บทที่ 193 เจ้าก็ติดเบ็ดคิดไปสู้ตายกับเขาเสียแล้ว

ชั่วขณะนั้น เหลียงเหยียนหมิงเชื่อสนิทใจว่า ตนเองอยากจะตายไปเสียให้พ้นๆ

ที่แท้คุณหนูใหญ่หาใช่หมอเถื่อนไม่ แต่นางจงใจอาศัยความเจ็บปวดเช่นนี้มาสั่งสอนเขาชัดๆ!

“ยังทนไหวหรือไม่” เซี่ยอวิ๋นเยียนเคาะศีรษะเขาเบาๆ เหลียงเหยียนหมิงแทบไม่มีเรี่ยวแรงจะหายใจแล้ว เมื่อเห็นเขาไม่ตอบ เซี่ยอวิ๋นเยียนก็ทึกทักเอาเองว่าความเงียบของเขาคือการยอมรับ ทันใดนั้นเสียงเสียดสีของโลหะก็ดังขึ้น หญิงสาวยิ้มตาหยีแล้วเอ่ย “เช่นนั้นข้าทำต่อนะ อย่างไรก็เหลือไม่มากแล้ว ลงยาชามันยุ่งยากนัก อีกอย่างข้าก็ไม่รู้ว่าท่านอาเฟิงเก็บยาชาไว้ที่ใด”