเขียนเสียแล้ว ข้าจะนำไปเผาทิ้งเจ้าค่ะ” นางแทบจะรวบกระดาษปึกนั้นกลับมาแล้วกำแน่นไว้ในมือ

“เยวี่ยอวิ้นหยิบเทียบยาผิดตอนไปจัดยา เลยนำมาวางไว้ที่ข้า” ซูอวี้เงยหน้าขึ้น แววตาแลดูไร้เดียงสายิ่งนัก “มีสิ่งสำคัญอันใดหรือ”

“ไม่มีเจ้าค่ะ เพียงแต่ลายมือของข้าอัปลักษณ์เกินไป ไม่อยากให้ท่านเห็นก็เท่านั้น” เซี่ยอวิ๋นเยียนกำเศษกระดาษแน่น เขาคงยังไม่เห็นกระมังว่านางเขียนอะไรลงไป

หากถูกเขาเห็นเข้า จะคิดว่านางเล่นตุกติกอะไรในเทียบยาหรือไม่

หรือหากเขาเข้าใจว่านางยังคงคิดวางแผนเพื่อซูหลีอยู่ เช่นนั้นจะทำอย่างไรเล่า

“อย่างนั้นหรือ” ซูอวี้หรี่ตาลงเล็กน้อย จับจ้องใบหูของนางที่ค่อยๆ แดงระเรื่อขึ้นมา

“แน่นอนสิเจ้าค่ะ ยาต้องดื่มตอนยังร้อน หากเย็นชืดแล้วสรรพคุณจะเสื่อมถอย” เซี่ยอวิ๋นเยียนรีบเปลี่ยนเรื่อง ส่งถ้วยยาไปให้ทันที

โชคดีที่ซูอวี้มิได้ซักไซ้อันใดอีก เขารับถ้วยยาไปแล้วดื่มน้ำยาทีละอึกอย่างไม่ลังเล

เซี่ยอวิ๋นเยียนลอบถอนหายใจอย่างโล่งอก รีบซ่อนกระดาษปึกนั้นไว้กับตัว เห็นเขาดื่มยาหมดในพริบตา จึงรินน้ำชาส่งให้อย่างรู้ความ “ยาดีมักขมปาก คุณชายซูบ้วนปากสักหน่อยเถิดเจ้าค่ะ”

กลิ่นยาผสมผสานกับกลิ่นดอกเหมยเย็นเยียบประจำกายของซูอวี้ ช่างสะอาดยะเยือกเป็นพิเศษ

เซี่ยอวิ๋นเยียนชอบกลิ่นเช่นนี้ยิ่งนัก

ทว่าซูอวี้ที่รับจอกชามาจากมือนาง ใจคอกลับเริ่มเตลิดเปิดเปิง

สตรีในชุดแดงอยู่ใกล้เขาเหลือเกิน กลิ่นหอมจางๆ คล้ายชาขมระคนสดชื่นกำจายไปทั่วร่างนาง

นิ้วก้อยของนางมักจะกรีดกระดกขึ้นอย่างงดงามยามยกจอกชา เมื่อครู่คล้ายเฉียดผ่านขอบฝ่ามือของเขาไปแผ่วเบา ราวกับปัดผ่านปลายหัวใจ จนทำให้เขาไม่อาจรวมสมาธิได้เลย

ซูอวี้อ่านตำรามานับหมื่นเล่ม คิดว่าตนเองหยั่งรู้จิตใจคนในใต้หล้าและเข้าใจอารมณ์ความรู้สึกนับพันชนิด ทว่าในบ่ายคล้อยที่ลมสารทพัดหวีดหวิวเช่นนี้ เขากลับไม่อาจเข้าใจหัวใจของตนเอง

เหตุใดเขาถึงได้ใส่ใจเซี่ยอวิ๋นเยียนถึงเพียงนี้

เหตุใดพอคิดว่าเซี่ยอวิ๋นเยียนอาจมีใจให้ตน จึงได้เปี่ยมสุขถึงเพียงนี้

“คุณชายซู” เสียงของเซี่ยอวิ๋นเยียนดึงสติของซูอวี้ให้กลับมา นางยืนอยู่ริมหน้าต่าง หลุบสายตาลงต่ำ แสงเงาทอดสลับสว่างมืดลงบนดวงหน้างดงามสะคราญตา ราวกับชะตากรรมของสรรพชีวิตในใต้หล้าที่ผันผวนไม่อาจคาดเดา

“ท่านรู้จักด่านฉือหลินหรือไม่เจ้าคะ”

น้ำเสียงของเซี่ยอวิ๋นเยียนแผ่วเบา แฝงรอยกังวลจางๆ เอาไว้ ราวกับมีผู้ใดเผลอมือ ดีดพิณเพี้ยนไปหนึ่งเสียงในบทเพลงโบราณอันไพเราะ

“เมืองหน้าด่านสำคัญที่เซี่ยหยวน ผู้นำสายรองของตระกูลเซี่ยรักษาการอยู่ เป็นจุดยุทธศาสตร์ที่ต้องแย่งชิงกับแคว้นซีฉินมาโดยตลอด” ซูอวี้ตอบอย่างสงบนิ่ง มิได้ซักไซ้ว่าเหตุใดเซี่ยอวิ๋นเยียนจึงถามเรื่องนี้ขึ้นมา

ราวกับขอเพียงนางเอ่ยปากถาม เขาก็พร้อมจะตอบทุกสิ่งที่รู้โดยไม่ปิดบัง

ชาติก่อนซูอวี้ไม่เคยสนทนากับนางเช่นนี้ ระหว่างพวกเขาทั้งสองมีแต่ความโกรธแค้นชิงชัง ชิงไหวชิงพริบห้ำหั่นกัน จนกระทั่งนางทุ่มเทแรงกายแรงใจช่วยซูหลีแย่งชิงตำแหน่งซื่อจื่อมาได้ แล้วซูอวี้ก็ต้องจบชีวิตลงอย่างเดียวดายในต่างแดน

สิ่งที่ทำให้ซูหลีกุมความได้เปรียบในการแย่งชิงตำแหน่งซื่อจื่อ ก็คือศึกใหญ่ครั้งหนึ่งที่ถูกผู้คนสรรเสริญเล่าขานสืบต่อกันมา

ศึกประจัญบานฉือหลิน

ผู้คนทั่วหล้าต่างกล่าวขานว่า ซูหลีแห่งจวนจิ้งกั๋วกงมีสติปัญญาหยั่งรู้ฟ้าดิน ตอนที่ขออาสาไปฝึกฝนตนเองยังแนวหน้านั้น ระหว่างทางได้เปลี่ยนเส้นทางไปยังด่านฉือหลิน ใช้กำลังทหารเพียงสามพันนาย ต้านทานทัพใหญ่ห้าหมื่นนายของแคว้นซีฉินจนแตกพ่ายไปได้

ทว่ากลับไม่มีใครลองตรึกตรองดูให้ถี่ถ้วนเลยว่า

เหตุใดเขาถึงไปที่ด่านฉือหลินกันเล่า

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง