บทที่ 151 ซูอวี้บังเอิญพบเหลียงเหยียนหมิง

เหรินตงได้ยินคำนี้ก็พลอยหัวเราะไปด้วย ทว่ารอยยิ้มนั้นแย้มพรายเพียงชั่วครู่ก็หุบลง “บ่าวก็คิดเช่นนั้นเจ้าค่ะ จิตใจเขาคงมีปัญหาอยู่จริงๆ”

จากนั้นนางก็เก็บสายตากลับมา พลางเอ่ยเสียงเบา “ยังมีเรื่องที่คุณหนูให้บ่าวคอยเลียบเคียงถามจากนายแพทย์เทวดาต้วนอีกเจ้าค่ะ คำพูดต่อไปนี้ของบ่าวอาจจะกระทบจิตใจคุณหนูอยู่บ้าง”

เซี่ยอวิ๋นเยียนรินน้ำใหม่อีกถ้วย และยื่นส่งให้เหรินตงถ้วยหนึ่งอย่างเป็นธรรมชาติ พร้อมกับโบกมือเป็นสัญญาณไม่ให้นางต้องลุกลี้ลุกลนลุกขึ้นเพราะรู้สึกเกรงใจ “หลายปีมานี้ ข้าสร้างความลำบากให้ตัวเองมามาก หากยังคิดเล็กคิดน้อยอีกคงไม่ต้องมีชีวิตอยู่กันพอดี พูดมาเถิด ว่ามันเรื่องอะไรกันแน่”