บทที่ 133 คำขอโทษของเหยาเยว่

“ขอบพระคุณในน้ำใจ แต่ตระกูลเซี่ยยังไม่ถึงขั้นขัดสนจนหาซื้อเสื้อผ้าฤดูหนาวไม่ได้” สายตาของเซี่ยอวิ๋นเยียนวกกลับไปยังเส้นทางที่ตนกำลังจะไป “ทว่าผ้าเนื้อดีของฮูหยินเจียง ข้าเกรงว่าตนเองคงไม่มีวาสนาพอจะได้ใช้หรอกเจ้าค่ะ”

เมื่อเห็นกิริยาคล้ายจะขับไล่แขกของนาง ฮูหยินเจียงก็ยิ่งกระวนกระวายใจ ทว่าพอนึกถึงจุดประสงค์ที่มาในวันนี้ จึงจำต้องแข็งใจพูดต่อไป “คุณหนูเซี่ย ข้ามาคราวนี้ไม่ได้มาเพื่อเรื่องของตนเอง… แต่เป็นเหยาเยว่ที่ไหว้วานคนมาหาข้า ขอให้ข้าช่วยบอกกล่าวสักคำ นางอยากพบเจ้าเพื่อขอโทษสักครั้ง”

เซี่ยอวิ๋นเยียนแค่นยิ้มเย็น “แปลกจริง หากนางคิดจะขอโทษข้า เหตุใดจึงไม่มาพูดด้วยตนเอง แต่กลับให้ท่านมาเป็นคนกลางเล่า”