บทที่ 58 อวิ๋นเยียนและซูอวี้พบกันอีกครา

เซี่ยอวิ๋นเยียนประคองถ้วยชาไว้ เหม่อลอยไปชั่วขณะ

เกี่ยวกับตระกูลหลินอันเป็นตระกูลเดิมของมารดา นางรู้เรื่องไม่มากนัก รู้เพียงว่าเป็นตระกูลพ่อค้าในเจียงหนาน ตาและยายมีลูกสาวเพียงคนเดียวคือท่านแม่ ส่วนญาติสายรองมีพี่ชายอีกสองคน

แม้ท่านแม่จะพูดเสมอว่าพี่ชายปฏิบัติต่อนางเหมือนน้องสาวแท้ๆ แต่ถึงอย่างไรก็เป็นคนละสาย หลังจากออกเรือนแล้ว มีเรื่องอะไรนางจึงแบกรับไว้เองทั้งหมด ไม่อยากไปรบกวนครอบครัวเดิม

ชาติก่อน ครั้นมารดาจนตรอกและคิดจะขอความช่วยเหลือจากครอบครัวเดิม จวนแม่ทัพก็ถูกตระกูลเส้าควบคุมไว้จนหมดสิ้น ไม่เปิดโอกาสให้นางส่งจดหมายกลับบ้านได้เลย

ชาตินี้ เหตุใดท่านลุงทั้งสองถึงคิดจะเดินทางมาทำการค้าที่เมืองฉางอันกะทันหันเล่า

หางตาของนางกระตุก พลันนึกถึงเรื่องที่ฮุ่ยชุนมารายงานว่า มีหม่ามาคนหนึ่งถือป้ายคำสั่งของมารดาออกจากจวน บอกว่าจะไปส่งจดหมายให้คนทางบ้าน

หรือว่า…ท่านแม่จะขอความช่วยเหลือจากทางบ้านแล้ว

“ในเมื่อต้องพบท่านลุง ท่านแม่จะกลับจวนแม่ทัพหรือไม่เจ้าคะ” เซี่ยอวิ๋นเยียนฝืนดึงสติกลับมาแล้วเอ่ยถาม “เพิงรักษาฟรีตรงนี้มีเฮ่อเหลียนซื่อคอยจับตาดูอยู่ ชั่วครู่ชั่วยามคงไม่มีอะไรผิดพลาด”

ฮูหยินเซี่ยครุ่นคิดครู่หนึ่ง “แม่คิดว่าวัดหานถานก็ดีอยู่แล้ว เจ้าเพิ่งจะหลุดพ้นจากเรื่องวุ่นวายของจวนจิ้งกั๋วกงมาได้ พอกลับเข้าฉางอันย่อมมีคนมากมายแห่มาผูกไมตรี คนในครอบครัวเราคงไม่ได้นั่งคุยกันดีๆ แน่”

ได้ยินน้ำเสียงที่แฝงโทสะของฮูหยินเซี่ย เซี่ยอวิ๋นเยียนก็เงยหน้าขึ้น ดวงตางดงามมีความประหลาดใจปรากฏอยู่บ้าง

เรื่องที่ฮูหยินเซี่ยจะบันดาลโทสะ รวมสองชาติเข้าด้วยกันแล้ว นับนิ้วมือข้างเดียวยังเหลือ

นางกะพริบตาปริบๆ “ท่านแม่ ธรรมดาคนเราย่อมวิ่งหาผลประโยชน์ เมื่อเห็นว่าข้ามีประโยชน์กว่าจวนจิ้งกั๋วกง การทอดทิ้งพวกเขาแล้วมาประจบตระกูลเซี่ยก็ไม่ใช่เรื่องผิดบาปอันใดนัก”

เหล่าฮูหยินชั้นสูงที่อยู่ในงานวันนี้ นอกจากสองสามคนที่สนิทสนมกับจวนจิ้งกั๋วกงมาแต่เดิมแล้ว คนอื่นๆ ก็เพียงแค่วางท่าห่างเหินเย็นชา มิได้เอ่ยวาจาร้ายกาจใส่ตรงๆ

เรื่องพวกนี้ล้วนเป็นเรื่องเล็กน้อยที่คาดเดาได้อยู่แล้ว เหตุใดท่านแม่ถึงได้โกรธเคืองถึงเพียงนี้

แววตาของฮูหยินเซี่ยล้ำลึก แม้กิริยาจะยังคงสำรวมสง่างาม ทว่าน้ำเสียงที่เอ่ยออกมากลับเยียบเย็นจับใจ “พวกนางจะเหยียดหยามแม่ก็ช่างเถิด แต่คิดจะมารังแกบีบคั้นลูกสาวของแม่ แล้วยังหวังจะให้แม่ปั้นหน้ายิ้มแย้มคบหาสมาคมด้วย ย่อมไม่มีทาง!”

เซี่ยอวิ๋นเยียนชะงักไป จากนั้นความซาบซึ้งอันอบอุ่นพลันเอ่อล้นขึ้นมาในอก

นี่ต่างหากคือคนในครอบครัวที่แท้จริง คือครอบครัวที่ชาติก่อนนางต้องทำให้ตายเพราะความตามืดบอดไว้ใจคนชั่ว

ขอบตาของนางเริ่มแดงก่ำ ซบหน้าลงกับอกของมารดาดั่งนกน้อยโผคืนสู่รัง พลางส่งเสียงเรียกแผ่วหวาน “ท่านแม่”

ช่างดียิ่งนัก บัดนี้มีคนคอยออกหน้าปกป้องนางแล้ว

สายตาที่ฮูหยินเซี่ยมองเซี่ยอวิ๋นเยียนเต็มไปด้วยความปวดใจ ทั้งชาติก่อนและชาตินี้ เด็กสาวผู้ซื่อตรงคนนี้ต้องทนรับความอยุติธรรมมามากเพียงใดกัน นางลูบแผ่นหลังอันผอมบางของบุตรสาว น้ำตาแทบจะร่วงหล่นลงมาเช่นกัน

กล่าวถึงอีกด้านหนึ่ง

เส้าหว่านและนางโจวย่อมไม่อาจทนอยู่ต่อในจวนจิ้งกั๋วกงได้อีก พอแขกเหรื่อคนอื่นทยอยกลับ อาศัยจังหวะที่นางจ้าวกำลังเป็นห่วงซูหลีจนส่งหม่ามาติดตามพวกนางมาเพียงคนเดียว ทั้งสองจึงรีบร้อนหนีเตลิดออกไปอย่างน่าเวทนา

ครั้งนี้ช่างขายหน้าจนถึงที่สุดแล้วจริงๆ!

ชั่วชีวิตของเส้าหว่าน นี่เป็นครั้งแรกที่นางต้องอับอายขายหน้าถึงเพียงนี้ วันนี้เซี่ยอวิ๋นเยียนถลกหนังหน้านางทิ้งลงพื้น แล้วยังเหยียบย่ำซ้ำลงไปอย่างไม่สะทกสะท้าน

เมื่อนึกถึงสายตาตื่นตะลึง เย้ยหยัน และดูแคลนที่พุ่งตรงมาจากรอบทิศทาง ในอกของนางก็ราวกับมีมีดคมกริบนับหมื่นเล่มคอยบิดคว้านอยู่ในอวัยวะภายใน เจ็บปวดจนแทบไม่อยากมีชีวิตอยู่

ตำแหน่งชายาซื่อจื่อแห่งจวนกั๋วกงหลุดลอยไปไม่พอ ยังถูกเปิดโปงต่อหน้าผู้คนว่าลักลอบได้เสียกับซูหลีโดยไร้แม่สื่อไร้การสู่ขอ ทั้งต้าจ่างกงจู่ยังลั่นวาจาสิทธิ์ พระราชทานนางให้เป็นเพียงอนุชั้นสูงของซูหลี

ช่างเป็นความอัปยศอดสูครั้งใหญ่หลวง!

นางโจวก่นด่าสาปแช่งไม่หยุดหย่อน เส้าหว่านกลับสงบสติอารมณ์ลงได้ท่ามกลางเสียงด่านั้น นางทอดสายตาหม่นหมองลง นิ้วมือค่อยๆ สางเรือนผมสีดำขลับทีละนิด

ไม่รู้ว่าคิดอะไรขึ้นมาได้ เส้าหว่านพลันหัวเราะเบาๆ เงยหน้าขึ้นปรายตามองหม่ามาแห่งจวนจิ้งกั๋วกงที่อยู่ข้างๆ แล้วเอ่ยถามคล้ายล้อเล่น “ลูกสาวของเจ้า ถึงวัยที่จะเข้ามารับใช้ในจวนแล้วกระมัง”

หม่ามาไม่เข้าใจสถานการณ์ นางเป็นเพียงบ่าวชั้นล่าง ไม่รู้ว่าวันนี้เกิดเรื่องอะไรขึ้นบ้าง จึงได้แต่ตอบไปว่า “เรียนแม่นาง ลูกสาวของข้าผู้เฒ่าปีนี้เพิ่งแปดขวบ กำลังหัดกวาดถูเจ้าค่ะ”

“อ้อ?” น้ำเสียงของเส้าหว่านอ่อนหวานนุ่มนวล คล้ายเอ่ยขึ้นมาลอยๆ “อยู่ที่เรือนของฮูหยินสินะ ได้ยินว่าฮูหยินมีกฎระเบียบเข้มงวด เคี่ยวเข็ญบ่าวไพร่อย่างยิ่ง วันก่อนข้ามาเยี่ยมเยียน ยังเห็นสาวใช้คนหนึ่งถูกลากไปโบย เพียงเพราะแอบฟังฮูหยินคุยกัน”

เมื่อได้ยินเช่นนั้น หม่ามาก็เริ่มกระวนกระวาย “ลูกสาวข้าผู้เฒ่าซื่อสัตย์ยิ่งนัก ไม่มีทางทำเรื่องเช่นนั้นแน่เจ้าค่ะ”

เส้าหว่านยิ้มบางๆ แววตาแฝงความเคียดแค้นดั่งเขี้ยวพิษของอสรพิษ “ข้าก็แค่ถามดูไปอย่างนั้น”

เซี่ยอวิ๋นเยียน ความแค้นในวันนี้ นางจะต้องตอบแทนคืนให้เป็นร้อยเท่า

***

เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น เซี่ยอวิ๋นเยียนก็ถูกฮุ่ยชุนปลุกให้ตื่น

หลายวันมานี้เซี่ยอวิ๋นเยียนต้องใช้ความคิดวางแผนอย่างหนัก เมื่อวานยังร้องไห้อยู่กับมารดาเสียครึ่งค่อนวัน ทั้งเหนื่อยกายและเหนื่อยใจ พักผ่อนไม่ทันเต็มที่ จึงเกิดความรู้สึกอยากเกียจคร้านขึ้นมาเป็นครั้งแรก

นางหลับตาลง เอ่ยอย่างอ่อนเพลีย “ฮุ่ยชุน เจ้าอย่ามากวนข้าเลย ท่านแม่ต้องไปสวดมนต์ก่อนมื้อเช้า เพิงรักษาฟรีตรงนั้นก็มีเฮ่อเหลียนซื่อคอยเฝ้าอยู่ ปล่อยให้คุณหนูของเจ้านอนต่ออีกสักหน่อยเถิด”

“ไม่ใช่เจ้าค่ะ คุณหนู…”

สีหน้าของฮุ่ยชุนดูหนักใจ หลังจากลังเลอยู่ครู่หนึ่งจึงกัดฟันพูด “เยวี่ยอวิ้นมาเจ้าค่ะ บอกว่าอาการบาดเจ็บของคุณชายซูอวี้ทรุดหนักลงแล้ว!”

คราวนี้นางตื่นเต็มตาทันที

หลังจากล้างหน้าล้างตาและกินอาหารเช้าอย่างรวดเร็ว นางก็ไปคารวะฮูหยินเซี่ย แจ้งว่าจะเดินทางไปจวนจิ้งกั๋วกง จากนั้นจึงรีบขึ้นม้าควบมุ่งหน้าไปยังจวนจิ้งกั๋วกงทันที

ระหว่างทางได้กำชับเหวินชิว “เจ้าไปหาท่านน้าที่จวนมหาเสนาบดีหยาง ขอให้นางรีบเข้าวังไปทูลชี้แจงสถานการณ์ต่อฝ่าบาท อนุญาตให้ข้ากับหมอหลวงร่วมมือกันรักษาซูอวี้”

เหวินชิวรู้ดีว่าเรื่องนี้สำคัญยิ่งนัก ตอบรับคำหนึ่งแล้วหมุนหัวม้า ควบตรงไปยังจวนมหาเสนาบดีหยางทันที

เมื่อควบม้ามาถึงจวนจิ้งกั๋วกง เยวี่ยอวิ้นก็มารอรับอยู่หน้าประตูแล้ว เซี่ยอวิ๋นเยียนเดินตามนางเข้าไปด้านในโดยไม่มีผู้ใดขัดขวาง

ตรงข้ามกับซูหลีที่พักอยู่ใกล้กับเรือนใหญ่ ที่พักของซูอวี้กลับเป็นมุมที่ห่างไกลที่สุดของจวนจิ้งกั๋วกง เรือนหลังเล็กถูกล้อมรอบด้วยต้นไม้ที่ผลัดใบจนโกร๋น ดูเปล่าเปลี่ยววังเวงอย่างยิ่ง

บ่าวไพร่เดินเข้าออกกันขวักไขว่ บ่งบอกถึงลางร้าย

เมื่อมองเห็นอ่างน้ำที่เต็มไปด้วยเลือดในมือของพวกเขา คิ้วเรียวงามของเซี่ยอวิ๋นเยียนก็ขมวดแน่น หลังจากรักษาด้วยการฝังเข็มและใช้ยาควบคู่กันแล้ว บาดแผลยังคงมีเลือดไหลทะลักออกมาเช่นนี้อีก…

ซูอวี้ เจ้าจะโง่เขลาไปถึงไหนกัน!

เยวี่ยอวิ้นนำเซี่ยอวิ๋นเยียนเข้าไปในห้อง ก็เห็นหมอหลวงเคราขาวคนหนึ่งยืนอยู่ข้างเตียง เอ่ยอย่างร้อนรน “ขี้เถ้าสมุนไพรล่ะ! รีบเอาขี้เถ้าสมุนไพรห้ามเลือดมาเร็วเข้า!”

เซี่ยอวิ๋นเยียนสาวเท้าก้าวเร็วๆ ปรี่เข้าไปดูบาดแผลของซูอวี้ “เหตุใดบาดแผลถึงปริแตกหมดเช่นนี้! ตอนที่ข้าทำแผลให้ มันสมานตัวดีแล้วแท้ๆ!”

หมอหลวงตกใจ แต่ก็จับจุดสำคัญได้ในทันที “แม่นางผู้นี้ เจ้าเป็นคนรักษาบาดแผลให้เขาหรือ”

“ใช่ บนตัวเขามีแผลถูกยิงด้วยธนูสามแห่งและแผลถูกฟันอีกไม่น้อย โดยเฉพาะตรงตำแหน่งหัวใจด้านหลังที่บาดเจ็บสาหัสที่สุด ข้ากับท่านหมออีกคนช่วยกันฝังเข็มและใช้ยาเพื่อห้ามเลือดไว้แล้ว แต่ร่างกายของเขาไม่สมควรเคลื่อนย้ายเด็ดขาด” เซี่ยอวิ๋นเยียนร้อนใจอย่างยิ่ง สถานการณ์เลวร้ายกว่าที่นางคิดไว้มาก หากไม่รีบจัดการ ซูอวี้มีโอกาสที่จะเฉียดเส้นแบ่งความเป็นความตายอีกครั้ง

เยวี่ยอวิ้นกระซิบเล่าที่มาที่ไปให้หมอหลวงฟัง หมอหลวงจึงปรายตามองเซี่ยอวิ๋นเยียนอย่างมีความหมายลึกซึ้ง โดยไม่เอ่ยคำใดออกมาสักคำ

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง