บทที่ 167 กลศึกพิสดารของอวิ๋นเยียนรับมือข้าศึกจู่โจม

เซี่ยอวิ๋นเยียนไม่มีเวลาเอ่ยปากกับเขา นางสวมเกราะลงบนร่างพลางวิ่งออกไปข้างนอก มือเลิกม่านกระโจมขึ้น เสียงทหารม้ากู่ร้องรวมพลดังสะเทือนเลื่อนลั่น เสียงเกือกม้ากระทบผืนดินแห้งผากดั่งแผ่นดินไหวจนแทบจะซัดนางให้ล้มคว่ำ

นางทะยานวิชาตัวเบาขึ้นไปบนยอดกระโจมที่สูงที่สุด รวมพลังสายตาเพ่งมองไปไกลๆ ก็พบว่าจากทิศทางด่านฉือหลิน มีคลื่นทัพทมิฬกำลังหลั่งไหลบ่ามาทางนี้ แสงอาทิตย์อัสดงสะท้อนประกายสีขาววาววับบนร่างพวกเขา มองปราดเดียวก็รู้ว่าในมือถืออาวุธคมกริบกันทุกคน

“ถ่ายทอดคำสั่งข้า อย่ามัวพะวงการศึก มุ่งหน้าเข้าด่านฉือหลินทันที!”