บทที่ 59 ซูอวี้ เพราะเจ้าย่อมมา

เซี่ยอวิ๋นเยียนไม่สนใจสิ่งอื่นใดอีก นางหยิบยาห้ามเลือดที่ปรุงขึ้นมาเพื่อซูอวี้โดยเฉพาะออกจากอกเสื้อ แล้วโรยลงบนปากแผล บาดแผลที่นางอุตส่าห์พันผ้าทำแผลให้อย่างประณีตตั้งนานสองนาน เขาเป็นบ้าไปแล้วหรือ ถึงได้ทรมานตนเองจนตกอยู่ในสภาพเช่นนี้!

เยวี่ยอวิ้นสะอื้นไห้คำหนึ่ง ก่อนจะหันไปคุกเข่าลงต่อหน้าหมอหลวง “หมอหลวงฉี คุณชายของบ่าวจะสิ้นลมอยู่รอมร่อแล้ว หากเพียงแค่แสร้งแสดงละครตบตาฝ่าบาท ก็ไม่จำเป็นต้องเจ็บหนักถึงเพียงนี้เลยเจ้าค่ะ”

เซี่ยอวิ๋นเยียนได้ยินเช่นนั้น หัวใจก็กระตุกวูบ ฝ่าบาททรงระแวงซูอวี้แล้วหรือ

เมื่อลองใคร่ครวญดูให้ดี ก็จริงดังว่า ในเมื่อทรงทราบอยู่แล้วว่าตนกับเฮ่อเหลียนซื่อเป็นผู้ช่วยชีวิตซูอวี้ไว้ เหตุใดฝ่าบาทยังต้องส่งหมอหลวงมารักษาอีก สู้ให้พวกตนสองคนดูแลต่อก็สิ้นเรื่อง

เจ้ากรมหมอหลวงผู้นี้ มาเพื่อช่วยชีวิต และในขณะเดียวกันก็มาเพื่อสืบหาความจริงเรื่องอาการบาดเจ็บของซูอวี้ด้วย

ไม่ ไม่ถูกต้อง!

ชั่วพริบตานั้น เซี่ยอวิ๋นเยียนพลันนึกถึงเรื่องหนึ่งขึ้นมาได้ นางเหลือบสายตามองแวบหนึ่ง ก็เห็นป้ายหยกชิ้นหนึ่งบนตัวหมอหลวงผู้นั้นเข้าจริงๆ ซึ่งดูคุ้นตายิ่งนัก

นี่เป็นสิ่งที่นางเคยได้ยินซูหลีเอ่ยขึ้นมาประโยคหนึ่งโดยบังเอิญในชาติก่อน ยามที่ตนทุ่มเทแรงกายแรงใจวางแผนการให้เขา ว่ากรมหมอหลวงถูกองค์ชายสามส่งคนแฝงตัวเข้าไปตั้งนานแล้ว แม้เขาจะไม่รู้ว่าเป็นผู้ใด แต่รู้ว่าคนผู้นั้นจะพกป้ายหยกสลักลายเมฆาผันแปรติดตัวไว้เสมอ

ดูท่าแล้ว เป็นเหลียงอ๋องที่คิดจะลงมือกับซูอวี้ เพื่อกำจัดคนที่ทำลายแผนการของตนไปหลายต่อหลายครั้งให้พ้นทาง

อีกทั้งยังต้องการยุแยงให้ความไว้ใจระหว่างนางกับซูอวี้ที่มีต่อฝ่าบาทต้องสั่นคลอน

แววตาของเซี่ยอวิ๋นเยียนพลันเย็นเยียบ ขณะที่กำลังคิดหาทางไล่หมอหลวงผู้นี้ออกไป นางก็รู้สึกได้ถึงอาการคันยิบๆ เบาๆ ตรงฝ่ามือที่กดอยู่บนร่างของซูอวี้

นางขยับตัวบดบังสายตาของหมอหลวงพลางออกแรงที่มือเล็กน้อย แล้วก็เห็นซูอวี้ที่ ‘หมดสติ’ เลิกเปลือกตาขึ้นขยิบตาให้นางจริงๆ

หากมิใช่เพราะเซี่ยอวิ๋นเยียนเตรียมใจไว้ก่อนแล้ว ป่านนี้นางคงส่งเสียงร้องออกมาแล้วเป็นแน่

นางสงบจิตใจลงแล้วลุกขึ้นยืนกล่าว “หมอหลวงฉี เมื่อเห็นคนไข้ที่อาการดีขึ้นอย่างเห็นได้ชัดต้องมาแขวนอยู่บนเส้นด้ายแห่งความเป็นความตายอีกครา ในฐานะผู้รักษาเหมือนกัน ท่านย่อมเข้าใจความร้อนใจของข้าเป็นแน่”

หมอหลวงฉีรู้ว่ายามนี้ฝ่าบาททรงโปรดปรานเซี่ยอวิ๋นเยียนเป็นพิเศษ ทั้งตนยังไม่อาจเปิดเผยฐานะ จึงแสดงท่าทีให้เกียรตินางอย่างยิ่ง “คุณหนูเซี่ยกล่าวได้ถูกต้องแล้ว ข้าผู้เฒ่าแรกเห็นบาดแผลของคุณชายซูก็ตระหนกตกใจเช่นกัน จึงรีบใช้ยาห้ามเลือดโดยเร็ว”

“ข้าดูบาดแผลของเขาแล้ว หากมิได้ท่าน เกรงว่าเขาคงไปรายงานตัวกับพญายมตั้งนานแล้วเจ้าค่ะ” เซี่ยอวิ๋นเยียนใช้แขนเสื้อบดบัง พลางส่งสัญญาณมือให้เยวี่ยอวิ้น “มีท่านคอยคุมสถานการณ์ ข้าอยู่ข้างๆ ก็รังแต่จะเกะกะมือไม้ ข้าจะออกไปช่วยเร่งพวกบ่าวไพร่ให้เจ้าค่ะ เหตุใดป่านนี้ยังไม่นำขี้เถ้าแกลบสำหรับห้ามเลือดมาเสียที”

เมื่อก้าวพ้นห้อง เซี่ยอวิ๋นเยียนก็ยืนนิ่งอยู่ในเงามืด นางมองดูเยวี่ยอวิ้นยกน้ำชาถ้วยหนึ่งไปให้หมอหลวงฉี ผ่านไปชั่วครู่ หมอหลวงฉีก็กุมท้องวิ่งกระหืดกระหอบพรวดพราดออกจากห้องไป

เซี่ยอวิ๋นเยียนส่ายหน้าพลางยิ้มขำ พอกลับเข้ามาในห้อง ก็เห็นซูอวี้ที่ดูอ่อนเปลี้ยเพลียแรงลืมตาขึ้น ยิ้มพลางถามด้วยเสียงกระซิบแผ่วเบา “เจ้าใส่เมล็ดสลอดลงไปหรือ”

“ฮูหยินกั๋วกงพาลโกรธเจ้าเพราะเรื่องของซูหลี จึงแอบใส่เมล็ดสลอดลงในถ้วยชาของหมอหลวงที่มารักษาบาดแผลให้เจ้า ทั้งยังใช้ใบชาเก่ากลบกลิ่นไว้” เซี่ยอวิ๋นเยียนเอ่ยอย่างเนิบช้า “ข้าออกไปช่วยเร่งเอาขี้เถ้าแกลบให้หมอหลวงฉี เรื่องนี้ไม่เกี่ยวข้องกับข้าแม้แต่น้อย”

ทั้งสองสบตากันแล้วยิ้ม ราวกับเด็กที่ร่วมมือกันกลั่นแกล้งคนอื่นจนสำเร็จ

เซี่ยอวิ๋นเยียนเดินไปนั่งลงข้างเตียง ทว่ารอยยิ้มบนใบหน้าพลันเลือนหายไป

แม้จะรู้อยู่แก่ใจว่าทั้งหมดนี้เป็นเพียงภาพลวงตาที่ซูอวี้สร้างขึ้น แต่เมื่อเห็นบาดแผลอันน่ากลัวบนร่างของเขา เซี่ยอวิ๋นเยียนก็ยังอดกังวลไม่ได้ กลัวเหลือเกินว่าหากเขาพลาดพลั้งเพียงนิด จะกระทบกระเทือนถึงรากฐานของร่างกายเข้าจริงๆ

ซูอวี้ค่อยๆ พยุงกายลุกขึ้นนั่ง “ไม่ต้องกังวล เขายังไม่ทันได้ลงมือกับข้า เลือดพวกนั้นก็แค่ภาพตบตา ข้าไม่เป็นไร”

เซี่ยอวิ๋นเยียนค้อนขวับใส่เขาทีหนึ่ง นางยื่นมือไปจับชีพจรให้เขา แล้วปลดเสื้อผ้าของเขาออกเพื่อตรวจดูบาดแผลอย่างละเอียด

เมื่อพบว่าสถานการณ์เป็นจริงดังที่เขาว่า บาดแผลไม่ได้ทรุดหนักลง นางจึงลอบถอนหายใจยาว “เช่นนั้นเหตุใดเจ้าจึงไปหมดสติอยู่หน้าศาลาว่าการจิงจ้าวได้เล่า”

ซูอวี้มองนาง “หากข้าบอกว่าหมดเรี่ยวแรงจริงๆ เจ้าจะเชื่อหรือไม่”

เซี่ยอวิ๋นเยียนไม่ได้ตอบ ทว่าสีหน้าของนางกลับบอกเขาอย่างชัดเจนว่า—

ข้าไม่ได้โง่

ซูอวี้หลุดหัวเราะออกมาอย่างอดไม่ได้ แต่แล้วก็ต้องขมวดคิ้วแน่นเพราะความเจ็บที่สะเทือนถึงแผล “หากเจ้าไม่ฉลาดเฉลียวถึงเพียงนี้ก็คงดี… เป็นเหลียงอ๋อง จับตาดูข้าตั้งแต่ก้าวเข้าเมืองมาแล้ว”

“หากข้าไม่มีสมอง ป่านนี้คงโดนซูหลีกับเส้าหว่านกลืนกินจนไม่เหลือแม้แต่กระดูกแล้ว” เซี่ยอวิ๋นเยียนพึมพำประโยคหนึ่ง ก่อนจะปรับสีหน้าจริงจัง “เขากลัวฝ่าบาทจะล่วงรู้ จึงมิได้ส่งคนออกไปนอกเมืองเพื่อตามล่าสังหารเจ้าต่อ แต่วางกำลังคนไว้แถวประตูกำแพงเมือง หมายจะให้เจ้ามีไปไม่มีกลับ”

ซูอวี้พยักหน้า “พระสนมเสียนส่งข่าวมาว่า เมื่อวานเหลียงอ๋องก็ถูกฝ่าบาทตำหนิเช่นกัน ยามนี้เขาจึงไม่เชื่อมั่นอีกต่อไปแล้วว่าพวกซูหลีจะทำการใหญ่สำเร็จ”

เซี่ยอวิ๋นเยียนย่อมจำได้ดี ข้ออ้างที่นางจ้าวใช้จัดงานเลี้ยงเมื่อวาน คือการร่วมชมปะการังที่องค์ชายสามเหลียงอ๋องประทานให้

ดังนั้น หลังจากทรงให้ซิ่นชื่อต้าจ่างกงจู่ลงทัณฑ์พวกนางจ้าวแทนพระองค์ไปแล้ว ฮ่องเต้ไม่มีทางปล่อยเหลียงอ๋องไปแน่

คำตำหนิโทษในครานี้ ก็น่าจะมีสาเหตุมาจากความวุ่นวายในฝ่ายในก่อนหน้านี้ด้วย ครานั้นฮ่องเต้ทรงสั่งปิดข่าวเรื่องที่พระสนมหรงเสียหน้าไว้แต่เพียงในวังหลัง มิให้แพร่งพรายไปถึงหูเหลียงอ๋อง ก็เพื่อรักษาหน้าตาของเขาไว้ ทว่าเขากลับไม่หลาบจำ ยังกล้าคลุกคลีพัวพันกับจวนจิ้งกั๋วกงอย่างเอิกเกริก ราวกับจงใจตบหน้าพระพักตร์ฮ่องเต้ผู้เป็นพระบิดาแท้ๆ ของตนเอง

“ได้ยินว่าเมื่อวาน ฝ่าบาททรงยอมรับเรื่องที่เจ้าถอนหมั้นกับซูหลีด้วยพระองค์เองแล้วหรือ” ซูอวี้เปลี่ยนเรื่องกะทันหัน “เจ้าอย่าได้เสียใจเกินไปเลย เขา…”

พอได้ยินว่าเขาทำท่าจะตั้งตนเป็นคนกลางไกล่เกลี่ยอีกแล้ว เซี่ยอวิ๋นเยียนก็รู้สึกปวดหัวตุบ จึงรีบเอ่ยขัดขึ้น “เป็นข้าเองที่ใส่ตัวยาช่วยกระจายกลิ่นให้ไกลขึ้นลงในกำยานอุ่นรักที่เส้าหว่านคิดจะใช้กับข้า เพื่อเปิดโปงเรื่องคาวโลกีย์ของทั้งสองคนต่อหน้าธารกำนัล และตัดขาดกับซูหลีให้สิ้นซาก”

หากเขายังเข้าใจผิดคิดว่านางยังมีเยื่อใยกับซูหลีอยู่อีก เซี่ยอวิ๋นเยียนก็แทบอยากจะผ่ากะโหลกซูอวี้ดูเสียเดี๋ยวนี้ว่าข้างในนั้นคิดสิ่งใดอยู่กันแน่

นับตั้งแต่เอ่ยถามคำถามนั้นออกไป สายตาของซูอวี้ก็จับจ้องใบหน้าของเซี่ยอวิ๋นเยียนไม่วางตา มิยอมให้คลาดสายตาจากสีหน้าของนางแม้แต่เสี้ยวเดียว

เขาควบคุมองครักษ์เงาอยู่ไม่น้อย ทั้งยังทำงานลับถวายฮ่องเต้มาเนิ่นนาน ย่อมมองคนได้ทะลุปรุโปร่ง สายตาของเขามองออกชัดเจนว่า แววตารังเกียจขยะแขยงที่เซี่ยอวิ๋นเยียนมีต่อซูหลีมิใช่การเสแสร้ง และคำพูดในยามนี้ก็ล้วนออกมาจากใจจริง

หากนางมิได้คิดใช้เขาเป็นสะพานทอดไปช่วยเหลือซูหลี เช่นนั้นแล้ว… เหตุใดนางจึงต้องดีต่อเขาถึงเพียงนี้เล่า

ซูอวี้พักคำถามที่ยังขบไม่ตกนี้ไว้ชั่วคราว แล้วเอ่ยอย่างรู้สึกผิด “เป็นข้าที่เข้าใจผิดไปเอง คุณหนูเซี่ยอย่าได้เก็บไปใส่ใจเลย วันหน้าข้าจะไม่เอ่ยถึงซูหลีอีกแล้ว”

เซี่ยอวิ๋นเยียนประหลาดใจ “เจ้าลืมไปแล้วหรือว่าพวกเราเป็นพันธมิตรกัน หากไม่เอ่ยถึงซูหลี แล้วข้าจะช่วยเจ้าได้อย่างไร”

เมื่อทอดสายตามองบาดแผลของเขา คิ้วของเซี่ยอวิ๋นเยียนก็ขมวดมุ่นโดยไม่รู้ตัว นางหยิบตลับยาและขวดกระปุกต่างๆ ที่พกติดตัวออกมา พลางกล่าวกับซูอวี้ “แม้เจ้าจะมีวรยุทธ์ล้ำเลิศและมีร่างกายแข็งแกร่งเพียงใด แต่ในเมื่อเหลียงอ๋องส่งหมอหลวงฉีมาได้ เขาก็ย่อมส่งคนอื่นมาลงมือกับเจ้าได้เช่นกัน เจ้าทำเช่นนี้เสี่ยงเกินไปแล้วจริงๆ”

“เพราะรู้ว่าเจ้าจะมา” ซูอวี้สบสายตากับนาง ใบหน้าหล่อเหลาผุดรอยยิ้มอันอ่อนโยน “ข้าเชื่อว่า ต่อให้วันนี้เยวี่ยอวิ้นไม่ได้ส่งข่าวไป…”

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง