บทที่ 61 เพราะซูอวี้ อวิ๋นเยียนจึงใจสับสนว้าวุ่น

เห็นนางกวาดตามองห้องหนังสือ เยวี่ยอวิ้นจึงเอ่ยขึ้น “ห้องหนังสือนี้คุณชายจัดแต่งด้วยตนเองเจ้าค่ะ นอกจากองครักษ์เงาแล้ว ท่านเป็นสตรีคนแรกที่คุณชายอนุญาตให้เข้ามาในห้อง”

เซี่ยอวิ๋นเยียนชะงักไป คำพูดนี้เหตุใดฟังดูแปลกพิกลขึ้นทุกที

อะไรคือสตรีคนแรกที่อนุญาตให้เข้ามาในห้อง?

ทำเอารู้สึกกระอักกระอ่วนราวกับมีเรื่องลึกซึ้งเกินเลยอย่างไรพิกล

“พู่กัน แท่นหมึก กระดาษ จานฝนหมึก เตรียมไว้พร้อมแล้วเจ้าค่ะ หากท่านต้องการสิ่งใด เรียกหาบ่าวได้ตลอดเวลา” เยวี่ยอวิ้นปิดประตูให้นางอย่างใส่ใจ

เมื่อประตูปิดลง เซี่ยอวิ๋นเยียนจึงค่อยลอบถอนหายใจยาว นางนั่งลงข้างโต๊ะหนังสือ จ้องมองน้ำหมึกที่ฝนไว้จนได้ที่พลางเหม่อลอย

ในใจนางสับสนวุ่นวายอย่างยิ่ง

กระทั่งตอนนี้ยังคิดไม่ตกเลยว่า ตนเองมานั่งอยู่ในห้องหนังสือของซูอวี้ได้อย่างไร

ราวกับฝันไปตื่นหนึ่ง

***

ครั้นได้ยินว่าเซี่ยอวิ๋นเยียนเข้าไปในห้องหนังสือแล้ว สีหน้าอ่อนเปลี้ยบนใบหน้าของซูอวี้ก็พลันมลายหายไปจนสิ้น เขายันกายขึ้น นั่งกึ่งนั่งกึ่งนอนพิงหัวเตียง

บาดแผลบนร่างมิได้ทำให้เขาเคลื่อนไหวติดขัดแม้แต่น้อย

เสียงเอี๊ยดดังขึ้น ประตูลับที่ไม่สะดุดตาบนผนังเปิดออก ชายหนุ่มรูปงามท่าทางเจ้าสำราญผู้หนึ่งก้าวเดินออกมาจากด้านใน

“ระหว่างทางข้าก็ได้ยินมาแล้ว คุณหนูใหญ่ตระกูลเซี่ยควบม้ามาจากชานเมืองหลวง ก็เพื่อมาช่วยชีวิตเจ้าแท้ๆ” ลั่วจิ่งอันมิได้แยแสลมสารทฤดูที่หนาวสะท้าน โบกพัดจีบในมือไปมา ดวงตาจิ้งจอกหยีลงด้วยรอยยิ้ม

“ข่าวเจ้าไวนักนี่” ซูอวี้ไม่แม้แต่จะมองเขา ปลายนิ้วเรียวยาวคลึงขวดยาที่เซี่ยอวิ๋นเยียนทิ้งไว้ข้างหมอนอย่างละเอียดละออ

“ข่าวกรองมือหนึ่งจากเฮ่อเหลียนซื่อเลยเชียวนะ คุณหนูใหญ่พอได้ยินเยวี่ยอวิ้นส่งข่าว หน้าก็ซีดเผือดทันที ทำไมล่ะ ตัวนางยังมาไม่ถึงหรือ ติดขัดเรื่องใดกลางทางรึ?” ลั่วจิ่งอันมองไปรอบห้องด้วยความประหลาดใจอย่างยิ่ง

“เจ้าจะพูดแค่นี้หรือ” ซูอวี้เริ่มหมดความอดทน

“นิสัยแย่ๆ ของเจ้านี่นะ มีแต่คนจิตใจประเสริฐดั่งพระโพธิสัตว์อย่างข้าเท่านั้นแหละที่ยอมคบเป็นเพื่อน” ลั่วจิ่งอันนั่งลงอย่างคุ้นเคย รินชาให้ตนเองถ้วยหนึ่ง “สืบแน่ชัดแล้ว เหลียงอ๋องส่งจดหมายไปด่าทอเส้าเฉิงยกใหญ่ บอกว่าหากภายในสามเดือนยังไม่ยอมถวายตราพยัคฆ์สกุลเซี่ยให้ ก็จะส่งมันลงไปอยู่เป็นเพื่อนแม่ทัพเซี่ยใต้ปรโลก”

มุมปากยกยิ้มขึ้น แววตาของซูอวี้พลันมืดมนเยียบเย็น หัวเราะเสียงต่ำ “ขุนนางกบฏชั่วช้า ในที่สุดก็ทนไม่ไหวแล้วสินะ อย่าลืมส่งข่าวเรื่องที่เจ้าเศษสวะนั่นจะรับบุตรสาวของมันเป็นอนุชั้นสูงไปให้มันรู้ด้วยล่ะ แล้วอย่าลืมระบุให้ชัดเจนด้วยว่า นางจ้าวไม่ยินยอมอย่างยิ่ง”

แม้ตระกูลเส้ากับจวนจิ้งกั๋วกงจะทำงานรับใช้เหลียงอ๋องเหมือนกัน แต่ก็ไม่เคยลงรอยเป็นเนื้อเดียวกันอยู่แล้ว

เขาไม่รังเกียจที่จะทำให้รอยร้าวของสองตระกูลนี้ปริแยกกว้างขึ้นไปอีก

ลั่วจิ่งอันจิบชาไปสองสามคำ ก็นั่งไม่ติดที่ ลุกขึ้นเดินไปมาในห้อง “เจ้าว่าหลังจากแม่ทัพเซี่ยตาย สองแม่ลูกตระกูลเส้าที่โง่เง่าแทบตายคู่นั้นพลิกจวนแม่ทัพเสียแทบถล่มทลาย คนของเราก็จับตาดูอยู่ตลอด เหตุใดถึงหาตราพยัคฆ์ไม่พบเสียที? ตราพยัคฆ์นี้คงไม่หายวับไปกับตาหรอกกระมัง?”

“หากไม่กำตราพยัคฆ์ไว้ในมือ ต่อให้เจ้าจะพูดจามีน้ำหนักต่อหน้าฮ่องเต้เพียงใด พระองค์ก็ไม่มีทางยอมให้เจ้าปกป้องแม่ม่ายลูกกำพร้าตระกูลเซี่ยไว้หรอก ยามค่ำคืนเข้าสู่ห้วงนิทรา พระองค์ยังทรงฝันว่าตระกูลเซี่ยใช้ตราพยัคฆ์ยกทัพก่อกบฏ ขับไล่พระองค์ลงจากบัลลังก์อยู่เลย”

ซูอวี้ไม่สนใจเขา

ทว่าลั่วจิ่งอันกลับเห็นขวดยาในมือของซูอวี้เข้า จึงส่งเสียง “เอ๊ะ” ขึ้นมา

เขามองลวดลายดอกไห่ถังอันประณีตบนนั้น “แม่ทัพเซี่ยรักทะนุถนอมบุตรสาวราวกับแก้วตาดวงใจจริงๆ เพียงเพราะชื่อของคุณหนูใหญ่เซี่ยนำมาจากบทกวี ‘คล้องสัมผัสไห่ถัง’ ข้าวของเครื่องใช้ในตระกูลเซี่ยจึงมีแต่ลายดอกไห่ถังเต็มไปหมด แม้แต่ยามที่แม่ทัพเซี่ยพลีชีพในสนามรบ กระจกพิทักษ์ใจที่ตั้งบูชาไว้ในศาลบรรพชนตระกูลเซี่ยก็ยังสลักลายดอกไห่ถังไว้”

พอเขาพล่ามเจื้อยแจ้วไปยกใหญ่ ซูอวี้ก็ขมวดคิ้ว “หนวกหู พูดธุระสำคัญเสียที”

นี่เป็นของส่วนตัวของเซี่ยอวิ๋นเยียน เขาไม่อยากให้ผู้อื่นมองมากไปกว่านี้ จึงเก็บซ่อนไว้ใต้หมอนอย่างระมัดระวัง

