บทที่ 127 โลกมนุษย์อันกว้างใหญ่ถึงเพียงนี้

เหลียงอ๋องและพระสนมหรงสูญสิ้นอำนาจไปแล้ว ทว่าไม่รู้หยางหนีใช้วิธีการใดจึงพาตนเองหลุดพ้นออกมาจากสำนักชีได้ ทั้งยังส่งเทียบเชิญฉบับหนึ่งไปยังวัดหานถาน เชิญให้นางมา “ดื่มชาสักจอก”

บนเทียบเชิญระบุเพียงชื่อของนาง ฮูหยินเซี่ยไม่ได้รู้ลึกถึงเรื่องภายในของพระสนมหรง รู้เพียงว่ามารดาเอกของอีกฝ่ายถูกส่งเข้าสำนักชีไปแล้ว ทว่าไม่ได้เชื่อมโยงหยางหนีเข้ากับเรื่องนี้ นึกเพียงว่าเป็นฮูหยินตระกูลใดสักแห่งเชิญบุตรสาวไปพบปะพูดคุย จึงรีบส่งคนนำความมาแจ้งที่จวนแม่ทัพแต่เช้าตรู่

คงเป็นเพราะหยางหนีสั่งความกับคนของโรงน้ำชาไว้ล่วงหน้าแล้ว เซี่ยอวิ๋นเยียนเพิ่งก้าวข้ามธรณีประตูโดยยังไม่ทันได้เอ่ยปาก สาวใช้ในชุดกระโปรงสีครามก็รีบเข้ามาต้อนรับอย่างนอบน้อมเพื่อนำทางให้นางทันที ไม่มีคำพูดเยิ่นเย้อแม้แต่ประโยคเดียว