บทที่ 141 เจ้าให้ใครเป็นคนลงมือ

“แล้วจุดจบของการเอาแต่สวดอ้อนวอนคือสิ่งใดกันเล่า” เซี่ยอวิ๋นเยียนหันหลัง เดินกลับไปทางทิศที่ตนจากมา “ตั้งแต่ต้นจนจบเจ้าก็ยังไร้เดียงสาถึงเพียงนี้ ถึงได้ต้องมาจบชีวิตตัวเองอยู่ในคุกใต้ดินอย่างไรเล่า”

“เจ้าเองก็มิใช่หรือ” ร่างเบื้องหลังเซี่ยอวิ๋นเยียนยังคงเอ่ยด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาเช่นเดิม “ตั้งแต่ต้นจนจบก็ยังเลือดเย็นไร้น้ำใจถึงเพียงนี้”

“เช่นนั้นพวกเราสองคน…” ยามที่บานประตูสลักลวดลายวิจิตรปิดลง เซี่ยอวิ๋นเยียนได้ยินตนเองอีกคนเอ่ยถามขึ้นมา “ใครกันแน่ที่เหมือนมนุษย์มากกว่ากัน”