บทที่ 54 ดอกบัวขาวเสียโฉม ชายชั่วติดกับ

หลังจากเปิดประตูและหน้าต่างออกกว้าง กลิ่นหอมประหลาดรอบห้องหนังสือก็ค่อยๆ จางหายไป บ่าวไพร่จวนจิ้งกั๋วกงต่างยกฉากกั้นและเสื้อผ้าชุดใหม่เข้ามา ปรนนิบัติเปลี่ยนเสื้อผ้าให้ซูหลีอย่างเงียบเชียบ

บ่าวอีกกลุ่มคุกเข่าอยู่กับพื้น คอยเช็ดคราบน้ำสกปรกบนพื้นออกทีละนิด

ส่วนซิ่นชื่อต้าจ่างกงจู่ที่ยืนอยู่ด้านข้างนั้น สีหน้ามืดครึ้มราวกับก้นหม้อ

เหล่าฮูหยินสูงศักดิ์โดยรอบต่างให้บุตรสาวของตนเลี่ยงออกไป เหลือเพียงพวกนางที่ยืนกระซิบกระซาบอยู่ข้างๆ “เหตุใดคุณหนูตระกูลเส้าถึงกลายเป็นเช่นนั้นไปได้กะทันหันเล่า”

“มิใช่ว่าใช้ยาอะไรบางอย่าง พอหมดฤทธิ์ยาแล้วจึงเผยโฉมหน้าที่แท้จริงออกมาหรอกหรือ”

“เรื่องนั้นยังเป็นเรื่องรอง พวกเจ้าได้ยินหรือไม่เมื่อครู่ คุณชายจวนจิ้งกั๋วกงเรียกสตรีนางนั้นว่าหว่านเอ๋อร์ คงมิใช่ว่า…”

“นางจ้าวยังคุยโวว่าบุตรชายของนางตั้งอกตั้งใจร่ำเรียนตำรา ที่แท้ก็ตั้งอกตั้งใจอยู่บนตัวสตรี ช่างน่าหัวเราะเยาะเสียจริง”

คำว่าน่าหัวเราะเยาะเข้าหูนางจ้าวอย่างพอดิบพอดี สีหน้าที่ย่ำแย่อยู่แล้วยิ่งเขียวคล้ำขึ้นไปอีก

ขณะเดียวกัน เส้าหว่านที่วิ่งชนต้นไม้ก็ถูกบ่าวไพร่ช่วยกันหามเข้ามาอย่างเบามือ วางตัวลงบนตั่งที่นำเก้าอี้มาต่อกัน

แม้จะยังไม่ได้เห็นสภาพใบหน้าของตน แต่ความเจ็บปวดคันคะเยอที่แล่นริ้วเข้ามาไม่หยุด และสัมผัสที่ไม่เรียบเนียนเมื่อแตะต้อง ก็ทำให้เส้าหว่านคาดเดาได้แล้ว

ประกอบกับได้ยินเสียงซูหลีร้องเรียก ‘หว่านเอ๋อร์’ นางจึงถือโอกาสนี้แสร้งสลบไปเสีย

วันนี้เดิมทีเป็นวันที่นางจะได้ปลาหลี่กระโดดข้ามประตูมังกร กลายเป็นยอดสตรีสูงศักดิ์อันดับหนึ่ง ทว่ากลับถูกเซี่ยอวิ๋นเยียนเหยียบย่ำจนจมดินในเรื่องการดีดพิณ จากนั้นยังถูกเปิดโปงเรื่องความสัมพันธ์กับท่านหมอเทวดาเฮ่อเหลียนว่าเป็นเพียงการสำคัญตัวผิด ตอนนี้ยังมาเกิดเรื่องบัดสีเช่นนี้ขึ้นอีก

อย่าว่าแต่ทะยานขึ้นสู่ฟ้าเลย แม้แต่โอกาสที่จะปรากฏตัวต่อหน้าผู้คนในภายภาคหน้านางก็คงไม่มีอีกแล้ว

ไม่ นางไม่ยอม!

เหตุใดเซี่ยอวิ๋นเยียนยังอยู่ดีมีสุข แต่ตนเองต้องกลายมาเป็นเช่นนี้เล่า

ซิ่นชื่อต้าจ่างกงจู่มองเส้าหว่านบนพื้นด้วยความรังเกียจ ก่อนจะเอ่ยถามเฮ่อเหลียนซื่อด้วยความเคารพ “ท่านหมอเทวดาเฮ่อเหลียน พอจะช่วยดูให้หน่อยได้หรือไม่ว่าใบหน้าของแม่นางตระกูลเส้าผู้นี้เป็นอะไรไปกันแน่”

เฮ่อเหลียนซื่อย่อกายลงตรวจดูอาการของเส้าหว่าน ถอนหายใจแล้วเอ่ยอธิบาย “ไม่ต้องดูแล้วขอรับ ก่อนหน้านี้นางอยากได้เทียบยาที่ช่วยบำรุงผิวพรรณ ข้าเห็นแก่ที่ตระกูลเส้ามีความสัมพันธ์อันดีกับยอดคน อีกทั้งทนการร้องไห้อ้อนวอนของนางไม่ไหว จึงมอบให้นางไป”

“เพียงแต่ข้าได้กำชับไว้แล้วว่า ห้ามแตะต้องตัวยาหรือเครื่องหอมที่มีส่วนผสมของเสอฉวงจื่อเด็ดขาด มิเช่นนั้นสิ่งของสองสิ่งจะหักล้างกัน เกิดผลร้ายย้อนกลับ”

เวลานี้ ฮูหยินหยางที่นิ่งเงียบมาโดยตลอดจึงเอ่ยปากขึ้น “เช่นนั้นวันนี้ท่านได้กลิ่นเสอฉวงจื่อจากที่ใดบ้างหรือไม่”

“กลิ่นหอมในห้องหนังสือนี้คือกำยานอุ่นรัก ซึ่งมีส่วนผสมของเสอฉวงจื่อขอรับ”

ทุกคนต่างพากันปรายสายตามีความนัยมองไปยังนางจ้าวทันที

ไม่ทันที่นางจ้าวจะบันดาลโทสะด้วยความอับอาย เฮ่อเหลียนซื่อก็กล่าวเสริมขึ้นมาอีก “และที่แขนเสื้อของแม่นางเส้าผู้นี้ ก็มีกลิ่นของกำยานอุ่นรัก เป็นกลิ่นที่ซึมออกมาจากข้างใน มิได้ดูเหมือนเพิ่งจะเปรอะเปื้อนเลยขอรับ”

สวรรค์!

หรือว่ากำยานอุ่นรักนี้จะเป็นแม่นางเส้าวางยาไว้เองงั้นหรือ

นางจ้าวโกรธจนตัวสั่นเทิ้ม ตวาดเสียงดัง “ตรวจ! ไปตรวจดูให้ละเอียดสิว่าของสกปรกเช่นนี้เข้ามาในจวนกั๋วกงได้อย่างไร!”

ภายใต้เพลิงโทสะของนาง ไม่นานนักก็มีสาวใช้น้อยนางหนึ่งถูกคุมตัวเข้ามา คุกเข่าตัวสั่นงันงกสารภาพความจริงอยู่บนพื้น

“เป็นแม่นางเส้าเจ้าค่ะ นางให้เงินบ่าวสองตำลึง บอกให้นำห่อเครื่องหอมนี้ไปใส่ไว้ในกระถางกำยานที่ห้องโถงด้านข้างซึ่งคุณหนูเซี่ยพักอยู่ ทั้งยังบอกว่าเป็นคำสั่งของฮูหยินเจ้าค่ะ” สาวใช้น้อยคล้ายตกใจจนขวัญหนีดีฝ่อ พรั่งพรูเรื่องราวทั้งหมดออกมาราวกับเทถั่วออกจากกระบอกไม้ไผ่

“เอาไปไว้ในห้องโถงด้านข้างที่คุณหนูเซี่ยไปพักงั้นหรือ” ต้าจ่างกงจู่ได้ยินเช่นนั้นก็หันไปมองเซี่ยอวิ๋นเยียนทันที

“ทันทีที่ข้าก้าวเข้าไปในห้องโถงด้านข้าง ก็ถูกควันกำยานรมจนปวดศีรษะ จึงสั่งให้หม่ามาถังยกกระถางกำยานออกไปไว้นอกหน้าต่างเจ้าค่ะ” เซี่ยอวิ๋นเยียนไม่หลบสายตา สบตากลับอย่างเปิดเผย “ตอนนี้หากไปตรวจดู คาดว่ายังคงพบเศษเครื่องหอมที่หลงเหลืออยู่”

หม่ามาข้างกายต้าจ่างกงจู่ได้ยินดังนั้นจึงรีบออกไปตรวจสอบ ชั่วครู่ก็กลับมารายงาน “พบกระถางกำยานแล้วจริงๆ เจ้าค่ะ บ่าวตรวจดูแล้ว กำยานอุ่นรักถูกซ่อนอยู่ใต้เครื่องหอมธรรมดา ต้องจุดเผาไปสักพักถึงจะค่อยๆ ส่งกลิ่นลอยออกมาเจ้าค่ะ”

เซี่ยอวิ๋นเยียนฟังเสียงคนรอบข้างที่ก่นด่าว่าเส้าหว่านอำมหิตเพียงใด และทอดถอนใจว่านางช่างมีบุญวาสนาใหญ่หลวงเพียงใด นางก็หลุบตาลง แสร้งทำทีหวาดกลัวย้อนหลัง

เส้าหว่านเอ๋ย วันนี้สตรีสูงศักดิ์และมีบรรดาศักดิ์เกินครึ่งเมืองฉางอันล้วนอยู่ที่นี่

พวกนางเห็นเจ้าอวดฉลาดต่อหน้าผู้เชี่ยวชาญ เห็นเจ้าสำคัญตัวผิดทั้งยังวางอำนาจบาตรใหญ่ เห็นเจ้าไร้มารยาท ชั่วช้า และโง่เขลา

นับจากนี้ไป เมื่อพวกนางมองเจ้า สายตาจะมีแต่ความเย้ยหยัน และในบรรดาคนเหล่านั้นย่อมมีผู้ที่มองสถานการณ์ออก แล้วบอกคนในครอบครัวว่าอย่าได้เข้าใกล้ตระกูลเส้าเป็นอันขาด

เส้าหว่าน การเปิดโปงความตายของซิ่งเอ๋อร์คือของขวัญชิ้นแรกที่ข้ามอบให้ตระกูลเส้า

และตอนนี้ ถึงจะเป็นของขวัญที่ข้ามอบให้เจ้า

เจ้าจงรับไว้ให้ดีเถิด

เวลานี้นางจ้าวคิดว่าซูหลีได้รับลูกหลงเพราะเส้าหว่านวางแผนทำร้ายเซี่ยอวิ๋นเยียนไม่สำเร็จ ในใจก่นด่าสาปแช่งเซี่ยอวิ๋นเยียนไปพลาง สั่งให้คนไปดูอาการของบุตรชายไปพลาง

หากถูกจัดฉากใส่ร้าย ก็ยังมีโอกาสอธิบายแก้ต่างได้

ยิ่งไปกว่านั้น ตอนนี้ซูหลียังมีบุญคุณช่วยชีวิตท่านหมอเทวดาติดตัวอยู่ พวกเขายังมีโอกาสพลิกฟื้น…

“ฮูหยินท่านนี้ มิใช่ท่านบอกว่าผู้มีพระคุณที่ช่วยชีวิตข้าอยู่ในห้องหนังสือหรือขอรับ” เสียงเย็นชาของเฮ่อเหลียนซื่อดังขึ้น “เหตุใดข้าถึงไม่เห็นเล่า”

นางจ้าวที่ยังคงคิดคำนวณว่าจะพลิกฟื้นสถานการณ์อย่างไรถึงกับโง่งมไป

“เมื่อครู่ท่านดูไม่ชัดเจนหรือไม่” นางได้ยินเสียงตัวเองเอ่ยปาก ทว่าเสียงนั้นกลับฟังดูคล้ายเป็นเสียงของผู้อื่น “บุตรชายของข้าได้รับผลกระทบจากกำยานอุ่นรัก จึงควบคุมตัวเองไม่ได้ไปบ้าง ประเดี๋ยวท่านลองดูให้ละเอียดอีกทีดีหรือไม่”

เฮ่อเหลียนซื่อขมวดคิ้ว “ข้ามองเห็นชัดเจนแจ่มแจ้ง ย่อมมิใช่คุณชายที่ช่วยชีวิตข้าแน่นอน จวนจิ้งกั๋วกงของพวกท่านมีคุณชายเพียงคนเดียวหรืออย่างไร”

เซี่ยอวิ๋นเยียนจัดแขนเสื้อของตน เอ่ยขึ้นแผ่วเบาท่ามกลางความเงียบงัน “ข้าจำได้ว่า ท่านจิ้งกั๋วกงยังมีบุตรชายคนโตอีกคนหนึ่ง”

ผู้คนโดยรอบพลันตาสว่างขึ้นมาทันที

จิ้งกั๋วกงเคยมีฮูหยินมาแล้วสองคน ฮูหยินคนก่อนประสบอุบัติเหตุระหว่างเดินทาง ทิ้งบุตรชายวัยแบเบาะไว้คนหนึ่ง แล้วสิ้นลมหายใจจากไปที่เรือนพักแถบชานเมือง

ดังนั้น แม้นางจ้าวจะให้กำเนิดบุตรชายเพียงซูหลีคนเดียว แต่จวนจิ้งกั๋วกงมีบุตรชายสายตรงถึงสองคน

“หลายวันก่อนคุณชายซูถูกลอบทำร้ายตอนกลับเข้าเมือง ได้รับบาดเจ็บสาหัสจึงถูกพาตัวมารักษาที่เพิงรักษาฟรีของตระกูลเซี่ย และในตอนนั้นเอง เฮ่อเหลียนซื่อจำได้ว่าเขาคือผู้มีพระคุณที่เคยช่วยชีวิต จึงรับปากว่าจะมารักษาท่านจิ้งกั๋วกงให้คุณชายซู”

วาจาของเซี่ยอวิ๋นเยียนประดุจคมมีดอันแหลมคมที่กรีดแทงเข้ากลางใจของนางจ้าวอย่างจัง

“เพียงแต่พอฟื้นขึ้นมา คุณชายซูก็บอกว่ามีเรื่องด่วนต้องรีบกลับเข้าเมือง จึงออกจากเพิงรักษาไป พวกเราเองก็ไม่ทราบว่าเขาไปที่ใด”

ซิ่นชื่อต้าจ่างกงจู่ได้ยินถึงตรงนี้ก็สะท้านไปทั้งร่าง พลันเข้าใจกระจ่างแจ้งว่าเหตุใดเมื่อเช้านี้ฮ่องเต้ถึงได้ส่งรับสั่งด้วยวาจามายังตน ให้นางมาดูที่จวนจิ้งกั๋วกงว่ามีศิษย์ของท่านหมอเทวดามาจริงหรือไม่

ที่แท้ก็เกี่ยวข้องกับซูอวี้ มิน่าเล่าฮ่องเต้ถึงได้รอบคอบระมัดระวังเพียงนี้

คำพูดของเซี่ยอวิ๋นเยียนไม่เพียงอธิบายว่าเฮ่อเหลียนซื่อพบกับซูอวี้ตั้งแต่เมื่อใด แต่ยังอธิบายได้ด้วยว่าเหตุใดเขาจึงเข้าใจผิดคิดว่าคนที่นางจ้าวพูดถึงคือผู้มีพระคุณของตน

“ราชโองการมาถึง—” ขันทีผู้สวมชุดลายมั่ง ก้าวเข้ามาอย่างช้าๆ ภายใต้การอารักขาของทหารราชองครักษ์

เบื้องหน้าผู้คนที่คุกเข่าลงอย่างงุนงง สองมือของเขาคลี่ราชโองการสีเหลืองทองออก แล้วประกาศเสียงดังกังวาน “ด้วยพระบรมราชโองการแห่งฟ้า ฮ่องเต้มีพระราชโองการว่า ซูอวี้แห่งจวนจิ้งกั๋วกง ระหว่างเดินทางไปหายาเพื่อบิดาได้ถูกคนชั่วลอบทำร้าย แม้จะได้รับบาดเจ็บสาหัสแต่ก็ยังห่วงใยอาการป่วยของบิดา ฝืนทนกลับเข้าเมืองมาส่งยา จนหมดสติลงที่หน้าศาลาว่าการจิงจ้าว”

“เราซาบซึ้งในความกตัญญูอันน่ายกย่อง พระราชทานถุงปลาทองม่วง และอนุญาตเป็นกรณีพิเศษให้เจ้ากรมหมอหลวงส่งซูอวี้กลับจวนเพื่อทำการรักษา จบราชโองการ!”

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง