บทที่ 217 ผู้ที่เจ้าเคียดแค้นที่สุดคือผู้ใด

ม่านเมฆาบังเคยกล่าวไว้ว่า เขาเกิดมาเพื่อเป็นคนที่คอยลอบแทงข้างหลังผู้อื่นโดยแท้ ยามเอ่ยประโยคนี้ รอยยิ้มกลับดูล่องลอยอยู่บ้าง คล้ายแฝงความหมายลึกซึ้ง และคล้ายเพียงแค่ไม่ได้ตั้งใจ ทว่าผู้ฟังกลับเก็บเอามาใส่ใจ

เหลียงอ๋องพบว่า เรื่องราวเนิ่นนานในอดีตเหล่านั้น ตัวเขาเริ่มจะนึกไม่ออกเสียแล้ว เขากระทั่งจำใบหน้าของเสด็จพ่อ ม่านเมฆาบัง และคนอื่นๆ ในวันวานไม่ได้ มีเพียงเซี่ยอวิ๋นเยียน…ดวงตาคู่นั้นของเซี่ยอวิ๋นเยียน

เซี่ยอวิ๋นเยียน สองคำนี้เปรียบประหนึ่งเหล็กร้อนแดงที่นาบลงบนยอดดวงใจ ทำให้เขาเจ็บปวดจนแทบหายใจไม่ออกขึ้นมาในพริบตา