บทที่ 53 ธาตุแท้ของซูหลีถูกเปิดโปงจนหมดเปลือก

ทุกคนต่างก็อยากรู้ว่าแท้จริงแล้วซูหลีทำสิ่งใดไว้ ถึงทำให้ศิษย์ของหมอเทวดาผู้นี้จดจำฝังใจ เมื่อเห็นว่าคนต้นเรื่องไม่ได้มีทีท่าจะขัดขวาง จึงพากันมุ่งหน้าไปยังห้องหนังสือเป็นขบวนใหญ่

ครั้นนึกถึงช่วงหลายวันที่ผ่านมาที่ตนต้องคอยเอาอกเอาใจเส้าหว่าน นางจ้าวก็ขบเขี้ยวเคี้ยวฟันด้วยความคับแค้น ไม่สนใจว่าอีกฝ่ายจะหน้าซีดเผือดเพียงใด สั่งให้บ่าวหญิงร่างกำยำสองคนหิ้วปีกเส้าหว่านกับนางโจวตามไปด้วยทันที

เซี่ยอวิ๋นเยียนชะลอฝีเท้า เดินตามอยู่ห่างๆ ในระยะไม่ใกล้ไม่ไกล มุมปากประดับรอยยิ้มบางเบาอยู่ตลอดเวลา

“ฮูหยินกั๋วกงช่างโชคดีแท้ๆ บุตรชายนอกจากจะใฝ่ดีแล้ว ยังมีจิตใจเมตตาชอบทำทาน ดูสิ ผลบุญตอบสนองทันตาเห็นเลยมิใช่หรือ”

“นั่นน่ะสิ ได้ยินว่าคุณชายซูเพื่อพิสูจน์ตนเอง ขยันอ่านตำราทั้งวันทั้งคืน หมายมั่นว่าจะต้องสอบคว้าตำแหน่งขุนนางมาให้ได้”

“ไม่รู้ว่าคุณหนูบ้านใดจะมีวาสนาดีเช่นนี้ ได้แต่งเข้าเป็นภรรยาของคุณชายซู มีครอบครัวสามีเช่นนี้ ชาติก่อนต้องสั่งสมบุญบารมีมามากเพียงใดกัน!”

บรรดาฮูหยินสูงศักดิ์ที่เคยหยิ่งผยอง เวลานี้มีความรู้สึกไม่ต่างจากนางจ้าว พอนึกถึงท่าทางประจบสอพลอเส้าหว่านเมื่อครู่ ก็รู้สึกขยะแขยงราวกับกลืนแมลงวันลงคอ ยามนี้จึงยิ่งประจบประแจงนางจ้าวเป็นทวีคูณ เพื่อตบหน้าเส้าหว่านไปในตัว

ให้นางได้รู้เสียบ้างว่า ตระกูลเส้าไม่มีค่าคู่ควรจะเสนอหน้าเข้ามาในวงสังคมนี้เลยสักนิด

นางโจวพยายามจะอ้าปากโต้เถียงอยู่หลายครา ทว่ากลับถูกสายตาเย็นเยียบของนางจ้าวข่มขวัญจนต้องหดหัวกลับไป

ห้องหนังสืออยู่ห่างไปไม่ไกล เพียงไม่นาน ทุกคนก็มองเห็นป้ายพระราชทานลายพระหัตถ์ของฮ่องเต้องค์ก่อนแต่ไกล

“แปลกจริง เหตุใดข้างห้องหนังสือถึงไม่เห็นสาวใช้หรือบ่าวหญิงคอยปรนนิบัติเลยสักคน” ฮูหยินสูงศักดิ์ท่านหนึ่งกวาดสายตามองรอบด้านพลางเอ่ยถามด้วยความประหลาดใจ

นางจ้าวรู้สึกประหลาดใจในอก ปกติเรือนหนังสือมีคนรับใช้อยู่ไม่น้อย ไฉนยามนี้จึงไม่เห็นแม้แต่เงาคน

ทว่าบนใบหน้ากลับยังคงแฝงความภาคภูมิใจบางๆ แล้วเอ่ยว่า “เป็นหลีเอ๋อร์บอกเองว่า เขาต้องการตั้งใจอ่านตำราเพื่อสอบขุนนาง มิใช่จะมาเสพสุขให้สตรีคอยปรนนิบัติพัดวี จึงไม่อนุญาตให้ผู้ใดมาคอยรับใช้อยู่ที่ห้องหนังสือ”

พอคำพูดนี้หลุดออกมา ก็เรียกเสียงชื่นชมสรรเสริญจากคนรอบข้างได้อย่างที่คิด

เซี่ยอวิ๋นเยียนพลันเอ่ยขึ้นว่า “ตรงนี้กลับมีกลิ่นหอมรวยริน จวนกั๋วกงช่างมีรสนิยมลุ่มลึกยิ่งนัก”

ไม่พูดก็แล้วไป แต่พอถูกนางสะกิด ทุกคนจึงเริ่มตระหนักได้ว่าในอากาศมีกลิ่นหอมหวานลอยอวลอยู่ ชวนให้เคลิบเคลิ้มมัวเมา

เมื่อนึกได้ว่านางคือยอดคนที่เฮ่อเหลียนซื่อเอ่ยถึง ท่าทีของนางจ้าวจึงดีขึ้นกว่าก่อนหน้าเล็กน้อย ทว่ายังคงเปี่ยมด้วยความเย่อหยิ่ง “ยามอ่านตำราการจุดกำยานนับเป็นเรื่องรื่นรมย์อันสูงส่ง ตระกูลเราเป็นตระกูลปัญญาชน ย่อมต้องปฏิบัติตามธรรมเนียมโบราณของเหล่าปราชญ์บัณฑิต”

ห้องหนังสืออยู่ใกล้แค่เอื้อม เสียงแผ่วเบาก็ค่อยๆ ลอยเข้าหูทุกคน

“เอ๊ะ เจ้าได้ยินหรือไม่ เหมือนมีเสียงอะไรอยู่ข้างใน”

“ฮูหยินกั๋วกงก็บอกอยู่ว่าคุณชายซูกำลังคร่ำเคร่งอ่านตำรา ย่อมต้องเป็นเสียงอ่านคัมภีร์ปราชญ์อย่างแน่นอน”

ยิ่งเดินเข้าไปใกล้ เสียงนั้นก็ยิ่งดังขึ้นเรื่อยๆ จนฟังออกชัดเจนว่าเป็นเสียงคน

อีกทั้งยังเป็นเสียงหอบหายใจของบุรุษปะปนกับเสียงของสตรีรวมเป็นสองเสียง

ฮูหยินสูงศักดิ์สองสามท่านที่หูไว ต่างสบตากันด้วยสายตาแฝงความนัย

นางจ้าวผลักประตูห้องหนังสือออกด้วยความตื่นเต้นพลางร้องเรียกเสียงดัง “ลูกข้า ดูสิว่าใครมา!”

ภายในห้องหนังสือกลิ่นหอมประหลาดตลบอบอวล ผ่านม่านโปร่งสีเขียวคราม มองเห็นเงาร่างสองร่างกอดก่ายพัวพันกันอยู่รำไร

สายลมวูบหนึ่งพัดผ่าน เลิกชายม่านสีเขียวครามขึ้นเล็กน้อย—

“กรี๊ด!”

ฮูหยินสูงศักดิ์ที่ยืนอยู่แถวหน้าร้องกรี๊ดขึ้นพร้อมกัน ต่างยกมือปิดหน้า คิดจะวิ่งหนีเตลิดออกจากห้องหนังสือ

ทว่าผู้คนที่อยู่ด้านหลังต่างอยากเห็นว่าการพบกันระหว่างคุณชายซูแห่งจวนกั๋วกงกับศิษย์หมอเทวดาจะเป็นเช่นไร จึงพากันเบียดเสียดเข้ามาจนปิดทางออกของห้องหนังสือไว้แน่นขนัด

สิ่งที่ตามมาคือเสียงหวีดร้องระงมยิ่งกว่าเดิม “กรี๊ด! ไร้ยางอาย เสพสมกันกลางวันแสกๆ!”

“ใครกัน! ช่างบังอาจนัก!”

เพราะอยู่ใกล้เกินไป แม้จะอยู่ท่ามกลางเสียงหวีดร้อง ทว่าเสียงในห้องกลับแว่วมาให้ได้ยินอย่างชัดเจน

“หว่านเอ๋อร์ หว่านเอ๋อร์คนดีของข้า ตัวเจ้าช่างเนียนนุ่มลื่นมือนัก รอให้ข้าได้เป็นซื่อจื่อ ข้าจะต้องแต่งเจ้าเป็นภรรยาแน่…”

เสียงนี้!

ไม่รู้ว่าผู้ใดเซถลาท่ามกลางความโกลาหล มือคว้ากระชากม่านโปร่งสีเขียวครามลงมา เผยให้เห็นทุกสิ่งทุกอย่างในห้องจนหมดสิ้น

บุรุษเสื้อผ้าหลุดลุ่ยผู้นั้น มิใช่ซูหลีที่นางจ้าวอ้างว่ากำลังคร่ำเคร่งอ่านตำราอยู่คนเดียว แล้วจะเป็นใครไปได้อีกเล่า!

สถานการณ์พลันปั่นป่วนจนไม่อาจควบคุม

เหล่าฮูหยินรีบร้อนเอามือปิดตาบุตรสาวที่ยังไม่ออกเรือน เหยียบเท้ากันชุลมุน วิ่งหนีกันจ้าละหวั่น

นางจ้าวตกใจกับภาพตรงหน้าจนเหงื่อกาฬไหลท่วมตัว “เร็วเข้า ใครก็ได้ มาแยกพวกเขาออกจากกันที…”

ซูหลีในห้องหนังสือยังคงไม่รู้ว่าเกิดเรื่องอันใดขึ้น เขายังคงลุ่มหลงมัวเมาอยู่ในแดนภิรมย์ ร้องเรียก ‘หว่านเอ๋อร์’ ไม่หยุดหย่อน

ในที่สุด…

เสียงแหลมสูงสายหนึ่งก็ดังขึ้น สยบความวุ่นวายภายในห้อง “ยังไม่รีบไปตักน้ำเย็นมาอีก!”

ผู้ที่เอ่ยขึ้นก็คือฮูหยินหยางที่เดินช้ากว่าผู้อื่นก้าวหนึ่ง

“เอาน้ำเย็นมาราดใส่ตัวพวกเขา ให้พวกเขาตื่นเสียที” ฮูหยินหยางยืนตัวตรง ชี้ไปยังสองร่างที่ยังคงแนบชิดอยู่ภายในห้อง

ทว่าทางนี้เพิ่งจะหาทางออกได้ คลื่นลมระลอกใหม่ก็โถมซัดเข้ามาอย่างเงียบเชียบ

ในบรรดาฮูหยินที่ถอยร่นออกมาจากห้องหนังสือ มีคนฉุกคิดถึงความนัยในวาจาของซูหลีขึ้นมาได้ “หว่านเอ๋อร์? คุณชายซูคงไม่ได้คิดว่าสตรีข้างกายนั่นคือคุณหนูตระกูลเส้าหรอกนะ”

ยามนี้ เส้าหว่านที่หลบอยู่ด้านข้างก็จับใจความประโยคนี้ได้เช่นกัน

ทว่ายังไม่ทันที่นางจะคิดวิเคราะห์ได้ว่าเกิดเรื่องอันใดขึ้น ก็มีคนหันไปมองนางแล้วอุทานด้วยความตกใจ “พี่สาว ใบหน้าของคุณหนูเส้าเหตุใดถึงเปลี่ยนไปเช่นนั้นเล่า”

เส้าหว่านเห็นหญิงสาวผู้นั้นชี้มาที่ใบหน้าตน จึงรีบยกมือขึ้นลูบคลำใบหน้าที่ตนเฝ้าประคบประหงมดูแลอย่างดี

หน้า ใบหน้าของนางเป็นอะไรไป

ผู้คนที่ยังไม่หายตระหนกจึงพากันหันขวับไปมองเส้าหว่าน และต้องตกตะลึงกับตุ่มหนองบวมแดงน้อยใหญ่ที่ผุดขึ้นบนใบหน้าที่เคยขาวเนียนนุ่มลื่นของนาง

นางโจวเบิกตากว้าง จ้องมองใบหน้าบุตรสาวตนเองด้วยความตะลึงงัน

นี่จะยังเป็นกุลสตรีผู้อ่อนหวานน่าทะนุถนอมได้อย่างไร ชัดเจนว่า…ชัดเจนว่าเป็นหญิงคณิกาติดโรคกามโรคที่ถูกขับไล่ไปอยู่สลัมชัดๆ

เส้าหว่านลูบคลำไปโดนใบหน้าที่เป็นหลุมเป็นบ่อขรุขระของตน นางหันไปถามนางโจวอย่างไม่อยากเชื่อสายตา “ท่านแม่ หน้าข้าเป็นอะไรไป ท่านรีบบอกมาสิ หน้าข้าเป็นอะไรไป!”

นางโจวยืนตัวแข็งทื่ออยู่กับที่ นึกว่าตนเองกำลังฝันไป

วันนี้ เสียหน้าจนหมดสิ้นแล้วจริงๆ ไม่มีทางกอบกู้กลับคืนมาได้อีกเลย

“หน้า หน้าของข้า!” เมื่อเห็นว่านางโจวไม่สนใจตน เส้าหว่านก็ยิ่งตื่นตระหนก วิ่งพล่านเข้าหาฝูงชน “ใครมีคันฉ่องบ้าง เอาคันฉ่องมาให้ข้าเร็วเข้า!”

ทุกคนเห็นท่าทางคุ้มคลั่งของนาง อีกทั้งยังกลัวว่าตุ่มหนองบนใบหน้านางจะแพร่เชื้อมาติดตน เส้าหว่านวิ่งไปทางใด ผู้คนก็พากันแตกฮือหลบเลี่ยงไปทางนั้น

ไม่มีผู้ใดอยากเฉียดกรายเข้าใกล้นางแม้แต่น้อย

ทว่าเส้าหว่านที่ลนลานจนไม่ดูตาม้าตาเรือ ปรารถนาเพียงจะหาสิ่งใดก็ได้มาส่องดูว่าเกิดเรื่องอันใดขึ้นกับใบหน้าตน

นางมองทางไม่ชัด เสียง ‘พลั่ก’ ดังลั่น ร่างพุ่งชนเข้ากับต้นไม้ใหญ่ในลานเรือนอย่างจัง ก่อนจะหงายหลังล้มก้นกระแทกพื้นอย่างหมดรูป

ขณะเดียวกัน น้ำเย็นก็ถูกยกมาถึง ภายใต้เสียงตวาดสั่งการของฮูหยินหยาง น้ำเย็นถังใหญ่ก็ถูกสาดเข้าใส่ซูหลีและสตรีในห้อง ตั้งแต่หัวจรดเท้าจนเปียกโชกถึงกระดูก

เมื่อถูกน้ำเย็นราดรด การเคลื่อนไหวอันเร่าร้อนลุ่มหลงในห้องก็ค่อยๆ สงบลง

ส่วนต้าจ่างกงจู่ที่ยืนอยู่ด้านข้าง เมื่อได้เห็นความระส่ำระสายอัปยศอดสูเช่นนี้ สีหน้าก็พลันบึ้งตึงอย่างยิ่ง คิ้วขมวดมุ่นเข้าหากันแน่น

จวนจิ้งกั๋วกง ตระกูลเส้า…ช่างโสมมยิ่งนัก!

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง