บทที่ 139 พี่ภรรยาพบน้องเขย

“แล้วเหตุใดเจ้าจึงต้องกังวลเรื่องพรรค์นี้ด้วยเล่า” โจวเฉิงขยับเปลี่ยนท่านั่งให้สบายอารมณ์ยิ่งขึ้น รู้สึกว่าช่วงนี้เซี่ยอวิ๋นเยียนคงจะเจอเรื่องถาโถมเข้ามาไม่เว้นแต่ละวันจนสมองทึบไปแล้วกระมัง “ในเมื่อไม่มีใครรู้ว่าเจ้าแอบสืบเขา และเจ้าก็ไม่ได้โง่พอที่จะกระโดดออกไปตะโกนปาวๆ ว่า ‘เหลียงอ๋อง ข้ากำลังสืบเรื่องท่านอยู่นะ แถมยังรู้ด้วยว่าข้างกายท่านมีสตรีอยู่คนหนึ่ง’ ข้าบอกเจ้าได้เลยว่าสมองของเขามันไม่ได้ดีเด่นอะไรนัก แล้วเจ้ายังจะต้องกังวลสิ่งใดอีก”

แม้เซี่ยอวิ๋นเยียนจะรู้ว่าสิ่งที่โจวเฉิงพูดมีเหตุผล แต่นางก็ไม่อาจวางใจลงได้ทั้งหมด “แต่ว่า…”

“และสิ่งที่เจ้ายิ่งไม่ต้องกังวลเลยก็คือ” โจวเฉิงเอ่ยขัดขึ้น “พวกนั้นไม่มีปัญญามาวางค่ายกลล่อเสือเช่นนี้หรอก หรือจะพูดให้ถูกก็คือ สตรีที่เจ้ากำลังกังวลผู้นั้นไม่มีสมองพอจะทำเรื่องแบบนี้ได้”