บทที่ 122 ซูอวี้มาชิงตัว

เซี่ยอวิ๋นเยียนสูดหายใจเข้าลึก เกาทัณฑ์ซ่อนแขนเสื้ออันคมกริบกรีดลึกบนฝ่ามือ ความเจ็บปวดและกลิ่นคาวหวานของโลหิตช่วยดึงสติของนางให้กลับมาได้บ้าง “เหลียงอ๋อง ท่านสิ้นไร้ไม้ตอกจนไม่มีคนให้ใช้สอยแล้วหรือ ถึงต้องลงมือด้วยตัวเองเช่นนี้”

“ฮึ่ม… น้ำเสียงไม่เปลี่ยนไปเลยจริงๆ” เหลียงอ๋องยังคงรักษาระยะห่างอันแนบชิด ใช้ข้อนิ้วลูบไล้ไปตามแนวกรามของนางเบาๆ “สมกับเป็นเซี่ยอวิ๋นเยียน บุตรสาวของเซี่ยเสวียน”

คมเกาทัณฑ์ในมือขวาจมลึกลงไปในเนื้ออีกครา เวลานี้ดูเหมือนนางจะมีเพียงวิธีนี้เท่านั้นที่พอจะสะกดโทสะเอาไว้ได้ “เช่นนั้น… เหตุใดท่านถึงมาอยู่ที่นี่ ท่านควรจะปิดประตูสำนึกตนอยู่ในจวนอ๋องมิใช่หรือ”