บทที่ 212 อวิ๋นเยียน เหลียงเหยียนหมิงเจ้าเป็นเด็กหรือไร

เมื่อเห็นท่าทีปกป้องอย่างออกนอกหน้าของบุรุษตรงหน้า เหลียงเหยียนหมิงก็หัวเราะเบาๆ ทว่ายังคงไม่ยอมปล่อยมือ “ดูเหมือนคุณชายซูจะมีจิตมุ่งร้ายต่อข้าไม่น้อยเลยนี่?”

“เจ้ากับข้าก็พอกันนั่นแหละ” ซูอวี้แค่นหัวเราะตาม

บุรุษสองคนมายืนประจันหน้ากันแต่เช้าตรู่เช่นนี้ ช่างเป็นภาพที่สะดุดตายิ่งนัก โดยเฉพาะเมื่อทั้งคู่ต่างมีรูปลักษณ์โดดเด่นสะดุดตาด้วยกันทั้งสองคน