บทที่ 153 ‘ของขวัญ’ จากตระกูลหลักแห่งตระกูลเซี่ย

แม้จะบอกว่าแวะซื้อผลไม้แช่อิ่มให้ฮูหยินเซี่ย แต่ความจริงแล้วเซี่ยอวิ๋นเยียนยังแวะร้านค้าอีกหลายแห่งเพื่อเลือกซื้อของเพิ่มสำหรับเป็นของขวัญตามเทศกาลที่จะส่งให้แต่ละตระกูล หากซูอวี้ไม่ได้ตามนางมาด้วยเช่นนี้ ในใจเขาก็คงยังคิดว่าเซี่ยอวิ๋นเยียนมีกิริยาแบบคุณหนูตระกูลสูงทั่วไปที่ย่างเท้าเข้าร้านโดยไม่ถามราคา รอเพียงให้หลงจู๊นำของที่คัดสรรไว้อย่างดีแล้วมาวางตรงหน้า ทว่าคาดไม่ถึงเลยว่า ทันทีที่เซี่ยอวิ๋นเยียนก้าวเข้าประตูนางก็กำชับหลงจู๊เรื่องการเลือกสินค้า แม้กระทั่งการต่อราคาก็ยังเชี่ยวชาญยิ่ง

“ข้าก็ไม่ได้เป็นเช่นนี้มาตั้งแต่แรกหรอก” เซี่ยอวิ๋นเยียนตรวจดูของทีละชิ้นแล้วเอ่ยขอบคุณ “เมื่อก่อนข้าไม่เคยดูชั้นวางของ และไม่เคยเทียบราคาด้วยซ้ำ หลงจู๊บอกว่าอันไหนดีที่สุดข้าก็พยักหน้า บอกราคาเท่าไรข้าก็จ่ายเท่านั้น”

เมื่อมองดูสินค้าที่ถูกคัดแยกไว้ข้างมือ เซี่ยอวิ๋นเยียนพลันนึกถึงชาติก่อนตอนที่เพิ่งแต่งเข้าจวนจิ้งกั๋วกงใหม่ๆ นางจ้าวสั่งให้นางจัดแจงของขวัญตามเทศกาล ยามนั้นนางไม่รู้เลยสักนิดว่าต้องเลือกอย่างไร รู้เพียงแต่เลือกซื้อของที่ราคาแพง คิดว่าของราคาสูงย่อมต้องเป็นของดี ทว่าผลลัพธ์กลับได้ของไม่เอาไหนกลับมาเป็นกอง สุดท้ายก็จำต้องกล้ำกลืนความชอกช้ำไว้คนเดียว