บทที่ 138 ต้องคุยกับซูอวี้

“นี่ก็นับเป็นความคิดของคนส่วนใหญ่” โจวเฉิงยกยิ้มมุมปาก “แต่หากคิดให้ลึกซึ้ง ซูหลีก็มีความเป็นไปได้สูงมากที่จะคิดตั้งตนเป็นอิสระ แล้วเจ้าเองมิใช่บอกหรือว่า บังเอิญไปเจอเหลียงอ๋องเข้ากลางทางน่ะ?”

เซี่ยอวิ๋นเยียนกระจ่างแจ้งในทันที

นางหัวเราะเสียงเบา “ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้นี่เอง… มิน่าเล่าถึงดึงดันจะให้ข้าขึ้นรถม้าไปรำลึกความหลัง ข้าก็นึกว่าหมอนั่นยังอาลัยอาวรณ์ความรู้สึกเหลวไหลพรรค์นั้นอยู่เสียอีก”