บทที่ 55 ผู้คนต่างเหยียดหยาม ความสัมพันธ์ลับของดอกบัวขาวกับชายโฉดถูกเปิดโปง

เสียงโครมดังขึ้น ร่างของนางจ้าวทรุดฮวบลงกับพื้นอย่างหมดรูป

ใบหน้าที่เพิ่งประดับด้วยรอยยิ้มเย่อหยิ่งเมื่อครู่ บัดนี้เหลือเพียงความเหม่อลอยว่างเปล่า กระทั่งจะยกสองมือขึ้นเหนือศีรษะเพื่อรับราชโองการยังลืมสิ้น

เป็นซิ่นชื่อต้าจ่างกงจู่ที่ฝืนประคองสถานการณ์ กล่าวกับขันทีผู้เชิญราชโองการสองสามประโยค แล้วสั่งให้สาวใช้คนหนึ่งรับราชโองการแทน เรื่องราวตรงหน้าจึงพอจะผ่านพ้นไปได้

ท่ามกลางสายตาหลากอารมณ์ที่จับจ้องไปยังนางจ้าวและคนตระกูลเส้า มีเพียงคนเดียวที่สีหน้าเปลี่ยนไปเงียบๆ

เซี่ยอวิ๋นเยียนคาดไม่ถึงว่าซูอวี้จะบ้าบิ่นถึงเพียงนี้

ก่อนเข้าเมืองเมื่อคืน นางเพิ่งตรวจดูบาดแผลให้ซูอวี้อีกรอบ ทั้งนางและเฮ่อเหลียนซื่อต่างกำชับแล้วกำชับเล่า สั่งห้ามมิให้เขาขยับเขยื้อนเด็ดขาด มิฉะนั้นหากปากแผลปริแตก ย่อมเป็นอันตรายถึงชีวิต

ซูอวี้ก็พยักหน้ารับคำ ทั้งยังมีองครักษ์เงาที่เขาไว้ใจที่สุดไม่กี่คนคอยหามเกี้ยวให้อย่างระมัดระวัง ก่อนจะแยกกับพวกนางสองคนที่หน้าประตูเมือง

หลังจากนั้น นางก็อาศัยความมืดไปขอเข้าพบฮูหยินหยางที่จวนมหาเสนาบดีหยาง ส่วนเฮ่อเหลียนซื่อรอคอยจังหวะปรากฏตัวอยู่นอกเมือง

แล้วเขาไปหมดสติอยู่หน้าศาลาว่าการจิงจ้าวได้อย่างไร

หัวใจของเซี่ยอวิ๋นเยียนพลันปั่นป่วนในชั่วพริบตา

ทว่าสถานการณ์ในตอนนี้ บีบให้นางต้องพยายามสะกดใจให้สงบนิ่ง

ซูอวี้เป็นคนฉลาดปราดเปรื่องที่หาได้ยากยิ่ง การที่เขายอมเสี่ยงตายเช่นนี้ ย่อมต้องทำเพื่อแลกกับอะไรบางอย่าง…

เมื่อคิดได้เช่นนี้ เซี่ยอวิ๋นเยียนจึงแอบเหลือบตาขึ้น มองไปยังซิ่นชื่อต้าจ่างกงจู่ที่มิอาจสะกดกลั้นเพลิงโทสะไว้ได้อีกต่อไป

ยามที่ต้าจ่างกงจู่ก้าวเข้ามาก็ตรัสแล้วว่า ที่มายังจวนจิ้งกั๋วกงเป็นเพราะฮ่องเต้ เช่นนั้นการที่พระองค์ถูกความหลงตัวเองของนางจ้าวและตระกูลเส้าหลอกลวง ย่อมเท่ากับว่าคนพวกนี้บังอาจหลอกลวงเบื้องสูง

การกระทำของซูอวี้ ก็เพื่อให้เรื่องนี้มิอาจปิดแผ่นฟ้าด้วยฝ่ามือได้อีกต่อไป

เป็นแผนการที่เปิดเผยหมดจด

“ฝ่าบาทยังมีรับสั่งด้วยวาจาอีกเรื่องหนึ่ง” ขันทีผู้เชิญราชโองการกวาดสายตามองไปรอบๆ น้ำเสียงกลับมาจริงจังอีกครา “เซี่ยอวิ๋นเยียน บุตรสาวสายตรงคนโตแห่งจวนแม่ทัพ มีความเชี่ยวชาญในศาสตร์การแพทย์ ได้น้อมถวายยาลูกกลอนบำรุงปราณแก่เรา ทั้งยังตั้งโต๊ะรักษาผู้คนโดยไม่คิดเงินที่ชานเมืองเพื่อช่วยราษฎร พระราชทานทองคำหนึ่งร้อยตำลึง”

