บทที่ 140 สองคนที่มิอาจมองเห็นหัวใจตนเอง

เผชิญกับคำถามของเขา โจวเฉิงเพียงยิ้มบางๆ “นี่ไม่ใช่ข้อสรุป เป็นเพียงการคาดเดาเท่านั้น อย่างไรเสีย คนที่กระจ่างแจ้งในเรื่องนี้ที่สุด ก็คงเป็นคุณชายใหญ่ซูผู้คอยจับตาดูตระกูลเซี่ยอย่างลับๆ เพราะราชโองการลับนั่นกระมัง”

ในเมื่อพูดมาถึงขั้นนี้แล้ว ซูอวี้ผู้ไม่เคยปฏิเสธสิ่งที่ตนเองเคยทำ ย่อมมั่นใจว่าอีกฝ่ายมิได้ลวงถาม จึงยอมรับอย่างตรงไปตรงมา “จริงแท้ดั่งว่า ท่านอาจารย์โจวคาดการณ์ได้แม่นยำดุจเทพ เป็นดั่งที่ท่านกล่าว แม่ทัพเซี่ยในตอนนั้นสิ้นชีพในศึกยอดเขาเทียนจู้จริงๆ ทว่าด้วยความพิเศษของราชโองการลับ… จนถึงบัดนี้จึงไม่อาจคืนเกียรติยศที่สมควรแก่เขาได้”

เรื่องราวลับลมคมในเหล่านี้ ความจริงโจวเฉิงเองก็กระจ่างแจ้งอยู่แล้ว จึงมิได้ซักไซ้ไล่เลียงต่อ เพียงทอดถอนใจแผ่วเบา “เช่นนั้นแล้ว คุณชายใหญ่ซูรู้หรือไม่ว่า สิ่งที่เยียนเอ๋อร์ยึดติดที่สุดคือสิ่งใด”