บทที่ 160 เซี่ยอวิ๋นเยียนจากไปโดยไม่เอ่ยลา ซูอวี้ตระหนักถึงใจจริง

คืนนั้น งานเลี้ยงดำเนินไปจนดึกดื่นจึงเลิกรา ทุกคนต่างเมามายและจมดิ่งสู่ห้วงนิทรา

ราวกับจะฝากความเสียดายในอดีตและความหวังในวันข้างหน้า รินรดลงในจอกสุราเพื่อบอกเล่าแก่คนในครอบครัวจนหมดสิ้น

วันที่สองเซี่ยอวิ๋นเยียนตื่นแต่เช้าตรู่ ฟ้าเพิ่งจะสางรำไร นางก็ปลุกเหลียงเหยียนหมิงที่ยังงัวเงียอยู่ ทั้งสองจูงม้าออกจากเรือนพักไปอย่างเงียบเชียบโดยไม่รบกวนผู้ใด