บทที่ 52 ขยี้ดอกบัวขาวแซ่เส้าผู้สำคัญตัวผิดจนย่อยยับ

เมื่อเห็นอาภรณ์สีชาดชุดนั้นถนัดตา สีหน้าของนางโจวก็พลันเปลี่ยนเป็นเขียวคล้ำในชั่วพริบตา “นางมาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร!”

นางโจวแทบจะอกแตกตายด้วยความเดือดดาล อยากจะปรี่เข้าไปเอาเรื่องเซี่ยอวิ๋นเยียนให้รู้แล้วรู้รอด ยอดคนกำลังจะมาถึงแล้ว หากรักษาต้าจ่างกงจู่และจิ้งกั๋วกงจนหายดี ย่อมเป็นช่วงเวลาที่ตระกูลเส้าจะได้สร้างชื่อเสียงเกียรติยศ

เซี่ยอวิ๋นเยียนเห็นได้ชัดว่าตั้งตนเป็นศัตรูกับตระกูลเส้า หากประเดี๋ยวก่อเรื่องขึ้นมาอีก มิใช่เป็นการแส่หาเรื่องวุ่นวายหรอกหรือ

พอนึกถึงตรงนี้ นางโจวก็แค้นจนแทบอยากจะกลืนเซี่ยอวิ๋นเยียนลงท้องไปทั้งตัว

ทว่านางยังพอมีสติอยู่บ้าง รู้ดีว่าต่อให้ชิงชังเซี่ยอวิ๋นเยียนเพียงใด ก็ไม่อาจก่อเรื่องในเวลานี้ได้ จึงได้แต่กดเสียงต่ำลงแล้วสั่งการอย่างรวดเร็ว “เร็วเข้า รีบไปลากนังคนบ้านี่ออกไปเดี๋ยวนี้”

สิ้นเสียงลง เส้าหว่านก็เดินตามออกมา นางก้าวช้ากว่าทุกคนไปหนึ่งก้าว จึงมาถึงทีหลัง

“จะลากผู้ใดออกไปหรือเจ้าคะ” นางเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย้าแหย่ พลางแทรกตัวผ่านผู้คนออกมา ทว่าเมื่อเห็นเซี่ยอวิ๋นเยียนยืนอยู่ด้านหลังเฮ่อเหลียนซื่อ รอยยิ้มบนใบหน้าก็พลันอันตรธานหายไปจนสิ้น

“เจ้ามาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร!”

ในที่สุดก็เผชิญหน้ากันจนได้ นางโจวจึงรีบปลอบโยนบุตรสาว “หว่านเอ๋อร์อย่าไปสนใจนางเลย นางหน้าหนาไร้ยางอายถึงได้ดันทุรังตามกลับมา แม่จะให้คนลากนางออกไปเดี๋ยวนี้”

“ลากนางออกไปหรือเจ้าคะ” ดวงตาของเส้าหว่านทอประกายวูบวาบ นางปรายตามองเข้าไปในห้องโถงจัดเลี้ยงสองสามครา ก่อนจะเอ่ยเยาะเย้ย “ท่านแม่ ช่างเถิดเจ้าค่ะ ข้าเกรงว่าฮูหยินหยางจะโมโหเอา”

ยามนี้ หม่ามาที่คอยปรนนิบัติอยู่ข้างกายต้าจ่างกงจู่มาโดยตลอดจึงเอ่ยขึ้นอย่างเย็นชา “คุณหนูจากตระกูลตกอับคนหนึ่ง จะมาเทียบความสำคัญกับพระวรกายของต้าจ่างกงจู่ได้อย่างไร”

เมื่อได้ยินประโยคนี้ เส้าหว่านจึงพึงพอใจในที่สุด นางพยักหน้า สายตาที่มองไปยังเซี่ยอวิ๋นเยียนประหนึ่งอสรพิษแลบลิ้น “ลากออกไปเถอะ อย่าให้นางมารบกวนความสงบในห้องเลย”

ในพริบตานั้น บ่าวไพร่แถวหนึ่งก็กรูเข้ามา เตรียมจะลากตัวเซี่ยอวิ๋นเยียนออกไป

“นี่คือวิธีปฏิบัติต่อแขกของพวกเจ้าหรือ”

คนเหล่านั้นเพิ่งจะก้าวไปได้เพียงก้าวเดียว เฮ่อเหลียนซื่อก็ก้าวมาขวางหน้าเซี่ยอวิ๋นเยียนไว้ พลางจ้องมองเส้าหว่านอย่างเย็นชา

เมื่อเห็นท่าทีของเฮ่อเหลียนซื่อ เส้าหว่านก็รู้สึกงุนงงเป็นที่สุด “ท่าน…เหตุใดท่านจึงปกป้องนาง”

เฮ่อเหลียนซื่อเพิ่งจะอ้าปาก ก็ได้ยินเสียงอึกทึกดังมาจากทางประตู

ที่แท้ต้าจ่างกงจู่และคนอื่นๆ รออยู่ในห้องอยู่นาน ซ้ำยังได้ยินเสียงเอะอะด้านนอก รู้สึกประหลาดใจนัก จึงพากันเดินออกมาดู

ต้าจ่างกงจู่เดินนำอยู่หน้าสุด จึงได้เห็นทุกคนเป็นคนแรก

ภาพตรงหน้าทำให้พระองค์สับสนยิ่งนัก นี่มันเรื่องอันใดกัน เหตุใดเซี่ยอวิ๋นเยียนจึงกลับมาอีก แล้วยังมีเฮ่อเหลียนซื่อ เหตุใดเขาต้องปกป้องนาง บ่าวไพร่รอบๆ ที่ถือเชือกพวกนั้นคิดจะทำสิ่งใดกัน

ต้าจ่างกงจู่ไม่เข้าใจแม้แต่น้อย

เมื่อเห็นคนเหล่านี้เดินออกมา เส้าหว่านก็เม้มปากแน่น ก่อนจะเอ่ยกับเฮ่อเหลียนซื่อ “ท่านหมอเทวดาเฮ่อเหลียน ข้าไม่ทราบว่าคุณหนูเซี่ยพูดจาอันใดกับท่าน แต่เมื่อครู่นี้นางใช้คารมคมคายข่มเหงรังแกข้าอย่างหนักเจ้าค่ะ”

นางหมายจะให้เฮ่อเหลียนซื่อออกหน้าหนุนหลังให้ตน

เฮ่อเหลียนซื่อรู้สึกขบขันขึ้นมาบ้าง “นางรังแกเจ้าหรือ”

“เจ้าค่ะ” เส้าหว่านชี้นิ้วใส่เซี่ยอวิ๋นเยียนอย่างวางอำนาจ “นางยังแสร้งทำเป็นว่าตนเองมีความรู้วิชาแพทย์ บอกว่าไม่ต้องพึ่งท่าน ก็รักษาพระอาการของต้าจ่างกงจู่ให้หายได้เจ้าค่ะ”

สายตาของเฮ่อเหลียนซื่อกวาดมองเส้าหว่านรอบหนึ่ง “เจ้ารู้หรือไม่ว่านางเป็นใคร”

“อะไรนะเจ้าคะ”

เขาไม่สนใจเส้าหว่านอีกต่อไป แต่กลับเบี่ยงกายหลีกทาง แล้วค้อมเอวคารวะเซี่ยอวิ๋นเยียนอย่างนอบน้อม เสียงนั้นดังกังวานทว่าเปี่ยมด้วยความเคารพยำเกรง “ท่านยอดคน คนเจ็บอยู่ด้านในขอรับ”

คำพูดประโยคนี้ ประหนึ่งหยดน้ำที่ตกลงไปในกระทะน้ำมันเดือดพล่าน ปะทุเสียงซ่าสาดกระจายไปทั่วในพริบตา ทำให้ทุกคนในที่นั้นตกตะลึงจนตาค้าง

เป็นไปได้อย่างไร!

เฮ่อเหลียนซื่อผู้ใช้การฝังเข็มระงับอาการใจสั่นของต้าจ่างกงจู่ได้ชะงัด ยอดคนที่เขาเอ่ยถึงกลับเป็นเซี่ยอวิ๋นเยียนอย่างนั้นหรือ เป็นไปไม่ได้ เป็นไปไม่ได้เด็ดขาด!

อารมณ์ของเส้าหว่านเตลิดเปิดเปิงจนคุมไม่อยู่ บนใบหน้าปรากฏแววคุ้มคลั่ง นางส่ายหน้าไม่หยุด ร่างกายสั่นเทิ้ม ไม่อาจยอมรับความจริงตรงหน้าได้

แม้ว่าวันนี้จะเกิดเรื่องพลิกผันไม่หยุดหย่อน ทว่าคนอื่นๆ ก็ไม่คาดคิดเลยว่า จะมีเรื่องพลิกฟ้าคว่ำแผ่นดินเช่นนี้รออยู่

“เจ้ามิใช่เติบโตมาที่ชายแดนหรอกหรือ จะไปเข้าใจหลักวิชาแพทย์ได้อย่างไร แล้วยังจะรู้วิชาฝังเข็มเฉพาะตัวของท่านหมอเทวดาต้วนได้อย่างไรกัน!” นางจ้าวได้สติกลับมาก่อนใคร จึงโพล่งถามออกไปทันที

เรื่องนี้พิลึกกึกกือเกินไปแล้ว เซี่ยอวิ๋นเยียนจะเป็นยอดคนที่เฮ่อเหลียนซื่อเอ่ยถึงได้อย่างไร ทั้งสองคนไม่มีความเกี่ยวข้องกันเลยสักนิด อีกทั้งนางจ้าวก็สืบเรื่องราวของตระกูลเซี่ยจนทะลุปรุโปร่งมานานแล้ว ฝั่งบ้านเดิมของฮูหยินเซี่ยก็เป็นเพียงพ่อค้าธรรมดา ไม่มีทางให้ความช่วยเหลืออันใดแก่ตระกูลเซี่ยได้เลย

ด้วยเหตุนี้ ท่าทีที่มีต่อเซี่ยอวิ๋นเยียนจึงเปลี่ยนจากการประจบเอาใจ กลายเป็นความรังเกียจเดียดฉันท์

เส้าหว่านเองก็นึกถึงจุดนี้ได้เช่นกัน จึงกัดริมฝีปากล่างแน่นจนเลือดซิบ ถึงสะกดกลั้นอารมณ์ที่จวนเจียนจะระเบิดเอาไว้ได้

เมื่อได้ยินคำซักไซ้ของนางจ้าว เซี่ยอวิ๋นเยียนก็ปรายตามอง ใบหน้าภายใต้แสงตะวันงดงามหยาดเยิ้มหาใดเปรียบ เส้นผมดำขลับตัดกับริมฝีปากแดงชาด ยิ่งขับเน้นให้ความงามนั้นสะกดสายตาผู้คนจนแทบลืมหายใจ

นางยืนอยู่ตรงนั้นอย่างสบายอารมณ์ ทว่ากลับคล้ายกับประกายแสงทั้งหมดสาดส่องลงมาที่ตัวนาง เป็นตัวเอกที่เจิดจรัสที่สุดในใต้หล้า

“อาศัยสิ่งใดมาซักไซ้ข้า” ริมฝีปากของเซี่ยอวิ๋นเยียนโค้งขึ้น สีหน้าเรียบเฉยเจือรอยเย้ยหยัน “คนระดับป้ายวิญญาณอย่างเจ้า มีสิทธิ์อันใดมาสืบเรื่องภายในของกองทัพตระกูลเซี่ย”

ในสายตาของนาง จวนกั๋วกงขั้นหนึ่ง กลับได้ค่าเพียง ‘คนระดับป้ายวิญญาณ’ เท่านั้น!

เซี่ยอวิ๋นเยียนผู้นี้ เหตุใดจึงได้กำเริบเสิบสานถึงเพียงนี้!

“ที่ข้าเหน็ดเหนื่อยวิ่งเต้นเรื่องอาการป่วยของจิ้งกั๋วกง ด้านหนึ่งก็เพื่อตอบแทนน้ำใจที่จิ้งกั๋วกงเคยส่งถ่านกลางหิมะแก่ตระกูลเซี่ยในกาลก่อน อีกด้านหนึ่ง ก็เพราะได้รับคำไหว้วานจากคนผู้หนึ่ง ให้นำเทียบยาที่หมอเทวดาต้วนแห่งเจียงโจวจัดไว้ กลับมาส่งที่ฉางอัน”

สิ้นเสียงเซี่ยอวิ๋นเยียน เฮ่อเหลียนซื่อจึงเอ่ยสำทับขึ้นอีกครา “หลังจากท่านยอดคนชี้แนะข้าแล้ว ก็พาข้าตระเวนรักษาผู้คนนอกเมืองหลวง ด้วยไม่อยากเอิกเกริกเกินไปจึงมิได้เปิดเผยฐานะ เพียงกำชับให้ข้าหาโอกาสเงียบๆ มารักษาจิ้งกั๋วกง”

เขาปรายตามองเส้าหว่านอย่างเย็นชา สีหน้าเปี่ยมแววหยามเหยียด “เจ้าคงมิได้คิดจริงๆ หรอกกระมัง ว่าตนเองมีเสน่ห์ล้นเหลือจนข้าถูกชะตาตั้งแต่แรกเห็น ถึงได้มองเจ้าผิดแผกไปจากผู้อื่น อ้อ จริงสิ ยาลูกกลอนบำรุงปราณทั้งสามเม็ดนั้นก็เป็นท่านยอดคนปรุงขึ้นมา มิได้มาจากมือข้าสักนิด”

ได้ยินประโยคนี้ เส้าหว่านก็หน้ามืดตาลายขึ้นมาวูบหนึ่ง ร่างซวนเซแทบทรงตัวไม่อยู่

เฮ่อเหลียนซื่อแค่นยิ้มเยาะ “การมารักษาจิ้งกั๋วกง การมอบยาลูกกลอนบำรุงปราณให้เจ้า ทั้งหมดนี้ล้วนเป็นเพราะท่านยอดคน และเพื่อตอบแทนผู้มีพระคุณท่านหนึ่ง น่าขันนักที่เจ้ากลับหลงคิดว่าตนเองเปี่ยมเสน่ห์ แล้วยกเรื่องนี้มากลับดำเป็นขาว ข่มเหงรังแกท่านยอดคน”

“ทะ…ท่านบอกว่าเพื่อตอบแทนบุญคุณหรือ” หลังหายตกตะลึง นางจ้าวก็จับเงื่อนงำสำคัญในคำพูดนั้นได้ทันควัน แววตาเปล่งประกายประหลาด “บุญคุณของผู้ใดกัน”

หากเป็นตระกูลเซี่ย เฮ่อเหลียนซื่อก็ไม่จำเป็นต้องแยกออกมาพูดเช่นนี้ และหากไม่ข้องเกี่ยวกับจวนจิ้งกั๋วกง เขาก็ยิ่งไม่จำเป็นต้องเอ่ยถึง!

หรือว่าแท้จริงแล้ว ผู้ที่ได้รับวาสนาสูงส่งเทียมฟ้านี้ มิใช่ตระกูลเส้า แต่เป็นจวนจิ้งกั๋วกงของพวกนาง!

เฮ่อเหลียนซื่อกล่าว “เป็นคุณชายแซ่ซูท่านหนึ่ง เขาแจ้งชื่อแซ่ว่าเป็นบุตรชายสายตรงของจวนจิ้งกั๋วกง”

เป็นเช่นนั้นจริงๆ!

นางจ้าวรู้สึกราวกับมีลาภก้อนโตหล่นทับจนตาลาย รีบเอ่ยปากรัวเร็ว “เร็วเข้า รีบเชิญท่านหมอเทวดาตามข้ามาทางนี้! บุตรชายของข้าได้รับบาดเจ็บจึงขยับตัวไม่สะดวก ตอนนี้กำลังอ่านตำราอย่างขะมักเขม้นอยู่ในห้องหนังสือ เดินอ้อมเรือนปีกตรงนี้ไปเพียงไม่กี่ก้าวก็ถึงแล้ว!”

เฮ่อเหลียนซื่อหันไปทางเซี่ยอวิ๋นเยียนแล้วเอ่ยถาม “ท่านยอดคน ท่านเห็นว่าอย่างไร”

“ในเมื่อเป็นผู้มีพระคุณช่วยชีวิตของเจ้า ไปพบหน้าสักคราก็ย่อมดีกว่า” น้ำเสียงของเซี่ยอวิ๋นเยียนราบเรียบ นางหมุนตัวก้าวเดินนำไปยังทิศทางของห้องหนังสือก่อนทันที

งิ้วฉากใหญ่ที่นางอุตส่าห์ลงแรงตระเตรียมไว้อย่างพิถีพิถันนี้ ย่อมต้องดำเนินต่อไป และต้องแสดงให้กึกก้องจนได้ยินกันไปทั่วทั้งฉางอัน!

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง