บทที่ 146 ความสุขทุกข์ที่ต่างกันของตระกูลเซี่ยและตระกูลเส้า

บางคนเกิดมาก็มีพรสวรรค์ในการเป็นตัวซวย เช่น ‘ท่านหมอเทวดาต้วน’ ผู้แบกรับสมญานามหมอเทวดาอันดับหนึ่งผู้นี้ เซี่ยอวิ๋นเยียนเห็นใบหน้าซีดเซียวอมเขียวของเขาทีไร เป็นต้องมีโทสะขึ้นมาอย่างไร้สาเหตุทุกที

จะว่าไปแล้ว ‘ท่านหมอเทวดาต้วน’ มิใช่สมญานามแต่อย่างใด เจ้าตัวบอกเองว่าตนมีชื่อแซ่เช่นนี้

“คุณหนูใหญ่เซี่ย สบายดีหรือไม่ ไม่ได้พบกันเสียหลายวัน สีหน้าของเจ้า…” ชายชราที่เมื่อครู่ยังวางท่าทางดั่งเซียนผู้ทรงศีล รีบเอ่ยปากทันทีเมื่อมองออกว่านางคิดจะผละหนี “บิดาของเจ้าเมื่อยามมีชีวิต… อย่าถลึงตาใส่ข้าสิ สิ่งที่ข้าพูดมิใช่เรื่องโกหกสักหน่อย!”