บทที่ 215 คนเบื้องหลังเฉียวเหยี่ยน

สีหน้าของเซี่ยเฟิงบิดเบี้ยวไปเล็กน้อย ราวกับสิ่งที่เซี่ยอวิ๋นจื่อเขียนมาทำให้อาหารค้างคืนในท้องพานไม่ย่อย เขาตบขนแขนที่ลุกชันพลางเอ่ย “คุณหนูรองคิดอะไรง่ายเกินไปแล้ว”

เมื่อเห็นดวงตาของเซี่ยอวิ๋นเยียนเอาแต่จ้องกระดาษเขม็งไม่วางตา โทสะในใจของเซี่ยเฟิงก็พุ่งพรวดขึ้นมา เรื่องสำคัญยังสะสางไม่ทันเสร็จ ก็มีเรื่องที่เซี่ยอวิ๋นจื่อแอบหนีออกจากฉางอันโผล่มาซ้ำอีก เขาจึงคว้าจดหมายแผ่นนั้นมาจากมือของเซี่ยอวิ๋นเยียน “ข้าจะไปสั่งการคนเอง คุณหนูรองจะไม่เป็นไร ท่านวางใจเถอะ…”

แผ่นกระดาษในมือโบกผ่านอากาศ แสงแดดส่องกระทบจนแลดูโปร่งแสง ในเสี้ยววินาทีนั้น ทั้งสองคนต่างสังเกตเห็นความผิดปกติของกระดาษแผ่นนี้ คำพูดที่เซี่ยเฟิงเอ่ยค้างไว้ชะงักกึกอยู่ในลำคอ เขาคลี่กระดาษให้เรียบรับกับแสงแดด