บทที่ 207 การตอบโต้ของอวิ๋นเยียน

“เขาคิดจะควบคุมเจ้า หรือพูดให้ถูกคือคิดจะควบคุมพวกเรา ทว่าเขาคำนวณพลาดไปจุดหนึ่ง บรรดาคนที่เขาคัดสรรมาอย่างพิถีพิถัน ไม่มีใครยอมให้คนผู้หนึ่งมาคอยชักใยเช่นนี้หรอก แม้ในยามที่ไม่รู้ความจริงก็ตาม” เซี่ยเฟิงเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบจนน่าประหลาด

“กล่าวคือ เป็นไปได้ที่จิ้งกั๋วกงจะยอมหลับตาข้างลืมตาข้าง ปล่อยให้ม่านเมฆาบังเลี้ยงดูบุตรชายทั้งสองของตนราวกับเลี้ยงจิ้งหรีด ยามว่างไร้เรื่องทำก็เด็ดก้านหญ้ามาเขี่ยเล่นงั้นหรือ” เซี่ยอวิ๋นเยียนเอ่ยอย่างครุ่นคิด “หากดูจากสถานการณ์ในตอนนี้ ค่อนข้างแน่ชัดว่าจิ้งกั๋วกงยังมีมโนธรรมหลงเหลืออยู่ หรืออาจจะยังมีสมอง รู้ว่าทางเส้นนี้ไม่อาจเดินต่อไปได้ จึงตัดสัมพันธ์กับม่านเมฆาบังแต่เพียงฝ่ายเดียว ทว่าคนอย่างม่านเมฆาบังทั้งท่านและข้าต่างรู้ดี ไม่มีทางปล่อยให้ความลับของตนรั่วไหลออกไปแน่ ถึงได้ยืมมีดฆ่าคน ทำให้จิ้งกั๋วกงสะเทือนขวัญอย่างหนักจนล้มป่วยติดเตียงเช่นนี้?”

เซี่ยเฟิงพยักหน้า “กลอุบายของม่านเมฆาบังอำมหิตเกินไป เสือดุร้ายยังไม่กินลูกตนเอง จิ้งกั๋วกงย่อมไม่อาจยอมให้เรื่องนี้ดำเนินต่อไปได้อีก”