บทที่ 60 มือนุ่มจนมิอยากปล่อย

เจ้าก็จะมาอยู่ข้างกายข้าเช่นกัน

ประโยคนี้เอ่ยออกมาแผ่วเบายิ่งนัก เบาเสียจนหากไม่ทันระวังก็คงปลิวหายไปกับสายลม

ทว่ามันกลับหนักอึ้ง หนักเสียจนกาลเวลาสองภพสองชาติต่างโถมทับเข้ามาพร้อมกัน ทำให้เซี่ยอวิ๋นเยียนหายใจติดขัดไปชั่วขณะ

นางหวังให้ซูอวี้เชื่อใจว่าตนมาเพื่อช่วยเขา แต่ก็มิได้หวังให้เขาเชื่อใจนางอย่างไร้ข้อกังขาถึงเพียงนี้… เชื่อใจตัวการสำคัญที่ทำให้เขาต้องสิ้นใจในแดนไกลเมื่อชาติก่อน

“คุณชายซู ข้า…” เซี่ยอวิ๋นเยียนลุกพรวดขึ้นมาเพื่อซ่อนความปั่นป่วนในใจ แต่กลับไม่ทันระวังจนเสียหลักเซถลาไปข้างหน้า

นางคิดจะยื่นมือยันกายไว้ ทว่าเบื้องหน้ากลับเป็นกรรไกรคมกริบที่หมอหลวงฉีทิ้งไว้สำหรับตัดผ้าพันแผล หากใช้มือค้ำลงไป ย่อมถูกแทงทะลุเป็นแน่

เซี่ยอวิ๋นเยียนตัดสินใจเด็ดขาด กำลังจะบิดกายทิ้งตัวลงกับพื้น แขนพลันถูกใครคนหนึ่งดึงรั้งไว้ ทั้งร่างจึงซวนเซเข้าไปปะทะกับอ้อมอกอันอบอุ่น

หน้าผากชนเข้ากับสิ่งแข็งกระด้างอย่างจัง เจ็บจนน้ำตาแทบจะไหลออกมาตามสัญชาตญาณ

“ซี๊ด…” เซี่ยอวิ๋นเยียนสูดลมหายใจเข้าลึก

ซูอวี้หลุบตามองคนในอ้อมอกพลางเอ่ยถามเสียงเบา “ชนตรงไหน”

“หน้าผาก”

เซี่ยอวิ๋นเยียนพูดจบ ถึงเพิ่งตระหนักได้ว่าตนเองพลัดตกลงมาอยู่ในอ้อมอกของซูอวี้ ซ้ำสองมือยังทาบอยู่บนแผงอกเปลือยเปล่าของเขา

เขาเพียงสวมเสื้อตัวในคลุมไว้หลวมๆ ส่วนหน้าผากของนางก็กระแทกเข้ากับกระดุมคอเสื้อพอดี มิน่าเล่าถึงได้เจ็บเพียงนี้

นางไม่สนใจความเจ็บบริเวณหน้าผาก รีบกวาดสายตามองบาดแผลบนตัวซูอวี้อย่างละเอียด ด้วยเกรงว่าตนจะทำให้แผลของเขากำเริบขึ้นมาอีก

“คุณหนูเซี่ย เงยหน้าขึ้น” น้ำเสียงของซูอวี้อ่อนโยนและปลอบประโลม

เซี่ยอวิ๋นเยียนเงยหน้าขึ้น สัมผัสได้ถึงไออุ่นจากลมหายใจของเขาที่รดลงมาบนใบหน้า หนักเบาสลับกันไป ชวนให้หัวใจของนางเต้นระรัว ลมหายใจพลันสะดุดแผ่วเบาลง

กลิ่นหอมเย็นของดอกเหมยโอบล้อมตัวนางไว้อีกคราอย่างไม่อาจเลี่ยง

ยังไม่ทันได้สติ ฝ่ามือใหญ่อันอบอุ่นก็ทาบลงมาที่ขมับ ลูบไล้เบาๆ บนผิวเนื้อที่ขึ้นรอยแดงสองครา “ตรงนี้หรือ”

เซี่ยอวิ๋นเยียนถึงกับมึนงงไปชั่วขณะ

ทว่าฝ่ามือของซูอวี้ขยับเล็กน้อย เลื่อนต่ำลงมาอีกนิด “หรือว่าตรงนี้”

เสียงของเขาทุ้มต่ำ ลมหายใจราบเรียบสม่ำเสมออย่างยิ่ง ทว่ากลับแฝงความร้อนรุ่มอย่างประหลาด

เซี่ยอวิ๋นเยียนถูกกระทำเช่นนี้จนทั่วร่างเกร็งแน่น หัวสมองมึนชาคล้ายคนเมามาย ริ้วสีแดงค่อยๆ ลามเลียไปทั่ววงหน้าตามปลายนิ้วของซูอวี้ ขับเน้นให้ดวงหน้างดงามหยาดเยิ้มของนางแลดูเย้ายวนใจดุจดอกท้อที่เบ่งบานสะพรั่งในฤดูใบไม้ผลิ

ปลายนิ้วของนางขยับโดยไม่รู้ตัว สัมผัสได้ถึงมัดกล้ามเนื้อของบุรุษเพศอย่างชัดเจน…

“ตกลงชนโดนตรงไหนกันแน่” เสียงของซูอวี้ดังลอยลงมาจากเหนือศีรษะ

เซี่ยอวิ๋นเยียนจึงได้สติ มือออกแรงเล็กน้อย พยายามยันกายลุกขึ้นเพื่อถอยห่าง “ไม่เป็นไรแล้วเจ้าค่ะ ไม่เจ็บแล้ว”

“เช่นนั้นก็ระวังหน่อย” ซูอวี้ใช้น้ำเสียงราบเรียบ ราวกับทั้งสองเพียงนั่งจิบชาสนทนากันตามปกติ

“ข้าเพียงจะไปเขียนเทียบยาใหม่ให้ท่าน ลุกพรวดพราดไปหน่อยจึงหน้ามืดไปบ้าง” เซี่ยอวิ๋นเยียนหาข้ออ้างให้กับการกระทำของตนเมื่อครู่ เพื่อมิให้เปิดเผยความจริงว่าตนหวั่นไหวอย่างรุนแรงเพราะความไว้วางใจของซูอวี้

ทว่าในจังหวะที่ปลายนิ้วกำลังจะละออกจากแผงอกของซูอวี้ กลับถูกมือของเขาคว้าหมับเข้าเสียก่อน

เซี่ยอวิ๋นเยียนชักมือกลับตามสัญชาตญาณ

ซูอวี้ไม่เพียงไม่ปล่อย ซ้ำยังกระชับแน่นขึ้นกว่าเดิม

นางพลันตึงเครียดขึ้นมาทันที ฝ่ามือของบุรุษผู้นี้หยาบกร้านและแห้งผาก แนบสนิทกับมือนางจนแทบไร้ช่องว่าง ช่างใกล้ชิดและกำกวมจนเกินทน

“คุณชายซู”

เซี่ยอวิ๋นเยียนเริ่มร้อนรนขึ้นมา เขาคิดจะทำสิ่งใดกันแน่

ยามสบตากัน ซูอวี้ขมวดคิ้วเล็กน้อย เอ่ยด้วยน้ำเสียงเด็ดขาดไม่อาจขัดขืน “อยู่นิ่งๆ”

เขาก้มลงมองมือนุ่มนิ่มที่กุมไว้ในอุ้งมือ คู่นี้ดูอ่อนช้อยราวไร้กระดูก ทว่าหากสังเกตให้ดี จะพบรอยด้านจากการฝึกยุทธ์ เผยให้เห็นเนื้อแท้อันเด็ดเดี่ยวของเจ้าของ

เซี่ยอวิ๋นเยียนรู้สึกได้ถึงปลายนิ้วอันร้อนผ่าวของเขาที่ค่อยๆ ลากผ่านหลังมือ ราวกับมีประกายไฟปะทุขึ้นไม่หยุด จนร่างกายนางร้อนผ่าวไปครึ่งซีก

นิ้วมือเขาหยุดลง แล้วกดลงบนจุดฝังเข็มตรงง่ามนิ้วหัวแม่มือของเซี่ยอวิ๋นเยียน ออกแรงคลึงเบาๆ สองที “เช่นนี้สบายขึ้นหรือไม่”

“ข้าเป็นหมอหรือท่านเป็นหมอกันแน่” คำถามของเซี่ยอวิ๋นเยียนในยามนี้ฟังดูคล้ายกำลังแง่งอน นางเม้มริมฝีปาก “ข้าทำเองได้”

นางใช่ว่าจะไม่เคยใกล้ชิดกับบุรุษ ทว่าแม้แต่ชาติก่อนที่รักซูหลีอย่างลึกซึ้ง ก็มิเคยใจเต้นระรัวจนปั่นป่วนถึงเพียงนี้เพียงเพราะถูกกดจุดบนมือ

“เจ้าเป็นพันธมิตรของข้า ข้าย่อมต้องดูแลเจ้าให้ดี” ซูอวี้เอ่ยอย่างมีเหตุผลเต็มเปี่ยม

เยวี่ยอวิ้นที่เฝ้าอยู่ริมหน้าต่างเห็นเหตุการณ์ทั้งหมด ถึงกับกังขาในสายตาตนเองยิ่งนัก

นี่ใช่ผู้เป็นนายของพวกตนที่ฉลาดปราดเปรื่องประหนึ่งปีศาจ ทว่าไร้หัวใจและเลือดเย็นผู้นั้นจริงหรือ

ติดตามผู้เป็นนายมาหลายปีถึงเพียงนี้ แม้แต่กับบิดาแท้ๆ นายท่านก็ไม่เคยแสดงด้านที่มีความเป็นมนุษย์เช่นนี้ออกมาเลย

คล้ายจะพิสูจน์ว่าสิ่งที่ตนพูดนั้นถูกต้อง นิ้วมือของซูอวี้พลันออกแรงกะทันหัน ความเจ็บแปลบทำให้เซี่ยอวิ๋นเยียนครางออกมาเบาๆ ทว่าอาการวิงเวียนที่ทำให้นางมึนงงกลับมลายหายไปในทันที

นางไม่กล้ารั้งอยู่นานไปกว่านี้ อาศัยจังหวะที่แรงมือของซูอวี้ผ่อนลง รีบดึงมือกลับ บอกว่าจะไปเขียนเทียบยา แล้วสาวเท้าก้าวออกจากห้องไปอย่างรวดเร็ว

ด้วยเหตุนี้นางจึงมิได้มองเห็นว่า ในยามที่นางดึงมือกลับนั้น แววตาของบุรุษผู้นั้นหม่นแสงลงหลายส่วน นิ้วมือกำแน่นกลางอากาศ คล้ายอยากจะเก็บไออุ่นของนางไว้ในอุ้งมือ

นี่เป็นครั้งแรกในชีวิต ที่ซูอวี้มีความรู้สึกอยากครอบครองและไม่อยากปล่อยมือจากสตรีผู้หนึ่ง

เซี่ยอวิ๋นเยียน…

กระทั่งชื่อทั้งสามคำนี้ สำหรับเขาก็ยังมีแรงดึงดูดใจอย่างน่าประหลาด

***

เซี่ยอวิ๋นเยียนเดินรวดเดียวจนมาถึงหน้าประตูเรือนจึงหยุดลง ลมหายใจกระชั้นถี่ ความคิดสับสนวุ่นวายไปหมด

ทั้งที่นางมีเรื่องราวมากมายต้องสะสาง ทว่าในหัวกลับหลงเหลือเพียงสายตาที่หลุบต่ำของซูอวี้ ใบหน้าหล่อเหลาหมดจด และท่อนบนอันมีเส้นสายกล้ามเนื้อเรียบลื่นงดงามคู่นั้น

เยือกเย็นประดุจลำไผ่ หากแต่กลับชวนให้รู้สึกเหมือนดวงจันทร์ในสายน้ำ ชักนำให้ใจคนเตลิดไปไกล

“คุณหนูเซี่ย คุณหนูเซี่ยเจ้าคะ”

ได้ยินเสียงร้องเรียก เซี่ยอวิ๋นเยียนพลันได้สติ ภาพที่ปรากฏตรงหน้าคือสีหน้ากังวลของเยวี่ยอวิ้น นางเกือบจะกัดลิ้นตัวเองเข้าให้ “มีอันใดหรือ”

“นายท่านบอกว่า หากท่านต้องการ ท่านสามารถใช้ห้องหนังสือเล็กของเขาได้ตามสบายเจ้าค่ะ” เยวี่ยอวิ้นแสร้งทำเป็นมองไม่เห็นความขวยเขินของนาง พลางก้มหน้าเอ่ย

นายท่านปฏิบัติต่อคุณหนูเซี่ยเป็นพิเศษอย่างเห็นได้ชัด การที่นางคอยปรนนิบัติอยู่ข้างกายคุณหนูเซี่ยจึงยิ่งต้องรอบคอบ หากมีสิ่งใดผิดพลาดไป…

พอนึกถึงวิธีการของนายท่าน หัวใจของเยวี่ยอวิ้นก็สั่นสะท้านขึ้นมา

“ได้ รบกวนเจ้านำทางเถิด” พอนึกถึงภาพที่ผุดขึ้นในหัวเมื่อครู่ ใบหน้าของเซี่ยอวิ๋นเยียนก็แดงซ่านขึ้นมาอีกครา

ยามรักษาบาดแผลให้เขา ร่างกายท่อนบนที่เปลือยเปล่านั้นใช่ว่านางจะไม่เคยแตะต้องเสียเมื่อไร ไฉนวันนี้เพียงสัมผัสโดนแค่คราเดียว กลับฟุ้งซ่านถึงเรื่องไร้สาระพรรค์นี้ไม่หยุดหย่อน

น่าอับอายขายหน้าเกินไปแล้ว!

เซี่ยอวิ๋นเยียนปรับลมหายใจอยู่ครู่หนึ่ง จึงค่อยเดินตามเยวี่ยอวิ้นไปยังห้องหนังสือเล็ก

แม้เรือนจะห่างไกลและคับแคบ ทว่าห้องหนังสือเล็กของซูอวี้ แม้ล่วงเข้าสู่สารทฤดูกลับยังมีเถาวัลย์เขียวขจีโอบล้อม เต็มไปด้วยชีวิตชีวา ทั้งยังแฝงกลิ่นอายสงบวิเวกโบราณ

เมื่อเทียบกับห้องหนังสือใหญ่โตหรูหราของจวนจิ้งกั๋วกงแล้ว ที่นี่ดูเหมือนสถานที่สำหรับสงบจิตใจอ่านหนังสืออย่างแท้จริงมากกว่า

บุรุษสองคนในจวน ผู้ใดมุ่งมั่นก้าวหน้ามากกว่า ย่อมมองเห็นได้ชัดแจ้งในพริบตา

ทันทีที่ก้าวเข้าสู่ห้อง กลิ่นหอมจางๆ ของมวลบุปผาก็โชยมาแตะจมูก เซี่ยอวิ๋นเยียนมองตามกลิ่นหอมไป พบว่าภายในห้องมีกระถางกล้วยไม้ที่กำลังเบ่งบานอยู่กระถางหนึ่ง เครื่องเรือนแม้ไม่ได้ล้ำค่าราคาแพงเป็นพิเศษ หากทว่าทุกชิ้นล้วนประณีตและงามสง่าหมดจด

ยอดบุรุษที่แท้จริง ย่อมสง่างามอยู่ในตัวโดยมิต้องแต่งเติม

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง