บทที่ 162 มุ่งตรงสู่ด่านฉือหลิน

“เทียบกับคนหยาบกระด้างอย่างข้าแล้ว พวกเขานับเป็นคนฉลาด ทว่าคนฉลาดมักตกม้าตายเพราะความฉลาดของตนเอง”

“แม้พวกมันจะรู้ความสัมพันธ์ระหว่างข้ากับตระกูลเซี่ย แต่เมื่อดูจากท่าทีของข้าตลอดหลายปีมานี้ ย่อมเดาว่าเรื่องนี้ข้าจะไม่ยื่นมือช่วยฝ่ายใด และเพราะเหตุนี้ การที่ข้าติดตามเจ้าออกศึกจึงไม่ถูกพวกมันขัดขวาง” รองแม่ทัพเฉิงพูดถึงตรงนี้ก็หยุดไปครู่หนึ่ง ราวกับต้องการเว้นจังหวะให้นางได้คิดตาม “แต่มีเรื่องหนึ่งที่ข้าต้องเตือนเจ้า เรื่องที่เจ้ากับท่านอาจารย์โจวเคยคาดเดาไว้ก่อนหน้านี้อาจเป็นความจริง เพราะมีความเป็นไปได้อย่างยิ่งว่า เป็นเพราะเจ้าแท้ๆ เขาถึงได้ลงมืออย่างบุ่มบ่ามเช่นนี้”

“ท่านพูดต่อเถอะ”