บทที่ 161 เขาเริ่มคิดถึงยอดดวงใจของตนแล้ว

ดังนั้น นางจึงเลือกที่จะนำทัพมุ่งหน้าสู่สนามรบเพียงลำพังในยามเช้าตรู่ที่ไร้ผู้ใดล่วงรู้ เพื่อหลีกเลี่ยงมิให้ตนเองและคนรอบข้างต้องโศกเศร้าอาลัยอาวรณ์

เขายกมือขึ้นทาบอกอย่างลังเล เป็นครั้งแรกในชีวิตที่ได้สัมผัสถึงความเจ็บปวดอันแสนหวานเพราะคนอื่น ความรู้สึกนั้นแผ่ซ่านไปทั่วร่างตามจังหวะเต้นของหัวใจ

ยามที่อยู่ร่วมกับเซี่ยอวิ๋นเยียน ชั่วขณะที่หัวใจเต้นระรัวเหล่านั้น ช่วงเวลาที่เฝ้ารอคอยจนลิงโลดใจเหล่านั้น ยามที่สงบสุขและอบอุ่นเหล่านั้น รวมถึงยามที่นึกขัดหูขัดตาเหลียงเหยียนหมิงอย่างไร้เหตุผลเหล่านั้น แท้จริงแล้วล้วนสลักลึกเข้ากระดูกดำอย่างชัดเจนถึงเพียงนี้ ทว่าพลังที่นางมีต่อชีวิตเขานั้นแน่นอนตายตัว ยามมีความสุขมากเท่าใด ยามที่ต้องพรากจากกันเช่นนี้ก็ยิ่งเจ็บปวดรวดร้าวมากเท่านั้น