บทที่ 168 หมอกสีเทาอันน่าอัศจรรย์

เหลียงเหยียนหมิงชะงักไปชั่วขณะด้วยเสียงตวาดนั้น พลางหลีกทางให้ผู้มาใหม่อย่างไม่รู้ตัว ทว่าในใจกลับตื่นตระหนกยิ่งนัก เขามองไปยังสหายร่วมศึกที่ควบม้าเข้าเมืองมาพร้อมกัน นายทหารเฒ่าผู้ซื่อสัตย์ภักดีและกรำศึกมาอย่างโชกโชนผู้นั้นมีสีหน้าซีดเผือด แววตาก็เปี่ยมไปด้วยความกังวลใจเช่นเดียวกับตน

กองทัพตงเย่าที่อื้ออึงพลันเงียบกริบลง ภายใต้ร่มเงาของหอรบ มีแม่ทัพเกราะหนักผู้หนึ่งสาวเท้าเดินออกมาอย่างมั่นคง

เขาตัวไม่สูงนัก ทว่าเกราะบนกายกลับหนาหนักยิ่ง จนทำให้รู้สึกว่าทุกย่างก้าวที่เขาย่ำไปข้างหน้าจะทิ้งรอยเท้าลึกไว้บนผืนดิน ชายผู้นี้ถือขวานศึกไว้ในมือ ขวานยักษ์ที่ดูแล้วหนักไม่ต่ำกว่าสามสี่สิบชั่งเล่มนี้ กลับอยู่ในมือเขาเบาราวกับไร้น้ำหนัก