บทที่ 200 ซูอวี้ ท่านเป็นเช่นนี้ข้าไม่วางใจเลย

เซี่ยอวิ๋นเยียนเหม่อมองเขาใช้ผ้าฝ้ายชุบน้ำอุ่นค่อยๆ เช็ดบาดแผลให้นางอย่างระมัดระวัง แววตาของซูอวี้จดจ่อเป็นพิเศษ ประหนึ่งกำลังประคองสิ่งล้ำค่าที่สุดในชีวิต เขาลงมือแผ่วเบายิ่ง ราวกับกลัวว่าจะทำให้นางเจ็บ ชายผู้ซึ่งบางคราอ่อนโยนดั่งหยก บางคราเปี่ยมด้วยเล่ห์กลไร้ผู้เทียบเคียง และบางคราก็เผยความเหี้ยมเกรียมในกมลสันดาน บัดนี้บนใบหน้ากลับปรากฏร่องรอยแห่งความอ่อนโยนที่ยากจะอธิบาย… เซี่ยอวิ๋นเยียนคิดในใจ บุรุษผู้นี้ ช่างเกิดมาเพื่อล่อลวงใจคนโดยแท้

นางจึงลอบถอนหายใจออกมาเบาๆ

มือของซูอวี้ชะงักไปทันใด เขาเงยหน้ามองเซี่ยอวิ๋นเยียนด้วยความกังวล “เป็นอย่างไร เจ็บหรือ ข้าลงมือหนักไปหรือเปล่า”