บทที่ 208 แขกยามวิกาล

เซี่ยอวิ๋นเยียนหัวเราะออกมาพลางโบกมืออย่างไม่ใส่ใจ “ร่างกายของข้า ข้าย่อมรู้ดี ท่านไม่ต้องกังวลเรื่องนี้หรอก”

“รอให้แผลบนตัวเจ้าหายดีก่อนค่อยพูดคำนี้เถอะ” รองแม่ทัพเฉิงมองแขนของนางพลางขมวดคิ้ว “เจ้าเองก็ใช่ว่าจะไม่มียาสมานแผล ข้าล่ะแปลกใจนัก แค่ไปศาลเจ้าเหนียงเหนียง ไฉนจึงทำแขนตัวเองให้มีสภาพเช่นนี้ได้”

“เรื่องผ่านไปตั้งหลายวันแล้ว พวกท่านทำไมพอเอ่ยถึงศาลเจ้าเหนียงเหนียง เป็นต้องพูดถึงรอยแผลที่แขนข้าทุกที” เซี่ยอวิ๋นเยียนแทบอยากจะกลอกตามองฟ้าเพื่อระบายความรำคาญใจ “ช่วยไม่ได้ หากข้าไม่ยอมหลั่งเลือดสักหน่อย คนบางคนคงไม่สบอารมณ์ ทว่าวันนี้เขาทำให้ข้าหลั่งเลือด วันพรุ่งศีรษะเขาก็ต้องถูกข้าบั่นลงมา”