บทที่ 154 ลาภลอยไม่เคยตกลงมาจากฟ้า

กล่องใบนั้นมีขนาดเพียงกล่องใส่เครื่องประดับธรรมดา เซี่ยอวิ๋นเยียนเขย่าเบาๆ โดยไม่ให้ผิดสังเกต จากเสียงและน้ำหนักที่รู้สึกได้ คาดว่าคงเป็นเครื่องประดับจริงๆ

ทว่าเครื่องประดับก็มีทั้งสูงค่าและต่ำต้อย ตอนนี้นางยังเดาไม่ออกว่าเซี่ยหลี่มาในนามตระกูลเซี่ยสายหลักเพื่อหยั่งเชิง หรือคิดจะเอ่ยปากขอให้นางช่วยเหลือทันทีกันแน่

“เช่นนั้นข้าคงต้องน้อมรับไว้ด้วยความเกรงใจแล้ว” เซี่ยอวิ๋นเยียนเอ่ยพลางเปิดกล่อง สายตาไม่ละไปจากการเปลี่ยนแปลงของสีหน้าเซี่ยหลี่แม้แต่ชั่วขณะ “ต้องขอบคุณในความปรารถนาดีของท่านเจ้าเมืองเซี่ยด้วย”