เซี่ยอวิ๋นเยียนปรับสีหน้าให้สำรวม ยอบกายคารวะตามธรรมเนียม “หม่อมฉันขอบพระทัยฝ่าบาทที่ทรงปูนบำเหน็จเพคะ”

ขันทีผู้เชิญราชโองการยิ้มแย้มเต็มใบหน้า ยื่นมือเข้ามาประคองนางขึ้นด้วยตนเอง “ฝ่าบาททรงทราบแล้วว่าท่านรับการไหว้วานจากคุณชายซู ให้นำเทียบยากลับมายังฉางอัน ทรงชื่นชมยิ่งนักว่าท่านมีน้ำใจเยี่ยงจอมยุทธ์ แม้จะถอนหมั้นแล้วก็ยังรักษาคำพูดและให้ความสำคัญกับคำมั่นสัญญา”

ในใจของเซี่ยอวิ๋นเยียนพลันโล่งอกและมั่นคง

เมื่อมีพระดำรัสทองคำของฮ่องเต้เช่นนี้ นับแต่นี้ไป นางกับซูหลีก็ตัดขาดไร้ความเกี่ยวข้องกันโดยสิ้นเชิง

การประกาศราชโองการสิ้นสุดลงเพียงเท่านี้ ทุกคนต่างพากันลุกขึ้น ก่อนที่ขันทีผู้เชิญราชโองการจะจากไป ได้ค้อมกายคารวะซิ่นชื่อต้าจ่างกงจู่และฮูหยินหยาง “ต้าจ่างกงจู่ ฮูหยินหยาง โปรดอย่าส่งเลยขอรับ ฝ่าบาททรงกำชับให้กระหม่อมทูลย้ำอีกประโยค ผู้ใดบังอาจลบหลู่เกียรติของราชวงศ์ จัดการได้ตามสมควรขอรับ”

กล่าวจบ สายตาก็กวาดมองผ่านร่างของนางจ้าวรวมถึงสองแม่ลูกตระกูลเส้าอย่างมีความหมาย

“ข้ารู้แล้ว” ซิ่นชื่อต้าจ่างกงจู่ตรัส

เมื่อส่งขันทีผู้เชิญราชโองการกลับไปแล้ว รอยยิ้มบนพระพักตร์ของซิ่นชื่อต้าจ่างกงจู่ก็ถูกแทนที่ด้วยความเย็นเยียบ “ข้ารู้ว่าทุกท่านเหน็ดเหนื่อยกันแล้ว แต่เรื่องของวันนี้ก็ต้องสะสางให้จบในวันนี้ จัดที่นั่ง”

แม้ทุกคนอยากจะรีบหนีไปจากจวนจิ้งกั๋วกงอันเป็นแดนอัปมงคลนี้ใจแทบขาด แต่ประการแรกต้าจ่างกงจู่ออกปากแล้ว ประการที่สองก็อยากรู้ว่าผลลัพธ์จะลงเอยเช่นไร เมื่อบ่าวไพร่นำม้านั่งบุนวมมาวาง บรรดาฮูหยินผู้สูงศักดิ์ต่างก็หาที่นั่งของตนแล้วทรุดกายนั่งลงอย่างเงียบเชียบ

“คนพาตัวคุณชายรองซูขึ้นมา ข้ามีเรื่องจะไต่ถาม” ต้าจ่างกงจู่ปรายพระเนตรมองเส้าหว่านที่แสร้งสลบอยู่บนพื้น ความรังเกียจฉายชัดจนปิดไม่มิด “แล้วก็ ทำให้คุณหนูเส้าได้สติขึ้นมาด้วย”

“ต้าจ่างกงจู่เพคะ ท่านดูสิ สองตระกูลเราสนิทสนมกันมาโดยตลอด วันนี้ก็ให้มันผ่านเลยไปเถิดนะเพคะ” นางจ้าวสะบัดมือสาวใช้ที่พยุงตนออก คลานเข่าเข้าไปหาต้าจ่างกงจู่พลางวิงวอนเสียงละห้อย

ซูหลีคือหยาดเหงื่อแรงกายของนาง

นับแต่ซูหลีลืมตาดูโลก นางก็ทุ่มเททุกสิ่งเพื่อให้เขาได้สืบทอดบรรดาศักดิ์กั๋วกง จ้างอาจารย์ที่ดีที่สุดมาสั่งสอนทั้งบทกวีและวรยุทธ์ พร่ำสอนด้วยตนเองถึงวิธีใช้ประโยชน์จากผู้อื่นเพื่อให้บรรลุเป้าหมาย

และซูหลีก็โดดเด่นในทุกด้าน ในเรื่องแผนการเล่ห์เหลี่ยมนั้นถึงกับก้าวล้ำนำหน้านางไปเสียอีก เริ่มวางแผนฮุบอำนาจตระกูลเซี่ยตั้งแต่อายุเพียงสิบห้า

ทั้งที่ทุกอย่างดำเนินไปด้วยดี ร่วมมือกับตระกูลเส้า ลอบแทงข้างหลังแม่ทัพเซี่ยจนต้องตายในสนามรบ ซูอวี้ก็ถูกกำจัดจนเงียบหายไป ซ้ำยังติดกับดักของพวกนางจนชีวิตแขวนอยู่บนเส้นด้าย

ไฉนวันนี้ทุกสิ่งจึงพลิกคว่ำคะมำหงายไปหมดเล่า

นางจ้าวไม่อ้อนวอนยังพอทำเนา แต่พออ้อนวอนก็ยิ่งทำให้ต้าจ่างกงจู่หวนนึกถึงท่าทางของตนที่ถูกหลอกจนหลงยกย่องจวนจิ้งกั๋วกงเมื่อครู่ จึงตรัสอย่างไม่ไว้หน้าแม้แต่น้อย “ฮูหยินกั๋วกงช่างกล้าหาญชาญชัยนัก บังอาจเล่นละครสลับแมวลายกับองค์ชายต่อหน้าข้า!”

“หม่อม…หม่อมฉัน…” นางจ้าวสติกระเจิดกระเจิง

“แต่เจ้าไม่ต้องกังวลไป อย่างไรเสียเจ้าก็เป็นฮูหยินตราตั้งของราชสำนัก ข้าจะไม่ลงมือกับเจ้า” ต้าจ่างกงจู่ตรัสเรียบๆ “ฮูหยินกั๋วกงไปคัดคัมภีร์แทนข้าเพื่อสวดภาวนาให้แว่นแคว้นเถิด ก่อนที่เจ้าจะรู้แจ้งในธรรม ข้าจะส่งคนไปรับคัมภีร์สัทธรรมปุณฑรีกสูตรที่เจ้าคัดด้วยลายมือตนเองทุกวัน”

กักบริเวณโดยพฤตินัย

และขึ้นอยู่กับว่าต้าจ่างกงจู่จะหายกริ้วเมื่อใด ถึงจะยอมรับว่านางจ้าว “รู้แจ้งในธรรม” แล้ว

ต้าจ่างกงจู่ไม่สนใจนางจ้าวอีก สายพระเนตรเบนไปจับจ้องซูหลีที่คุกเข่าอยู่บนพื้น และเส้าหว่านที่จำต้องตื่นขึ้นมา เนิ่นนานจึงแย้มพระสรวลเยียบเย็น

“คุณชายรองซู เมื่อครู่ข้าสืบรู้มาแล้วว่า สาวใช้ที่เสพสมกับเจ้าในห้องหนังสือนั้นไม่ได้ชื่อหว่านเอ๋อร์”

“ข้าใคร่รู้นัก หว่านเอ๋อร์ที่เจ้าพร่ำเรียกไม่หยุดปากว่าจะแต่งเป็นภรรยานั้น แท้จริงแล้วเป็นผู้ใดกันแน่”

ซูหลีกัดฟันกรอด ชำเลืองไปทางเซี่ยอวิ๋นเยียน “ข้าไม่ได้เรียกหว่านเอ๋อร์ ข้าเรียกเซี่ย…”

“คุณชายรองซูคงไม่ได้คิดจะบอกว่าเรียกข้าหรอกกระมัง” เซี่ยอวิ๋นเยียนเลิกคิ้ว ความหน้าหนาของบุรุษผู้นี้ทำให้นางตกตะลึงเหลือเกิน “ข้าแซ่เซี่ย นามอวิ๋นเยียน มีชื่อรองว่าเยียนเอ๋อร์ ชั่วชีวิตนี้ไม่เคยมีผู้ใดใช้คำที่ออกเสียงเหมือนคำว่าหว่านมาเรียกข้าสักคน”

เวลานี้ต้าจ่างกงจู่รู้สึกผิดและละอายใจต่อเซี่ยอวิ๋นเยียนเป็นล้นพ้น เมื่อเห็นเช่นนั้นจึงตบโต๊ะเสียงดังฉาด “คุณชายรองซู หากเจ้าไม่ยอมพูด เช่นนั้นก็จงไปอธิบายต่อหน้าพระพักตร์ฝ่าบาทพร้อมกับข้า!”