ลายดอกไห่ถังบนขวดยา ใช้เส้นสายเรียบง่ายวาดเป็นดอกตูมที่กำลังรอวันผลิบาน ลายวาดที่นำดอกไม้มาผูกเป็นลวดลายเช่นนี้ เกิดจากพระอารมณ์นึกสนุกชั่วแล่นของปฐมกษัตริย์ผู้ก่อตั้งราชวงศ์ บัดนี้จึงกลายเป็นลวดลายที่พบเห็นได้ทั่วไปที่สุด

มันนอนสงบนิ่งอยู่ใต้หมอน ทั้งลั่วจิ่งอันและซูอวี้ต่างก็มิได้เก็บเอามาใส่ใจ

***

เซี่ยอวิ๋นเยียนบังคับจิตใจตนเองให้สงบนิ่งเพื่อใคร่ครวญเทียบยาให้ซูอวี้ นางเป็นคนจิตใจแน่วแน่ ไม่ช้าก็จดจ่ออยู่กับหลักวิชาแพทย์อย่างลึกซึ้ง

ครั้นเขียนเทียบยาจนเป็นที่พอใจแล้ว นางถึงเพิ่งรู้สึกปวดเมื่อยต้นคอและบ่า เมื่อหันไปมองจึงพบว่าล่วงเข้าสู่เวลาเที่ยงวันแล้ว

คล้ายจะได้ยินความเคลื่อนไหวของนาง เยวี่ยอวิ้นยกน้ำชาและขนมเข้ามาในห้อง ยิ้มพลางเอ่ย “อากาศหนาวแล้ว ท่านทานขนมอุ่นๆ สักหน่อยจะได้สบายท้องเจ้าค่ะ มื้อเที่ยงบ่าวสั่งให้ครัวเล็กในเรือนจัดเตรียมตามรสชาติที่ท่านชอบไว้แล้ว”

อาหารที่นางเป็นคนดูแล เซี่ยอวิ๋นเยียนย่อมวางใจ เอ่ยขอบคุณด้วยรอยยิ้ม จากนั้นจึงล้างมือแล้วรับประทานขนม

“น้องเหวินชิวมาเมื่อครึ่งชั่วยามก่อนเจ้าค่ะ บอกว่าฮูหยินหยางทูลขอพระบรมราชานุญาตจากฝ่าบาทให้ท่านได้แล้ว” เมื่อเห็นนางรับประทานอย่างเอร็ดอร่อย เยวี่ยอวิ้นจึงรายงานต่อ “ฮูหยินหยางยังส่งคนที่ไว้ใจได้ไปคอยช่วยเหลืออยู่ข้างกายท่านแม่ของท่านด้วย เพื่อให้ท่านรักษาคุณชายในเวลากลางวันได้อย่างสบายใจเจ้าค่ะ”

ความอบอุ่นสายหนึ่งพลันเอ่อล้นขึ้นในหัวใจของเซี่ยอวิ๋นเยียน

นางกำลังกลัดกลุ้มว่าจะแบ่งรับแบ่งสู้ดูแลทั้งท่านแม่และซูอวี้พร้อมกันอย่างไรดี ฮูหยินหยางกลับจัดการแก้ไขเรื่องยากนี้ให้นางเงียบๆ เสียก่อนแล้ว

“ข้าจะเขียนจดหมายฉบับหนึ่ง เจ้าช่วยนำไปให้เหวินชิวส่งต่อให้ท่านน้าที” เซี่ยอวิ๋นเยียนจรดพู่กัน ครุ่นคิดเพียงครู่ จึงลงมือเขียนจดหมายขอบคุณด้วยตนเอง “บอกว่าข้าขอบคุณสำหรับความช่วยเหลือของท่านน้ามาก เมื่อเรื่องราวทางนี้คลี่คลายลง ขอท่านน้าได้โปรดให้เกียรติไปพักผ่อนที่คฤหาสน์บ่อน้ำพุร้อนพร้อมกับพวกเราสองแม่ลูกด้วย”

มองดูเยวี่ยอวิ้นโรยทรายเม็ดละเอียดลงบนกระดาษจดหมายเพื่อช่วยซับน้ำหมึกให้แห้งเร็วยิ่งขึ้น เซี่ยอวิ๋นเยียนก็วางเทียบยาที่จัดเสร็จไว้ตรงตำแหน่งที่เห็นได้ชัด “นี่คือเทียบยาที่ข้าปรับขึ้นใหม่ ให้คนที่ไว้ใจได้ไปจัดยาตามเทียบยานี้ ข้าจะไปพักผ่อนข้างๆ สักครู่ หากจัดยาเสร็จแล้วอย่าลืมเรียกข้าด้วย”

เยวี่ยอวิ้นขานรับเสียงเบา เก็บจดหมายและเทียบยาเรียบร้อย จากนั้นก็จัดเก็บกระดาษร่างที่ใช้ไม่ได้บนโต๊ะจนสะอาดสะอ้าน นางนำผ้าห่มผืนบางมาห่มให้เซี่ยอวิ๋นเยียนที่เอนกายหลับตาพักผ่อนอยู่บนเก้าอี้พนักสูง แล้วจึงค่อยๆ ย่องออกจากห้องและปิดประตูลงอย่างเงียบเชียบ

สายลมพัดผ่านหวีดหวิว ในห้องนอนที่คั่นด้วยผนังเพียงผืนเดียวจากห้องหนังสือเล็ก กลับไม่มีบรรยากาศผ่อนคลายเหมือนฝั่งของนางเลยแม้แต่น้อย

ซูอวี้กำลังใคร่ครวญถึงหมากตาก้าวต่อไป ลั่วจิ่งอันนั่งจิบชาอยู่ด้านข้างเงียบๆ ลอบมองเขาอย่างระมัดระวัง ด้วยกลัวว่าจะเผลอไปยั่วโทสะเขาเข้า

“นายน้อยเจ้าค่ะ” เยวี่ยอวิ้นก้าวเข้ามา คุกเข่าข้างหนึ่งลงพลางวางปึกกระดาษไว้ข้างมือของซูอวี้ “นี่คือเทียบยาที่เขียนเสียของคุณหนูเซี่ยเจ้าค่ะ นางบอกว่าไม่มีประโยชน์แล้ว ให้บ่าวนำไปเผาทิ้ง”

ตามกฎของซูอวี้ ทุกสิ่งที่มีตัวอักษรเขียนไว้ในเรือนนี้ ไม่ว่าจะมีประโยชน์หรือไม่ จะต้องนำมาผ่านสายตาของเขาก่อน จึงจะจัดการทำลายได้

เพื่อป้องกันไม่ให้มีหนอนบ่อนไส้ลอบส่งข่าวออกไปภายนอก

“วันหน้าของที่นางเขียน ไม่ต้องนำมาให้ข้า จัดการตามที่นางต้องการได้เลย” ซูอวี้เอ่ย

กระทั่งลั่วจิ่งอันยังอดประหลาดใจมิได้ “ข้ารู้ว่าคุณหนูใหญ่เซี่ยเป็นคนดี แต่เจ้ากลับไว้ใจนางถึงเพียงนี้เชียวหรือ?”

นี่มันพระอาทิตย์ขึ้นทางทิศตะวันตกชัดๆ

“นางกับคนอื่น ไม่เหมือนกัน”

ซูอวี้ตอบอย่างไม่ใส่ใจ พลางหยิบปึกกระดาษร่างที่ใช้ไม่ได้ขึ้นมาพลิกดูผ่านๆ

เพราะเป็นเทียบยาที่เขียนเสีย คนเก็บจึงรวบรวมมาอย่างลวกๆ ลำดับจึงไร้ระเบียบสิ้นดี

ทั้งหมดล้วนเป็นชื่อสมุนไพรและปริมาณยา ไม่มีสิ่งใดแปลกเป็นพิเศษ

พลิกไปได้ไม่กี่แผ่น ซูอวี้ก็เตรียมจะยื่นกระดาษคืนให้เยวี่ยอวิ้นที่คุกเข่าอยู่ ทว่าจู่ๆ ปลายนิ้วก็ชะงักลงเมื่อแลเห็นบางสิ่ง…

เขาเพ่งมองอย่างละเอียดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วพลันหัวเราะออกมา

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง