บทที่ 189 การสนทนาลับของซูอวี้กับเซี่ยเฟิง

หลายปีมาแล้วที่ไม่ได้สัมผัสความรู้สึกเช่นนี้… ความรู้สึกของการเป็นที่ต้องการของใครสักคน เซี่ยอวิ๋นเยียนมองแผ่นหลังของเขาพลางคิดอย่างเลื่อนลอย นางพลันตระหนักได้ว่าตนเองช่างโดดเดี่ยวยิ่งนัก พอย้อนนึกทบทวนความทรงจำกลับไปกลับมา ก็พบว่าแทบไม่มีใครที่พอจะเปิดอกพูดคุยเรื่องในใจด้วยได้เลย

ลองนึกถึงชาติก่อน… ตัวเองทำอะไรไปบ้างนะ

ดูเหมือนแทบไม่ได้ทำอะไรเลย คนที่ไร้ความสามารถ ย่อมทำได้เพียงปล่อยให้กระแสธารแห่งชะตากรรมที่กำหนดไว้พัดพาไป ใช้ชีวิตผ่านไปวันๆ อย่างมึนชาและโง่เขลา