บทที่ 209 สภาพเจ้าตอนนี้เรียกว่าเพ้อฝันสิ้นดี

เขาไม่คิดถือสากับเด็กสาวที่อายุน้อยกว่าตนเองร่วมสิบปี เพียงแค่อธิบายอย่างเนิบนาบ “ข้าเองก็ต้องขออภัยด้วย แต่ตงเย่าของพวกเจ้ามีคำกล่าวว่า ‘ระวังไว้ไม่เสียหาย’ เจ้าว่าจริงหรือไม่”

จากนั้นเขาก็เผยรอยยิ้มอันเป็นมิตร “ทว่าหากคุณหนูเซี่ยจะบอกว่าตนเองเป็นเพียงหญิงสาวธรรมดา ก็ดูจะถ่อมตนเกินจริงไปหน่อย กำไลหยกที่วางอยู่บนโต๊ะของเจ้านั่น มีมูลค่ามหาศาลเลยทีเดียว”

เซี่ยอวิ๋นเยียนนิ่งสงบ สีหน้าไม่เปลี่ยน พลางแค่นยิ้มเย็น “ข้าว่าเจ้ามีปัญหาทางจิตอยู่บ้าง ข้ามีคำแนะนำอย่างหนึ่ง พูดไปแล้วเจ้าอย่าเพิ่งโกรธล่ะ”