บทที่ 165 ท่านอาหญิง ชายหญิงมิควรแตะเนื้อต้องตัวกันนะ

ด้วยอารมณ์ดีใจและเสียใจที่ถาโถมเข้ามาพร้อมกัน ร่างกายอันเหนื่อยล้าของเซี่ยเฉินเยี่ยนจึงทนต่อไปไม่ไหวอีก เซี่ยอวิ๋นเยียนร้องเรียกคนเข้ามาช่วยหลายต่อหลายเสียง ทุกคนต่างกุลีกุจอช่วยกันพยุงร่างที่กึ่งหมดสติกึ่งตื่นของเขาขึ้นหลังม้า แล้วพากลับไปยังค่ายพักพร้อมกับเหล่าผู้ลี้ภัยที่ได้รับการปลอบประโลมจนสงบลง

หลังจากหมอทหารกรอกยาช่วยให้สงบใจให้เซี่ยเฉินเยี่ยนและเฝ้าดูจนเขาหลับสนิทแล้ว เซี่ยอวิ๋นเยียนจึงเดินออกจากกระโจม ไปช่วยรองแม่ทัพเฉิงจัดสรรที่พักให้ผู้ลี้ภัย ถือโอกาสตรวจดูว่าในค่ายมีสิ่งใดที่ตนพอจะยื่นมือเข้าช่วยได้บ้าง

พริบตาเดียวก็วุ่นวายไปค่อนวัน