“ข้าพูดแล้ว ข้าพูดแล้วขอรับ!” ซูหลีนึกถึงความเจ็บปวดจากการถูกโบยด้วยไม้กระบองหน้าพระพักตร์คราวก่อน ก็ขวัญหนีดีฝ่อจนโขกศีรษะซ้ำๆ “เป็นเส้าหว่านขอรับ! เป็นนางที่เคยใช้กำยานอุ่นรักยั่วยวนข้ามาก่อน ข้าจึงจำสาวใช้สลับเป็นนาง! ข่าวลือเรื่องเซี่ยอวิ๋นเยียนทั่วเมืองฉางอันก็เป็นนางที่ปล่อยออกไป เพียงเพราะตระกูลเซี่ยไม่ยอมช่วยนางปกปิดเรื่องที่ทรมานสาวใช้จนตาย นางจึงผูกใจเจ็บและคิดจะโยนความผิดให้ผู้อื่น!”

“เจ้าโกหก!” เส้าหว่านไม่อาจเสแสร้งทำเป็นผู้น่าสงสารได้อีกต่อไป นางเงยหน้าขึ้นกรีดร้องลั่น “ข้าเป็นหญิงสาวผู้บริสุทธิ์ผุดผ่อง จะไปยั่วยวนบุรุษที่มีสัญญาหมั้นหมายกับพี่สาวบุญธรรมได้อย่างไร! เป็นเจ้าเองแท้ๆ ที่ส่งคนไปป่าวประกาศว่าตระกูลเซี่ยเห็นคนตายไม่ช่วย ไร้เมตตาธรรม!”

ผู้คนรอบข้างพลันฮือฮา ข่าวลือร้ายๆ ที่พุ่งเป้าใส่เซี่ยอวิ๋นเยียน บัดนี้พังทลายลงโดยไม่ต้องเปลืองแรงแก้ต่าง

การปกปิดคดีฆาตกรรม นี่เป็นโทษฐานดูหมิ่นกฎหมายบ้านเมือง อย่าว่าแต่ปิดประตูไม่ต้อนรับเลย ต่อให้ตระกูลเซี่ยจะฟ้องร้องตระกูลเส้าต่อศาลาก็ยังมีเหตุผลรองรับด้วยซ้ำ!

ขณะที่คนทั้งสองกำลังฉีกหน้ากากเข้าใส่กัน แว้งกัดกันไปมาอยู่นั้น เซี่ยอวิ๋นเยียนก็ก้าวขึ้นไปข้างหน้า คว้าข้อมือขวาของเส้าหว่านไว้แน่น แล้วถกแขนเสื้อของนางขึ้นไปถึงข้อศอกในคราเดียว เผยให้เห็นท่อนแขนเรียบเนียนต่อหน้าธารกำนัล

เสียงอันอ่อนหวานนุ่มนวลของเซี่ยอวิ๋นเยียนดังขึ้นอย่างชัดถ้อยชัดคำ “หญิงสาวผู้บริสุทธิ์ผุดผ่องหรือ น้องสาวบุญธรรมแสนดีของข้า แล้วแต้มพรหมจรรย์บนแขนขวาของเจ้าเล่า หายไปไหนเสียแล้ว”

เพื่อพิสูจน์ความบริสุทธิ์ หญิงสาวที่ยังไม่ออกเรือนทุกคนในแว่นแคว้นนี้ บนท่อนแขนขวาจะต้องมีแต้มพรหมจรรย์สีแดงสดอยู่หนึ่งจุด

ทว่าภายใต้สายตาที่จับจ้องอย่างล้นหลาม ท่อนแขนของเส้าหว่านกลับขาวเนียนดั่งหยก ไร้ซึ่งร่องรอยสีแดงแม้แต่น้อย

“วันนี้ข้าจะยอมเป็นคนดี สงเคราะห์พวกเจ้าทั้งสองคนก็แล้วกัน” ซิ่นชื่อต้าจ่างกงจู่เห็นดังนั้นก็แค่นหัวเราะด้วยความโกรธจัด “สู่ขอเป็นภรรยา ลักลอบได้เสียเป็นอนุ เช่นนั้นก็มอบตัวคุณหนูเส้าให้เป็นอนุชั้นสูงของคุณชายรองซูไปเสีย อนุภรรยาไม่ควรจัดงานเอิกเกริก เลือกวันมงคลสักวัน แล้วให้จวนกั๋วกงส่งเกี้ยวไปรับตัวคุณหนูเส้าเข้าจวนก็แล้วกัน!”

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง