บทที่ 123 โดยเฉพาะคนเช่นเจ้า

คนทั้งสองแนบชิดกันอย่างยิ่ง ร่างในอ้อมอกสั่นเทาไม่หยุด เขาถึงกับสัมผัสได้ว่าลมหายใจและจังหวะหัวใจของคนผู้นี้แผ่วช้าลง ซูอวี้จึงเอ่ยเรียกเสียงเบา “อวิ๋นเยียน?”

เขาไม่อาจล่วงรู้ได้ว่าอาการสั่นเทาของเซี่ยอวิ๋นเยียนเกิดจากความหวาดกลัวหรือไม่ ในสายตาของเขา หญิงสาวที่มักวางตนสงบนิ่งไม่แยแสต่อสิ่งใดผู้นี้ ดูไม่น่าจะมีความรู้สึกหวาดกลัวเช่นนี้ได้

เมื่อนึกถึงว่ายามเผชิญอันตรายมากล้นเพียงใด นางก็ยังคงสีหน้าราบเรียบไม่ใส่ใจ ซูอวี้ก็ขมวดคิ้ว อดปวดใจไม่ได้ จึงเอ่ยปลอบประโลมอย่างแผ่วเบาและระมัดระวัง “ไม่เป็นไรแล้ว ไม่เป็นไรแล้ว…”