บทที่ 57 ซูอวี้มีบุญคุณช่วยชีวิตข้า

เซี่ยอวิ๋นเยียนกล่าวขอบคุณฮูหยินหยางอีกครั้ง จากนั้นจึงเปลี่ยนไปขึ้นรถม้าอีกคันเพื่อเดินทางกลับวัดหานถาน

พอนางก้าวเข้าไปในวัด ก็บังเอิญพบกับฮุ่ยชุนที่กำลังยกถ้วยหิมะนมสดเดินมาพอดี

เนื่องจากกำลังตั้งครรภ์ ฮูหยินเซี่ยจึงไม่ค่อยเจริญอาหาร อาหารธรรมดาทั่วไปเพียงแตะไปไม่กี่คำก็สั่งให้ยกออกไปแจกจ่ายให้พวกสาวใช้ มีเพียงของหวานที่ทำจากนมเท่านั้นที่พอกินได้มากหน่อย เซี่ยอวิ๋นเยียนจึงสั่งให้ฮุ่ยชุนคอยสรรหาวิธีทำของหวานเหล่านี้สลับสับเปลี่ยนไปเรื่อยๆ

เมื่อเซี่ยอวิ๋นเยียนเห็นเข้า จึงเอ่ยขึ้นทันที “ฮุ่ยชุน ให้ข้าไปเถอะ”

ฮุ่ยชุนเองก็เป็นคนหัวไว รีบพยักหน้ารับ “คุณหนูไปก็ดีเจ้าค่ะ ฮูหยินเอาแต่เป็นห่วงท่านอยู่ตลอด หากท่านไป ฮูหยินจะได้เบาใจ”

เซี่ยอวิ๋นเยียนยิ้มพลางกำชับให้นางไปพักผ่อน จากนั้นจึงประคองถ้วยหิมะนมสดเดินเข้าไปเคาะประตู ทว่าเมื่อไม่มีเสียงตอบรับจากผู้เป็นมารดา จึงเลิกคิ้วขึ้นด้วยความสงสัยแล้วผลักประตูเดินตรงเข้าไป

ทันทีที่เซี่ยอวิ๋นเยียนก้าวเข้าห้อง ก็เห็นฮูหยินเซี่ยกำลังคุกเข่าอยู่หน้าองค์พระด้วยสีหน้าเคร่งขรึม หลับตาสวดพระคัมภีร์ด้วยความเลื่อมใสศรัทธา

นางใคร่ครวญชั่วครู่ ก่อนจะวางถ้วยหิมะนมสดลงบนโต๊ะอย่างแผ่วเบา แล้วเดินไปเลิกชายกระโปรงคุกเข่าลงบนเบาะข้างกายมารดาพร้อมกับหลับตาลง

เมื่อฮูหยินเซี่ยสวดพระคัมภีร์จบหนึ่งม้วน ถึงได้พบว่าเซี่ยอวิ๋นเยียนคุกเข่าอยู่ข้างกายตน นางจึงรีบยื่นมือออกไปลูบใบหน้าบุตรสาว “อวิ๋นเยียน? กลับมาตั้งแต่เมื่อไรกัน เหตุใดไม่เรียกแม่เล่า? วันนี้ไปลำบากที่จวนจิ้งกั๋วกงมาใช่หรือไม่? ไฉนไม่เจอกันแค่วันเดียว เจ้าถึงได้ดูซูบผอมลงไปเพียงนี้ หิวหรือไม่? แม่ให้ฮุ่ยชุนเตรียมขนมที่เจ้าชอบไว้ เดี๋ยวแม่จะสั่งให้พวกนางยกเข้ามาให้…”

คำพูดที่พรั่งพรูออกมาราวกับสายน้ำทำให้ขอบตาของเซี่ยอวิ๋นเยียนร้อนผ่าวขึ้นมาทันที นางเอ่ยด้วยน้ำเสียงสะอื้น “ท่านแม่ อย่าลำบากเลยเจ้าค่ะ ข้าไม่หิว”

ตลอดทั้งวันนี้เส้นประสาทของนางตึงเครียดอยู่ตลอดเวลา ด้วยหวาดกลัวว่าหากก้าวพลาดเพียงก้าวเดียว หมากทั้งกระดานจะพังทลาย ยามนี้เมื่ออารมณ์ที่อัดอั้นผ่อนคลายลง น้ำตาก็ไม่อาจกลั้นไว้ได้อีกต่อไป

“อยู่ดีๆ ร้องไห้ทำไมกัน?”

ฮูหยินเซี่ยตกใจ รีบหยิบผ้าเช็ดหน้าออกมาซับหน้าให้นาง พลางเช็ดพลางปลอบประโลม “อวิ๋นเยียนเด็กดี ไม่ร้องนะไม่ร้อง ไม่มีเรื่องใหญ่อะไรหรอก เจ้าวางใจเถิด ต่อให้วันนี้ไม่สำเร็จก็ไม่เป็นไร มีแม่อยู่ทั้งคน จะไม่ยอมให้เจ้าต้องทนรับความอยุติธรรมแม้แต่น้อย”

เซี่ยอวิ๋นเยียนรีบจับมือของมารดาเอาไว้ แล้วเอ่ยอย่างรวดเร็ว “ท่านแม่ ข้าไม่ได้ทนรับความอยุติธรรมเลยเจ้าค่ะ เรื่องในวันนี้สำเร็จลุล่วงไปด้วยดีทุกประการ!”

“จริงหรือ? นางจ้าวกับพวกนั้นไม่ได้ทำอะไรเจ้าใช่หรือไม่?”

เซี่ยอวิ๋นเยียนประคองถ้วยหิมะนมสดที่อยู่ด้านข้างขึ้นมา แล้วช่วยพยุงมารดาลุกขึ้น “ท่านแม่กำลังตั้งครรภ์ กินอะไรสักหน่อยก่อนเถิดเจ้าค่ะ แล้วข้าจะค่อยๆ เล่าให้ฟัง”

หลังจากเฝ้ามองมารดากินหิมะนมสดจนหมดคำต่อคำ เซี่ยอวิ๋นเยียนจึงเลือกหยิบยกเฉพาะเรื่องที่เล่าได้ออกมาบอกกล่าว

“วันนี้ข้าไม่ได้ถูกรังแกแม้แต่น้อย กลับเป็นนางจ้าวและตระกูลเส้าที่คิดว่าเฮ่อเหลียนซื่อมาเพื่อช่วยเหลือพวกตน คิดจะวางอำนาจบาตรใหญ่แต่ไม่สำเร็จ ซ้ำยังกลายเป็นการส่งเสริมข้าแทน”

“แม้เส้าหว่านคิดจะวางยาทำลายชื่อเสียงของข้า แต่ข้าซ้อนกลจนทำให้เรื่องลับของพวกเขาทั้งสองคนถูกเปิดโปงต่อหน้าธารกำนัล”

“ซิ่นชื่อต้าจ่างกงจู่ทรงกริ้วหนัก จึงพระราชทานเส้าหว่านให้เป็นอนุชั้นสูงของซูหลี โดยจะหาฤกษ์ส่งตัวในวันข้างหน้าเจ้าค่ะ”

ฮูหยินเซี่ยถึงกับนิ่งอึ้งไป

“ซิ่นชื่อต้าจ่างกงจู่ก็ไปด้วยหรือ?” ฮูหยินเซี่ยมีสีหน้าประหลาดใจ “ซ้ำยังช่วยเจ้าด้วยหรือ? ตระกูลเราไม่ได้สนิทสนมเป็นการส่วนตัวกับพระองค์ ไฉนถึง…”

เซี่ยอวิ๋นเยียนกล่าวว่า “ฝ่าบาททรงทราบเรื่องที่ลูกรักษาซูอวี้ จึงตรัสชมว่าลูกมีน้ำใจเยี่ยงจอมยุทธ์ ทั้งยังพระราชทานทองคำหนึ่งร้อยตำลึง และทรงยืนยันด้วยพระองค์เองว่า ข้ากับซูหลีได้ถอนหมั้นกันแล้วเจ้าค่ะ”

เมื่อสิ้นคำพูดนี้ ฮูหยินเซี่ยก็ถอนหายใจยาวออกมาด้วยความโล่งอก พลางยกมือทาบอก “มิน่าเล่า ดูซิว่าหลังจากนี้นางจ้าวยังจะกล้าพูดว่าอวิ๋นเยียนของข้าไร้กิริยามารยาทอีกหรือไม่ อวิ๋นเยียนของข้าชัดเจนว่าได้นิสัยรักคุณธรรมเยี่ยงจอมยุทธ์มาจากบิดาต่างหาก”

แม้บรรยากาศจะจริงจัง แต่เซี่ยอวิ๋นเยียนก็อดไม่ได้ที่จะแย้มยิ้มออกมา

ท่านแม่ยังคงเป็นเช่นนี้เสมอ ขอเพียงนิสัยของนางมีข้อดีตรงไหน ก็จะต้องบอกว่าได้มาจากบิดาทั้งสิ้น

“ท่านแม่ ข้ายังมีอีกเรื่องหนึ่งที่อยากให้ท่านเห็นชอบด้วยเจ้าค่ะ” เซี่ยอวิ๋นเยียนกุมมือมารดาไว้แล้วเอ่ยอย่างจริงใจ

ฮูหยินเซี่ยถามว่า “เจ้าว่ามาเถิด ขอเพียงทำได้ แม่ย่อมเห็นชอบทั้งนั้น”

“ซูอวี้ยังไม่หายจากอาการบาดเจ็บสาหัส แต่เขากัดฟันทนเดินทางกลับฉางอันเพื่อร่วมมือกับข้าดำเนินแผนการในวันนี้” เซี่ยอวิ๋นเยียนกล่าวด้วยน้ำเสียงขรึม “ทว่าบาดแผลปริแตก เสียเลือดมากจนหมดสติไป หากไม่ใช่เพราะหมดสติหน้าศาลาว่าการจิงจ้าวพอดี เกรงว่าคงต้องทิ้งชีวิตไว้ที่นั่นแล้ว”

“แม้ซูอวี้จะร่วมมือกับข้าเพราะมีจุดประสงค์ส่วนตัว แต่การเอาชีวิตเข้าแลกนั้นเป็นเรื่องจริงแท้ แม้ฝ่าบาทจะส่งหมอหลวงตามเขากลับไปยังจวนจิ้งกั๋วกงแล้ว แต่หมอหลวงอาจไม่เข้าใจอาการบาดเจ็บของเขา ท่านป้าตระกูลหยางตกลงแล้วว่าจะช่วยกราบทูลฝ่าบาท เพื่ออนุญาตให้ข้าไปรักษาเขาเจ้าค่ะ”

ทว่าสีหน้าของฮูหยินเซี่ยกลับแปรเปลี่ยนเป็นเคร่งเครียดขึ้นมา นางเอ่ยตัดบททันที “เรื่องพวกนี้ไม่จำเป็นต้องให้เจ้าไปเหนื่อย หากเจ้าเป็นห่วงจริงๆ ก็ให้เฮ่อเหลียนซื่อไปเสียสิ”

“ท่านแม่”

น้ำเสียงของเซี่ยอวิ๋นเยียนสงบนิ่ง ทว่าแฝงไว้ด้วยความแน่วแน่จนไม่อาจเปลี่ยนใจ “ข้ารู้ดีว่าหากเรื่องนี้แพร่งพรายออกไป ผู้คนมากมายคงคิดว่าข้าทำเพื่อหาคู่ครองที่ดีหลังจากเพิ่งถอนหมั้น”

เซี่ยอวิ๋นเยียนรู้อยู่แล้วว่าไม่อาจเกลี้ยกล่อมมารดาได้โดยง่าย หลังจากยกเหตุผลขึ้นมาอ้างแล้ว นางจึงเปลี่ยนคำพูดใหม่อีกทาง

“ท่านแม่ยังจำได้หรือไม่ว่า เมื่อห้าปีก่อนที่ข้าถูกโจรป่ารมยาพาตัวไป ข้ากลับมาได้อย่างปลอดภัยได้อย่างไร?”

ฮูหยินเซี่ยขมวดคิ้ว เอ่ยอย่างไม่สบอารมณ์เล็กน้อย “มิใช่ว่าซูหลีรับราชโองการไปปราบโจรป่า แล้วแวะช่วยเจ้าไว้ระหว่างทางหรอกหรือ?”

หากมิใช่เพราะซูหลีมีบุญคุณช่วยชีวิตเซี่ยอวิ๋นเยียน ตระกูลเซี่ยมีหรือจะต้องหมั้นหมายกับเขา?

เซี่ยอวิ๋นเยียนถอนหายใจแล้วกล่าวว่า “หลังจากข้าถูกลักพาตัวไปสามวัน ราชโองการปราบโจรป่าถึงจะตกมาอยู่ในมือของซูหลี เขาจะหยั่งรู้อนาคตล่วงหน้าจนไปถึงเขาเสี่ยวเหลียงซานก่อนได้อย่างไรกันเจ้าคะ?”

เมื่อพูดถึงตรงนี้ นางก็รู้สึกขุ่นเคืองในอก “คนที่ช่วยชีวิตข้าไว้คือซูอวี้ ไม่ใช่ซูหลี ข้าจำคนผิดมาตั้งแต่แรกแล้วเจ้าค่ะ”

เรื่องเหล่านี้ ล้วนเป็นสิ่งที่นางได้ยินซูหลีเล่าหลังจากถูกคุมขังในชาติก่อน และต้องโทษที่ตนเองในชาติก่อนโง่เขลาเกินไป ทั้งที่เรื่องบนเขาเสี่ยวเหลียงซานมีจุดน่าสงสัยมากมาย แต่หลังจากนั้นนางกลับไม่ได้สืบสาวราวเรื่องเลย

คราวนี้ฮูหยินเซี่ยถึงกับตกตะลึงไปโดยสิ้นเชิง อดไม่ได้ที่จะลุกขึ้นเดินไปมา ดูท่าทางกำลังรู้สึกลำบากใจเป็นอย่างยิ่ง

เซี่ยอวิ๋นเยียนยืนสงบนิ่ง สำรวมกิริยาอย่างเรียบร้อยพลางเอ่ยเสียงอ่อนโยน “หยดน้ำที่ผู้มีพระคุณหยิบยื่นให้ ย่อมต้องทดแทนด้วยสายน้ำพุ ยามนี้ซูอวี้ต้องบาดเจ็บหนักขึ้นเพราะช่วยข้า ข้าจะยืนดูอยู่เฉยๆ ได้อย่างไรกันเจ้าคะ”

เดิมทีฮูหยินเซี่ยก็เป็นคนเห็นแก่ความถูกต้องและมีน้ำใจ ย่อมเข้าใจความรู้สึกนี้ได้มากกว่าผู้อื่น เมื่อได้ยินบุตรสาวยืนกรานซ้ำแล้วซ้ำเล่า จึงไม่มีเหตุผลใดจะปฏิเสธได้อีก

แววตาเด็ดเดี่ยวสายหนึ่งพาดผ่านดวงตา ฮูหยินเซี่ยจึงเอ่ยว่า “เจ้าโตแล้ว ไม่ว่าจะเป็นเรื่องของตระกูลเซี่ย หรือเรื่องของตัวเจ้าเอง เจ้าล้วนตัดสินใจเองได้ทั้งนั้น หากวันหน้าเกิดนึกเสียใจขึ้นมา ก็แค่กลับมาหาแม่ แม่จะอยู่ข้างเจ้าเสมอ”

ในที่สุดเซี่ยอวิ๋นเยียนก็เผยรอยยิ้มออกมา “ขอบคุณท่านแม่เจ้าค่ะ”

สองแม่ลูกคลายความข้องใจในอก และรู้ว่าเรื่องนี้ยังต้องรอให้ฮูหยินหยางกราบทูลฝ่าบาทเสียก่อน จึงถือโอกาสนี้นั่งลงพูดคุยสารทุกข์สุกดิบกัน

หลังจากสนทนากันไปได้สองสามประโยค ฮูหยินเซี่ยก็ยกถ้วยชาขึ้นมา เอ่ยถามขึ้นคล้ายไม่ได้ตั้งใจ “จริงสิอวิ๋นเยียน บ้านท่านลุงทั้งสองของเจ้าส่งจดหมายมาบอกว่า มีธุระการค้าต้องมาเจรจาที่ฉางอัน อีกไม่กี่วันก็คงจะมาถึงแล้ว แม่คิดว่าจะให้เจ้าได้พบพวกเขาเสียหน่อย จะได้ไม่ต้องถึงขั้นเดินสวนกันแล้วจำญาติไม่ได้ จนกลายเป็นเรื่องน่าขันไป”

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง