บทที่ 56 อวิ๋นเยียนแก้แค้น ชายโฉดดอกบัวขาวคุกเข่าอ้อนวอนขอชีวิต

ราวกับอสนีบาตฟาดลงกลางกระหม่อม สองแม่ลูกสกุลจ้าวและสองแม่ลูกตระกูลเส้าต่างยืนตะลึงงันไปตามๆ กัน

ซิ่นชื่อต้าจ่างกงจู่ย่อมไม่ยอมรามือเพียงเท่านี้ “ยังมีสาวใช้ที่ต้องเคราะห์กรรมโดยไม่รู้อิโหน่อิเหน่ผู้นั้นอีกคน สมควรได้รับตำแหน่งแห่งหน ให้หาฤกษ์งามยามดีแต่งเข้าเป็นอนุภรรยาของคุณชายรองซูด้วยเช่นกัน”

โจวซื่อสะดุ้งสุดตัว รีบดึงเส้าหว่านหมายจะเอ่ยปากขอความเมตตา นางมีบุตรสาวเพียงคนเดียว จะยอมส่งไปเป็นอนุของผู้อื่นได้อย่างไร

คนที่มีความรู้สึกเช่นเดียวกับนางคือนางจ้าว ผ่านเรื่องราวในวันนี้ นางแทบอยากจะถลกหนังเลาะกระดูกนังคนหลอกลวงอย่างเส้าหว่านทิ้งเสีย ไม่มีทางยินยอมให้นางก้าวเข้าจวนจิ้งกั๋วกงแม้แต่ก้าวเดียว!

ซิ่นชื่อต้าจ่างกงจู่กวาดตามองสีหน้าของทั้งสองคนอย่างทะลุปรุโปร่ง พลางเขี่ยพู่ห้อยจากปิ่นปักผมข้างหูเล่นอย่างเชื่องช้า “วันนี้ข้ามาพร้อมพระราชโองการ จวนจิ้งกั๋วกงกับตระกูลเส้าคิดจะขัดราชโองการหรือไร”

ไม่ว่าพระพิโรธหรือพระเมตตาล้วนเป็นพระมหากรุณาธิคุณ เมื่อถูกสวมหมวกใบใหญ่เช่นนี้ลงมา นางจ้าวและพวกพ้องแม้จะไม่ยินยอมพร้อมใจเพียงใด ก็ทำได้เพียงโขกศีรษะรับพระกรุณา

ไม่รู้เพราะเหตุใด ในหัวของเซี่ยอวิ๋นเยียนพลันผุดภาพในชาติก่อน ยามที่เส้าหว่านแต่งเข้าจวนจิ้งกั๋วกงด้วยขบวนเกียรติยศของชายาซื่อจื่อ

ในตอนนั้น ตัวนางถูกขังอยู่ในคุกใต้ดิน ถูกคู่ชายโฉดหญิงชั่วคู่นี้ทรมานอยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน

ทว่าในยามนี้ นางยืนอยู่อย่างสงบนิ่ง มองดูคนทั้งสองหมอบกราบอยู่กับพื้น ถูกบีบคั้นให้กลายเป็นคู่สามีภรรยาที่เคียดแค้นชิงชังกัน

บัดนี้ซิ่นชื่อต้าจ่างกงจู่ลั่นวาจาสิทธิ์ พระราชทานอนุภรรยาให้ซูหลีถึงสองคน คนหนึ่งเป็นอนุชั้นสูง อีกคนเป็นอนุชั้นต่ำ ทั่วทั้งเมืองฉางอันจะไม่มีสตรีสูงศักดิ์คนใดยินยอมมาเป็นภรรยาเอกของเขาอีกต่อไป!

ส่วนนางจ้าวที่เฝ้าคิดหวังจะหาตระกูลฝ่ายภรรยาที่พึ่งพาได้ให้ซูหลี เพื่อให้เขาได้นั่งตำแหน่งซื่อจื่อแห่งจวนกั๋วกงอย่างมั่นคง บุตรสาวขุนนางชั้นผู้น้อยที่ดิ้นรนเข้ามาประจบประแจง นางก็ย่อมไม่ชายตามอง

เพลิงโทสะนี้ นางจ้าวย่อมต้องไประบายใส่เส้าหว่าน ผู้ที่ฉลาดแกมโกงจนกลายเป็นตัวตลกที่น่าขันที่สุดในวันนี้อย่างแน่นอน

ไม่ว่าจะเพื่อเอาชีวิตรอดหรือเพื่อศักดิ์ศรี เส้าหว่านจะต้องทำทุกวิถีทางเพื่อพิสูจน์ว่าตนยังมีประโยชน์ พร้อมกับผูกมัดใจของซูหลีไว้ให้มั่น และในเวลาเดียวกัน นี่ก็เป็นสิ่งที่อนุภรรยาที่ไต่เต้าขึ้นมาจากสาวใช้ห้องหนังสือต้องทำเช่นกัน

ใครบังอาจท้าทายตน ย่อมต้องเชือดไก่ให้ลิงดู เพื่อข่มขวัญคนที่คอยเฝ้ามอง

คนเช่นนี้สองคน เมื่อถูกจับใส่ไว้ในกรงขังหลังจวนของซูหลี ย่อมมีแต่จะต้องแก่งแย่งชิงดี และสู้กันจนตายไปข้างหนึ่ง ทำให้ในเรือนไม่มีวันสงบสุข

เซี่ยอวิ๋นเยียนรู้สึกลึกๆ ว่า แผนการที่ซิ่นชื่อต้าจ่างกงจู่หยิบยกมาใช้นี้ เป็นการแสดงไมตรีต่อนาง

เป็นไปตามคาด เมื่อต้าจ่างกงจู่หันมาทางนาง น้ำเสียงก็อ่อนโยนลงไปมาก “วันนี้คุณหนูเซี่ยต้องมัวหมองด้วยคำใส่ร้ายไปไม่น้อย เรื่องสัพเพเหระที่เหลือจะจัดการอย่างไร ข้าตามใจเจ้าทั้งหมด”

เล็บจิกลงบนฝ่ามือ มอบความเจ็บปวดอันแผ่วเบาทว่าชัดเจน เซี่ยอวิ๋นเยียนครุ่นคิดชั่วครู่ ก่อนจะเอ่ยเนิบช้า “คนงานเหล่านี้ที่ตระกูลเส้าไล่ออก เดิมทีก็พาตัวไปจากตระกูลเซี่ย บัดนี้ตระกูลเส้าไร้ความเมตตา ตระกูลเซี่ยย่อมไม่อาจไร้คุณธรรม”

“ผู้ใดที่ยินดีกลับตระกูลเซี่ย สามารถกลับมาได้ทุกเมื่อ ส่วนคนที่ไม่ยินดี หากนำสัญญาว่าจ้างมา ก็สามารถไปรับเงินค่าจ้างที่ค้างจ่ายได้ที่ห้องบัญชีของตระกูลเซี่ย”

หลงจู๊หญิงที่ยืนอยู่ตรงขอบฝูงชนมีสีหน้าซาบซึ้งใจยิ่งนัก นางคุกเข่าลงโขกศีรษะให้ทันที

เซี่ยอวิ๋นเยียนส่งสัญญาณให้นางลุกขึ้น น้ำเสียงไร้ซึ่งอารมณ์ความรู้สึกใดๆ “นับแต่บิดาของข้าพลีชีพในสนามรบ ข่าวลือเกี่ยวกับตระกูลเซี่ยและตัวข้าก็มีมากเกินพอแล้ว แต่ก่อนไม่ใส่ใจ เพราะข้าคิดว่าข่าวลือเหล่านั้นช่างน่าขัน ใครจะรู้ว่ากลับทำให้คนมีเจตนาร้ายนำไปใช้ประโยชน์ หมายจะบีบข้าให้ถึงแก่ความตาย”

คำกล่าวโทษซึ่งกันและกันระหว่างซูหลีกับเส้าหว่านเมื่อครู่ได้พิสูจน์แล้วว่า ข่าวลือเรื่องเซี่ยอวิ๋นเยียนในเมืองล้วนเป็นเรื่องไร้มูลความจริงทั้งสิ้น

สายตากวาดมองไปรอบทิศ ทุกคนต่างไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง เซี่ยอวิ๋นเยียนหยุดไปชั่วครู่ แล้วเอ่ยต่อ “นับแต่วันนี้ ตระกูลเซี่ยและตระกูลเส้า ขาดสะบั้นต่อกัน ไม่ข้องเกี่ยวกันอีก เห็นแก่ไมตรีจิตที่สองตระกูลเคยไปมาหาสู่กันในอดีต ขอให้คุณชายรองซูและคุณหนูเส้า ผู้เป็นต้นตอของข่าวลือ จงทำพิธีกราบสามครั้งโขกศีรษะเก้าหนต่อข้า เพื่อกล่าว… คำ… ขอ… โทษ… ให้… ดี!”

ต้าจ่างกงจู่ส่งสายตาไปทีหนึ่ง พลันมีคนก้าวขึ้นไปกดตัวเส้าหว่านและซูหลี บังคับให้ทั้งสองกราบคารวะเซี่ยอวิ๋นเยียนอย่างถูกต้องตามธรรมเนียม

เส้าหว่านโขกศีรษะครั้งสุดท้ายจนหน้าผากหลั่งเลือด นางกรีดร้องออกมาคำหนึ่งแล้วหมดสติไป ส่วนซูหลีหมอบราบอยู่กับพื้น แค้นจนตาแทบฉีกขาด ทว่าไม่กล้าเอ่ยปากต่อหน้าเซี่ยอวิ๋นเยียนแม้แต่คำเดียว

ก่อนหน้านี้เขายังคิดวางแผนเป็นอย่างดี รูปร่างหน้าตาเช่นเซี่ยอวิ๋นเยียน หากไม่ได้ตัวเข้าจวนมาเชยชมสักครา เขาย่อมไม่ยินยอม

ทว่าบัดนี้ เขาเพียงอยากทำลายเซี่ยอวิ๋นเยียนให้ย่อยยับ อยากหักกระดูกของนางทีละท่อนๆ ให้แหลกละเอียด มองดูนางทนทุกข์ทรมานอยู่ใต้ฝ่าเท้าของเขา จนกลายเป็นเพียงก้อนเนื้อเน่าเปื่อยชิ้นหนึ่ง!

เซี่ยอวิ๋นเยียนกวาดสายตามองเห็นความเคียดแค้นในดวงตาของเขาจนหมดสิ้น เพียงแต่กำมือตนไว้แน่น สัมผัสได้ถึงความพลุ่งพล่านอันแปลกประหลาด

วันนี้ทำได้เพียงเท่านี้ หากล้ำเส้นไปมากกว่านี้จะกลายเป็นการบุ่มบ่ามเกินไป

เพราะอำนาจเบื้องหลังของซูหลีและเส้าหว่าน ยังไม่ใช่สิ่งที่นางจะโค่นล้มได้โดยง่ายในเวลานี้

งานเลี้ยงปะการังครั้งนี้ ท้ายที่สุดก็ปิดฉากลงอย่างลวกๆ ด้วยบทสรุปเช่นนี้

ซิ่นชื่อต้าจ่างกงจู่เอ่ยปากชวนฮูหยินหยางและเซี่ยอวิ๋นเยียนไปเยือนจวนของตนอย่างกระตือรือร้น เซี่ยอวิ๋นเยียนรู้ดีว่าอีกฝ่ายต้องการประสานรอยร้าว จึงเอ่ยอย่างมีมารยาทว่าตนเป็นห่วงท่านแม่ที่กำลังตั้งครรภ์ ไว้วันหน้าจะนำของขวัญไปกราบเยี่ยมเยียน

หลังจากอำลาต้าจ่างกงจู่ เซี่ยอวิ๋นเยียนก็ขึ้นรถม้าไปพร้อมกับฮูหยินหยาง

ฮูหยินหยางมองปราดเดียวก็รู้ว่าเซี่ยอวิ๋นเยียนมีเรื่องในใจ นางคิดว่าเป็นเพราะอีกฝ่ายล่วงรู้ถึงสันดานอันชั่วร้ายของซูหลีและตระกูลเส้า แม้จะแก้แค้นได้สำเร็จ แต่ก็คงอดเสียใจไม่ได้

นางเข้าใจดี เพราะนั่นคือคนที่เซี่ยอวิ๋นเยียนเคยปฏิบัติต่อด้วยความจริงใจ

ทว่าในฐานะผู้อาวุโส ฮูหยินหยางไม่อาจทนเห็นนางจมปลักอยู่กับความโศกเศร้าเช่นนี้ได้

ฮูหยินหยางกุมมืออันเย็นเฉียบของเซี่ยอวิ๋นเยียนไว้ในอุ้งมือ “เยียนเอ๋อร์”

เซี่ยอวิ๋นเยียนได้สติกลับมาทันควัน “ท่านป้า มีอันใดหรือเจ้าคะ”

“ข้ารู้ว่าเจ้าเสียใจ บางเรื่องก็ต้องใช้เวลาในการเยียวยา” ฮูหยินหยางเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนอย่างเปิดอก “หากเจ้ายินดี ข้าจะกราบทูลฮ่องเต้ ให้เจ้าสามารถเข้าออกจวนจิ้งกั๋วกงเพื่อรักษาซูอวี้ได้ เขาเป็นคนบริสุทธิ์ผุดผ่องดั่งสายลมและดวงจันทร์ จะทำให้เจ้ารู้ว่าคนเช่นไรจึงคู่ควรแก่ความจริงใจของเจ้า”

ประกายตาของเซี่ยอวิ๋นเยียนวาบผ่านไปแวบหนึ่ง

เห็นได้ชัดว่าฮูหยินหยางคิดว่านางบอบช้ำจากความรักเพราะซูหลีและเส้าหว่าน จึงอยากใช้บุรุษหนุ่มผู้มีความสามารถและเพียบพร้อมมาช่วยดึงนางออกมา

หากเป็นเช่นนี้…

นางก็จะมีเหตุผล อาศัยโอกาสในการรักษาซูอวี้เพื่อหารือกับเขาว่าก้าวต่อไปควรเดินอย่างไร อีกทั้งยังสามารถค้นหาหลักฐานเรื่องการตายของบิดาในจวนจิ้งกั๋วกงได้อย่างสะดวก!

เซี่ยอวิ๋นเยียนเผยรอยยิ้มอ่อนหวาน พยักหน้าพลางเอ่ย “ขอบคุณท่านป้าที่เป็นห่วงเจ้าค่ะ ข้าจะไม่เสียใจเพราะคนชั่วช้าพวกนั้นอีกแล้ว จะช่วยท่านแม่ฟื้นฟูตระกูลเซี่ยให้รุ่งเรืองอย่างดีเจ้าค่ะ”

น้ำเสียงที่ทั้งหวานทั้งนุ่มนวลนี้ ทำให้หัวใจของฮูหยินหยางละลายลงในพริบตา

เมื่อนึกถึงยามที่เซี่ยอวิ๋นเยียนมาหาเมื่อคืนก่อน เล่าการกระทำของจวนจิ้งกั๋วกงและตระกูลเส้าทีละข้ออย่างชัดเจน ทั้งยังอธิบายสิ่งที่ต้องทำในวันนี้อย่างกระจ่างแจ้ง ฮูหยินหยางก็รู้สึกจากก้นบึ้งของหัวใจว่า เซี่ยอวิ๋นเยียนทั้งรู้ความ เฉลียวฉลาด อีกทั้งยังกล้าหาญและมีไหวพริบ

แม้บิดาจะด่วนจากไป แต่หากมีนางอยู่ ตระกูลเซี่ยย่อมไม่มีวันล่มสลาย

ท่าทางออดอ้อนเหมือนเด็กสาวในยามนี้ ทำให้ฮูหยินหยางนึกถึงบุตรสาวคนโตของตนที่แต่งงานออกเรือนไปไกลถึงชิงไห่ ยามอยู่ภายนอกสามารถยืนหยัดจัดการสิ่งต่างๆ ได้เพียงลำพัง ทว่ายามอยู่ต่อหน้านางกลับชอบออดอ้อนเอาแต่ใจ

นางลูบแก้มของเซี่ยอวิ๋นเยียนเบาๆ รอยยิ้มยิ่งทวีความอ่อนโยน “เอาละ ป้าได้เตรียมรถม้าสำหรับส่งเจ้ากลับวัดหานถานไว้เรียบร้อยแล้ว วันนี้เหน็ดเหนื่อยถึงเพียงนี้ หลังจากไปพบแม่ของเจ้าแล้ว ต้องพักผ่อนให้ดีนะ”

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง