บทที่ 134 เรื่องของตระกูลเหยาเป็นฝีมือเจ้าใช่หรือไม่

คิดได้ดังนั้น นางก็แค่นหัวเราะ โน้มตัวเข้าไปใกล้เหยาเยว่แล้วกระซิบข้างหูแผ่วเบา “ในใจเจ้าเองก็รู้ดีว่าแท้จริงแล้วเป็นฝีมือผู้ใด แต่กลับกล้าดีมาอาละวาดใส่ข้า ทำไม คิดว่าลูกพลับนิ่มจะบีบเล่นได้ง่ายกว่าหรืออย่างไร”

น่าเสียดายที่ยามนี้เหยาเยว่ไม่อาจเอื้อนเอ่ยสิ่งใดออกมาได้อีกแล้ว

แม้จะเป็นช่วงพลบค่ำ ผู้คนที่มาไหว้พระจุดธูปเริ่มบางตา ทว่าสามเณรน้อยในวัดก็เริ่มตระเตรียมมื้อค่ำกันแล้ว เมื่อหางตาเหลือบไปเห็นว่ามีคนหยุดฝีเท้าลงและมองมาทางนี้ด้วยความใคร่รู้ เซี่ยอวิ๋นเยียนก็อดจะเดาะลิ้นในใจไม่ได้ นางเบื่อหน่ายความรู้สึกที่ต้องตกเป็นเป้าสายตาของผู้คนเต็มทน